Παναθηναϊκός σημαίνει εντάσεις. Εσωστρέφεια. Να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας. Για τα πάντα. Από σοβαρά θέματα που αφορούν διοικητικά ζητήματα, μέχρι το γιατί επιλέχτηκε αυτή η απόχρωση του γκρι για τις καρέκλες στις σουίτες των γηπέδων.
Δυστυχώς αυτή είναι η συνήθειά μας, γιατί έτσι μας συνήθισαν στο παρελθόν. Ο κόσμος έμαθε να ζει οπαδικά με αυτές τις διαφωνίες, τους τσακωμούς των τμημάτων. Εσωτερικά στο κλαμπ, η ηρεμία δύσκολα επικρατεί. Λες και δεν την θέλουμε.
Γι’ αυτό ίσως να είμαστε διαρκώς καχύποπτοι με οτιδήποτε διαφορετικό. Η ενότητα σχεδόν μας… ξενίζει. Μας φαίνεται πως κάτι κρύβεται από πίσω. Το οποίο θα οδηγήσει σε χειρότερη εσωστρέφεια, σε μεγαλύτερες εντάσεις, απ’ τα συνηθισμένα.
Καλό είναι να μάθουμε διαφορετικά. Επειδή η εποχές αυτές, είναι καλές για τον Παναθηναϊκό στο σύνολό του. Το έχει ανάγκη ο σύλλογος όλο αυτό, οπότε μην το μειώνουμε, μην είμαστε διαρκώς με μισό μάτι στο βλέμμα. Θεωρώντας πως κάτι κακό θα ακολουθήσει.
Το είδαμε στη συνύπαρξη Δημήτρη Γιαννακόπουλου-Γιάννη Αλαφούζου στο τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος». Στην επιλογή του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ να αγοράσει σουίτα στον Βοτανικό, με αυτόν της ΠΑΕ να του δίνει φυσικά προτεραιότητα και κεντρική σουίτα.
Μπροστά στην ενότητα αυτή, ψάχνουμε να βρούμε γωνία στο δεκάρικο. Γιατί το κάνουν; Μα αυτοί δεν ήταν τσακωμένοι; Ας ήταν. Πρέπει να μας ενοχλεί που τα βρήκαν, είναι σε περίοδο καλής σχέσης και σεβασμού, ή μήπως πρέπει να μας εξηγήσουν το γιατί το κάνουν;
Φαντάζει τρελό να αναζητούμε εξήγηση σε αυτό που είναι προς το συμφέρον του συλλόγου. Το κάνουμε συχνά αυτό. Σε πολλά ζητήματα. Γιατί επέλεξε ο Γιαννακόπουλος να επενδύσει πολλά λεφτά για να φτιάξει το γήπεδο, όταν το έκανε; Γιατί ο Αλαφούζος επέλεξε τώρα να επενδύσει ανεβάζοντας κατακόρυφα το μπάτζετ; Σε λίγο θα τους ζητηθεί να πουν και συγγνώμη.
Ή το ακόμη καλύτερο: «Γιατί τώρα έφτιαξαν τη σχέση τους, μήπως έχουν κοινά συμφέροντα;». Ας έχουν. Το πρόβλημα του υποστηρικτή του Παναθηναϊκού, ποιο ακριβώς μπορεί να είναι; Στην ουσία δεν μιλάμε για απλές απορίες οι οποίες προκύπτουν μέσα από την ανησυχία για το σύλλογο. Εκεί προφανώς και είναι αιτία χαράς όσα συμβαίνουν. Τέτοιου είδους ερωτήματα πρέπει να θέτει ο κόσμος, όταν συμβαίνουν τα αντίθετα. Όχι τώρα που συντελείται μια Παναθηναϊκή κοσμογονία.
Αυτά που θέλαμε για το σύλλογο, γίνονται πράξη στα επαγγελματικά τμήματα. Με αυτά να είναι ενωμένα σα μια γροθιά. Η επίσκεψη του Νίστρουπ, του Κοτσόλη, του Ζέκα και του τεχνικού επιτελείου στο T-Center, πόσο όμορφη στιγμή πραγματικά! Πόσο ωραίο ο τρόπος που την προβάλουν τόσο η ΚΑΕ όσο και η ΠΑΕ.
Η χαρά του κόσμου όταν είδε τον Δανό στον πίνακα και χειροκρότησε αυθόρμητα. Το δείπνο με τον πρόεδρο της ΚΑΕ.
Ο Παναθηναϊκός μια γροθιά. Όσο πιο σφιχτή γίνεται. Απέναντί του έχει πανεπιστήμια προπαγάνδας. Έτοιμα να θέσουν διάφορα σχέδια εσωστρέφειας σε εφαρμογή, ανά πάσα στιγμή. Δεν μπορείς να είσαι ευάλωτος σε αυτές τις καταστάσεις. Ενωμένος. Ισχυρός. Μια ασπίδα σε όλα, για την προσπάθεια των ομάδων.
Αυτά που μας φαίνονται τόσο απλά, δεν είναι. Όχι μόνο στον Παναθηναϊκό. Πόσες ομάδες από τους «μεγάλους», μπορούν να έχουν αυτές τις καταστάσεις; Στον Ολυμπιακό μήπως; Στον ΠΑΟΚ; Στην ΑΕΚ το βλέπετε συχνά; Ακόμη και στον Άρη δεν συμβαίνει.
Η ενότητα του Παναθηναϊκού δεν είναι απλή ιστορία. Θα έπρεπε να είναι βασική είδηση στα του συλλόγου και μάλιστα με τη «δίψα» όλων να τη διαφυλάξουν σαν κόρη οφθαλμού. Προφανώς και δεν εξαρτάται τίποτα από τον κόσμο. Απλά όταν έρχονται τα καλά, μην γινόμαστε καχύποπτοι ψάχνοντας διαρκώς ένα «γιατί;». Καμιά φορά δεν υπάρχει ή και να υπάρχει, είναι προς το συμφέρον του κλαμπ. Ας το αγκαλιάσουμε λοιπόν.
Υ.Γ. Καμία απουσία δεν είναι καλή. Όμως για τον Παναθηναϊκό μοιάζει σπάνιο το να μην έχεις άγχος ενόψει του επόμενου αγώνα, ακόμη κι αν πρόκειται για ντέρμπι αιωνίων. Επειδή το ρόστερ έχει τα πάντα…
