Κάτι είχε. Σίγουρα κάτι είχε δεν πέφτει έτσι κάτω ένα θηρίο σαν κι αυτόν.
Κάτι τον τράβηξε, κάτι τον τσίμπησε, κάτι συνέβη τέλος πάντων, σε εκείνη την στατική φάση λίγο πριν το τέλος.
Στο σημερινό ποδόσφαιρο δεν παίζεις με κάτι τέτοια.
Η παγιωμένη τακτική είναι μηδενικά ρίσκα για το οτιδήποτε.
Η ενστικτώδης κίνηση από τον πάγκο ήταν… Ρέτσος, πριν καν δώσουν οι γιατροί την ετυμηγορία.
Μόνο που εκείνος, επειδή είναι σπάνια κράση, σηκώθηκε μόνος του, το πάτησε και πήγε να ορμήσει πάλι στην μάχη.
Με την αδρεναλίνη να τρυπάει τα μηνίγγια, ο Ντίνος Μαυροπάνος φρίκαρε όταν είδε στην ηλεκτρονική πινακίδα ότι γίνεται αλλαγή: “Άσε με μέσα”, είπε στον πάγκο.
Νόμιζε ότι πάνω στην ένταση της στιγμής είχε γίνει κάποια λανθασμένη συνεννόηση: “Εγώ δεν ζήτησα αλλαγή”.
Το είπε μία, το είπε δύο, το είπε τρεις στα πρόθυρα της παρεξήγησης.
Με τα πολλά, βγήκε έξω, μα αυτή του η αυταπάρνηση, αυτό το “άσε με μέσα”, μαρτυρά τα πάντα για το εσωτερικό αυτής της ομάδας.
Σε κάποιες άλλες χώρες οι παίκτες ψάχνουν να βρουν αφορμές για να λείψουν από τέτοια προσκλητήρια σε μία διοργάνωση που μοιάζει με αγγαρεία.
Εδώ, κάποιοι αρνούνται να βγουν από το γήπεδο, ακόμα και μετά από σχεδόν τέσσερα σερί 90λεπτα απίθανης ενεργειακής καταπόνησης, ακόμα και λαβωμένοι.
Αυτά τα τέσσερα ματς εθνικών ομάδων μέσα σε δυο εβδομάδες κάθισαν βαριά, κυρίως σε συλλόγους που θεσμικά και μη θεσμικά ζήτησαν όσο το δυνατόν λιγότερη επιβάρυνση των παικτών τους.
Ο Ντίνος θα μπορούσε να σκεφτεί τον εαυτό του. Το πόδι του. Την καριέρα του. Το συμβόλαιο του. Το επόμενο ματς με τον εργοδότη του, την Γουέστ Χαμ.
Εκείνη την ώρα, κανείς δεν ήταν σίγουρος 101% ότι το πόδι του είναι σίγουρα εντάξει.
Θα μπορούσε να βγει ήσυχα και σιωπηλά.
Άλλωστε, με αυτόν μέσα, κορυφαίο του γηπέδου, η Εθνική κρατούσε το 0-0.
Ήταν εξασφαλισμένα ο καλύτερος της βραδιάς. Κανείς δεν θα μπορούσε να του προσάψει το παραμικρό.
Εκείνος, όμως ήθελε να το πάει ως το τέλος. Για το μεγαλείο της στιγμής. Για τη φανέλα. Για την ομάδα. Για την Ελλάδα.
Δεν είναι πολύ σύνηθες πια παγκοσμίως, η εθνική να μπαίνει τόσο πάνω από το σύλλογο, τον εργοδότη, αυτόν που πληρώνει.
Κι επειδή εκτός από σπουδαίος παίκτης είναι και σπουδαίος χαρακτήρας, έσπευσε μετά το τέλος της αναμέτρησης, όταν οι παλμοί ήρθαν στα ίσα τους, να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για την συμπεριφορά του.
Πραγματικό παλικάρι σε όλα του.
Υποδειγματικός.
Όπως υποδειγματική ήταν και η διαχείριση αυτής της τετράδας αγώνων.
Όχι για τους 8 πόντους, ούτε για την επικείμενη πρόκριση στα προημιτελικά του Nations League.
Κυρίως, γιατί η Εθνική μέσα από αυτή την τετράδα αγώνων σταμάτησε να κοιτάζει αυτάρεσκα το είδωλο της στον καθρέφτη.
Σταμάτησε να επαίρεται για το πόσο μπαλάτη, μοδάτη, γ@μ@τη είναι, πόσους παιχταράδες έχει και ρίχτηκε στη μάχη.
Έτρεξε, μόχθησε, λερώθηκε, τσαλακώθηκε, πιέστηκε, έφαγε ξύλο, μελάνιασε και στο τέλος έφυγε από το γήπεδο, ξέροντας ότι δεν είχε περισσότερα να δώσει.
Κι αυτού του είδους η σκληραγώγηση είναι η μεγαλύτερη της νίκη.
Το χρησιμότερο μάθημα χαρακτήρα, από αυτά που σε αλλάζουν επίπεδο.
Η δεξαμενή του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν είναι τόσο βαθιά για να έχει αυτή τη στιγμή πάνω από 16-18-20 παίκτες πρώτης γραμμής, ευρωπαϊκής ελίτ.
Όσο, όμως, έχει αυτή την νοοτροπία στο γήπεδο, ο μέτριος φαίνεται καλός και ο καλός φαίνεται σπουδαίος.
Όσο υπάρχουν παίκτες που δεν θέλουν να βγουν από το γήπεδο ακόμα και τραυματίες, όσο υπάρχουν παίκτες που λαχταρούν να παίξουν ακόμα και για ένα λεπτό, όσο υπάρχουν ευτυχισμένα πρόσωπα απλώς και μόνο με μία κλήση, τότε όλα είναι σε καλό δρόμο…
