Πέρασαν μόλις μερικές μέρες ηρεμίας μετά την προφυλάκιση Λιόλιου, Μαυραγάνη, Κορομηλά, Παπαπέτρου και τον κατ’ οίκον περιορισμό Τσαρούχα και Πηλοΐδη. Το σύστημα δέχτηκε τεράστιο «πλήγμα» από την ελληνική δικαιοσύνη και τους ανθρώπους που είχαν το σθένος να το πολεμήσουν. Όμως, ακόμη δεν νικήθηκε.
Αρχικά ήταν οι προσπάθειες για «ξέπλυμα» των συμμετεχόντων και των ευνοημένων. Εν συνεχεία άρχισε η στοχοποίηση μαρτύρων. Όσο περνούσε ο καιρός, έπαιρναν θάρρος και άρχισαν να διατυμπανίζουν πως επιστρέφει η… κανονικότητα.
Όλα αυτά ήταν «καμπανάκια» πως δεν θα «παραδώσουν τα όπλα» τόσο εύκολα. Τα συμφέροντα τεράστια. Το… μέλι στο οποίο βούτηξαν το δάχτυλο, γλυκό. Είτε έχει να κάνει με καρέκλες εξουσίας στο άθλημα, είτε με τη δύναμη που αισθάνονται ορίζοντας τις τύχες του μπάσκετ στην Ελλάδα, φαινόταν ότι με… νύχια και με δόντια θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν την κατάσταση που προϋπήρχε. Συνεχίζοντας τη λειτουργία του συστήματος, με νέους πρωταγωνιστές.
Συναντήσεις στις σκιές, εκλογές στην ΕΟΚ να πλησιάζουν και συνεχιστές του «έργου» Λιόλιου να εμφανίζονται με μανδύα «εξυγιαντή». Τη στιγμή που οι φωνές για συναντήσεις με ομάδες του σκληρού πυρήνα υποστήριξης του συστήματος, αυξάνονται ανησυχητικά.
Την ίδια ώρα, οι Έλληνες παίκτες είναι στον… αέρα, επειδή ο ΕΣΑΚΕ ως συνεχιστής του έργου του μέντορα Λιόλιου, θέλει να κάνει κάτι χειρότερο κι απ’ το διαβατήριο του Ουόκαπ. Ελευθερώνοντας τους κοινοτικούς όπως έχουμε συνηθίσει να τους λέμε.
Με πρόεδρο τον Μελή και CEO τον Ρεντζιά, «ψυχοπαίδια» του προφυλακισμένου τέως προέδρου της ΕΟΚ, γίνεται προσπάθεια να εξυπηρετηθεί συγκεκριμένο συμφέρον μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Γιατί παίκτες με διαβατήριο χάθηκαν ή χάνονται, Έλληνες επιπέδου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι και έτσι θα «θυσιαστούν» συνολικά για να εξυπηρετηθεί μία ομάδα. Μέσω του ΕΣΑΚΕ που όρισε η ΕΟΚ και οι υποστηρικτές της.
Ο ΠΣΑΚ δυστυχώς αντί να παλεύει για τα συμφέροντα των Ελλήνων αθλητών και των θέσεων εργασίας τους, θυμάται να εμφανιστεί για να δώσει… συγχαρητήρια στην ΕΟΚ της διοίκησης Λιόλιου, επειδή δεν επιτρέπει την αύξηση των ξένων στους 7. Ακόμη δεν έχει πάρει χαμπάρι τι έχει γίνει με την ΕΟΚ, ούτε φυσικά έβγαλε κάποια αντίδραση για το πλάνο με την απελευθέρωση των κοινοτικών.
Τα πάντα τις τελευταίες μέρες, μας δείχνουν πως το σύστημα δεν «πέθανε» ακόμη. Κλωτσάει δυνατά για να πάρει ανάσες, να αποκτήσει δύναμη και να επανέλθει. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή απ’ όλες τις υγιείς δυνάμεις του αθλήματος και του τόπου συνολικά.
Ο Λιόλιος, ο Κορομηλάς, η Τσαρούχα, ο Παπαπέτρου, ο Μαυραγάνης, δεν είναι πρόσωπα που πρέπει να γίνουν το άλλοθι της αλλαγής του συστήματος. Στο ποδόσφαιρο κάποτε άλλαζαν οι αριθμοί, αλλά η παράγκα παρέμενε. Ως πρώτη, δεύτερη και πάει λέγοντας.
Τώρα λοιπόν, ας προσέξουν οι πάντες για να μην περάσουμε στο σύστημα δύο. Σημασία δεν έχουν τα ονόματα, αλλά ο τρόπος διοίκησης και η δουλειά που γίνεται για το μπάσκετ.
Το μπάσκετ δεν χρειάζεται νέους Λιόλιους, νέους Μαυραγάνηδες, νέους Παπαπέτρου και νέες Τσαρούχες. Το μπάσκετ θέλει καθαρά πρόσωπα και όχι αντικατάσταση όσων έστηναν παιχνίδια με άλλους που έκαναν παρόμοιες βρωμιές.