MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Αν κάποιος μας έλεγε πριν από έναν χρόνο ότι ο ΠΑΟΚ θα μετρούσε οκτώ νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια πρωταθλήματος, ότι θα διέλυε τον Άρη με 99-77 σε ένα κατάμεστο Παλατάκι και ότι στον πάγκο του θα καθόταν ο Αντρέα Τρινκιέρι, μάλλον θα τον περνούσαμε για υπερβολικά αισιόδοξο. Αν μας έλεγε και ότι ο Δικέφαλος θα βρισκόταν τόσο κοντά στην είσοδό του στη EuroLeague ως franchise, πιθανότατα θα σταματούσαμε να τον παίρνουμε στα σοβαρά.

Κι όμως, Νοέμβριος του 2026 και αυτή είναι η πραγματικότητα. Και το πιο παράξενο απ' όλα; Ότι πλέον αρχίζουμε να τη συνηθίζουμε.

Ο ΠΑΟΚ έκανε το ιστορικό 8/8, ισοφαρίζοντας ένα ξεκίνημα που κρατούσε από τη σεζόν 1983-84, πριν ακόμη από την εποχή του επαγγελματικού μπάσκετ. Και το έκανε με μια εμφάνιση σχεδόν ολοκληρωτική, απέναντι σε έναν Άρη που είχε επίσης δημιουργήσει το δικό του νικηφόρο σερί, σε ένα ντέρμπι που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό είχε την υπογραφή του Δικεφάλου.

Όταν όλα λειτουργούν στην εντέλεια

Το εντυπωσιακό είναι πως τις τελευταίες εβδομάδες μόνο ιδανικές δεν ήταν οι συνθήκες. Ο σοβαρός τραυματισμός του Τζέντι Όσμαν, η ίωση που ταλαιπώρησε τον Γκρέι, το διάστρεμμα του Μάρκους Φόστερ που τον κράτησε αμφίβολο μέχρι την τελευταία στιγμή, αλλά και τα προβλήματα ίωσης που αντιμετώπισαν ακόμη δύο-τρεις παίκτες, είχαν δημιουργήσει ουκ ολίγους πονοκεφάλους. Το ιατρικό επιτελείο, με τον γιατρό της ομάδας Μιχάλη Σαμαρά, έκανε τεράστια προσπάθεια για να είναι όλοι έτοιμοι. Και τελικά, το βράδυ του Σαββάτου, όλα έμοιαζαν να λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή.

Ο Αντρέα Τρινκιέρι είχε διαβάσει εξαιρετικά τον Άρη, γνωρίζοντας ότι απέναντί του είχε μια πιο αθλητική ομάδα, που ήθελε να τρέξει και να επιβάλει τον ρυθμό της. Ο ΠΑΟΚ δεν της το επέτρεψε ποτέ. Το τακτικό πλάνο ήταν άρτιο, η εφαρμογή του ακόμη καλύτερη και όταν σε όλα αυτά προστέθηκαν τα 18/36 τρίποντα, το αποτέλεσμα έγινε εκκωφαντικό. Σαν η μπάλα να αποφάσισε να επιστρέψει στον Δικέφαλο όσα του χρωστούσε από τις προηγούμενες αγωνιστικές, όταν τα ποσοστά του από τα 6,75 μ. ήταν απογοητευτικά.

Ο Μπριν Ταϊρί ήταν ξανά ασταμάτητος, ο Νικ Καλάθης έκανε ένα ολοκληρωτικό παιχνίδι, ο Μπεν Μουρ ήταν παντού, ο Κάιλ Αλεξάντερ έδωσε τις δικές του μάχες και ο Γκρέι εμφανίστηκε στην πιο καθοριστική στιγμή με δέκα πολύτιμους πόντους. Ο Χουγκάζ, ο Φόστερ, ο Μήτρου-Λονγκ και γενικότερα κάθε παίκτης που πάτησε στο παρκέ πρόσφερε το δικό του λιθαράκι. Είτε αγωνίστηκε ένα λεπτό είτε 35, έδωσε το 100%. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του Τρινκιέρι. Ότι έχει δημιουργήσει μια ομάδα στην οποία όλοι γνωρίζουν και υπηρετούν τον ρόλο τους. Όλα αυτά με ένα κατάμεστο, «καυτό» Παλατάκι, που αποτέλεσε τον ιδανικό συμπαίκτη.

Ποιος θα το περίμενε, αλήθεια;

Ας αφήσουμε όμως για λίγο στην άκρη το 99-77. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πριν από μερικά χρόνια ότι το ΠΑΟΚ-Άρης θα γινόταν ξανά ντέρμπι κορυφής; Ότι στο ίδιο παρκέ θα βρίσκονταν παίκτες όπως ο Νικ Καλάθης, ο Ναζ Μήτρου-Λονγκ, ο Μάρκους Φόστερ, ο Τζερεμάια Ρόμπινσον-Ερλ, ο Ματ Μόργκαν και ο Νέναντ Ντιμιτρίεβιτς; Και ότι στους δύο πάγκους θα κάθονταν ο Αντρέα Τρινκιέρι και ο Βασίλης Σπανούλης;

Αλλά κυρίως, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο ΠΑΟΚ θα έφτανε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να πρωταγωνιστεί ξανά, να γεμίζει το γήπεδό του, να διαθέτει παίκτες και προπονητή από το υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο και να συζητά πλέον με αξιώσεις για τη EuroLeague; Μια ομάδα που μέχρι πρόσφατα πάλευε με περιορισμούς και αβεβαιότητα, σήμερα έχει δημιουργήσει προσδοκίες που πριν από έναν χρόνο θα έμοιαζαν υπερβολικές. 

Αυτό είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της φετινής πορείας. Όχι μόνο οι οκτώ συνεχόμενες νίκες, αλλά η ταχύτητα με την οποία άλλαξε η πραγματικότητα του ΠΑΟΚ. Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, ο Δικέφαλος έφτασε να διαθέτει ένα ρόστερ γεμάτο ποιότητα, έναν προπονητή με τεράστια ευρωπαϊκή διαδρομή, να μετρά το ιστορικό 8/8 και να περιμένει με τεράστια ανυπομονησία τις εξελίξεις μέχρι το τέλος του μήνα για την προοπτική ένταξής του στα franchises της EuroLeague.

Και αν όλα αυτά έχουν συμβεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα ακολουθήσει;

Το πιο παράξενο είναι ότι όσο βρίσκεσαι μέσα στο Παλατάκι, όλα αυτά αρχίζουν να μοιάζουν σχεδόν φυσιολογικά. Μόλις όμως τελειώσει το παιχνίδι, απομακρυνθείς από το γήπεδο και δεις τη συνολική εικόνα, συνειδητοποιείς πόσο απίστευτη είναι αυτή η αλλαγή. Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα μέχρι πολύ πρόσφατα και πόσο γρήγορα μια πραγματικότητα που έμοιαζε αδιανόητη έγινε καθημερινότητα.

Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του ακόμη πολύ δρόμο, δύσκολα παιχνίδια και προκλήσεις. Αλλά αυτή τη στιγμή έχει κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από οκτώ παιχνίδια. Έχει δώσει ξανά στον κόσμο του το δικαίωμα να ονειρεύεται. Και ίσως το ομορφότερο είναι ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται το ταβάνι αυτής της ομάδας.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες… Και το καλύτερο είναι πως βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή τους.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες…