Μπορεί να μιλάμε για τα σχεδόν τρία γκολ ανά παιχνίδι, τον Μπαπέ, τον Μέσι και τις εκπλήξεις αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μήπως όμως ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι μια απόφαση που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη;
Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε μαζί μου, αλλά είναι κάτι που λέω εδώ και χρόνια: Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να σφυρίζεται σαν μπάσκετ.
Δεν γίνεται κάθε επαφή να είναι φάουλ, δεν γίνεται κάθε μονομαχία να οδηγεί σε διακοπή και δεν γίνεται κάθε παίκτης που πέφτει στο χορτάρι να περιμένει ότι ο διαιτητής θα σφυρίξει αυτόματα.
Γιατί τότε δεν βλέπουμε ποδόσφαιρο, βλέπουμε ένα παιχνίδι που σταματά κάθε 30 δευτερόλεπτα.
Προσέξτε όμως κάτι που ίσως πέρασε στα... ψιλά.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Reuters, η FIFA έδωσε πριν από το Μουντιάλ σαφή οδηγία στους διαιτητές να αφήνουν περισσότερο το παιχνίδι να εξελίσσεται, αποφεύγοντας τα εύκολα σφυρίγματα και προστατεύοντας τη ροή του αγώνα. Όχι να αγνοούν τα φάουλ. Να μη μετατρέπουν όμως κάθε σωματική επαφή σε παράβαση.
Και οι αριθμοί δείχνουν ότι κάτι πραγματικά άλλαξε.
Τα φάουλ έχουν μειωθεί στα 24,3 ανά παιχνίδι, όταν στο Μουντιάλ του 2022 ήταν 27,7 και στη Ρωσία το 2018 29,3. Οι κίτρινες κάρτες επίσης μειώθηκαν, ενώ ο μέσος όρος γκολ έχει φτάσει τα 2,95 γκολ ανά αγώνα, ο υψηλότερος εδώ και δεκαετίες. Παράλληλα, αυξήθηκε ο καθαρός χρόνος παιχνιδιού, τα σπριντ και η συνολική ένταση των αγώνων.
Όχι, δεν λέω ότι όλα αυτά συμβαίνουν μόνο λόγω της διαιτησίας. Προφανώς παίζουν ρόλο η ποιότητα των επιθετικών, οι πέντε αλλαγές, ακόμη και το νέο φορμάτ των 48 ομάδων.
Αλλά είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι είναι σύμπτωση.
Το παιχνίδι κυλά περισσότερο και όταν το ποδόσφαιρο κυλά, γίνεται καλύτερο, σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Εδώ όμως υπάρχει μια πολύ σημαντική διευκρίνιση: Δεν μιλάμε για ανοχή στα φάουλ.
Ένα πραγματικό φάουλ πρέπει να σφυρίζεται. Είτε γίνεται στο πρώτο λεπτό είτε στο 90φεύγα, πολύ περισσότερο αν μιλάμε για φάουλ όπως αυτό που προηγήθηκε του γκολ της Γερμανίας στον αγώνα με το Εκουαδόρ.
Το ζητούμενο δεν είναι να καταργήσεις τους κανονισμούς, το ζητούμενο είναι να μη βαφτίζεις φάουλ κάθε επαφή σε ένα άθλημα που από τη φύση του είναι άθλημα επαφής.
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό και έχει ενδιαφέρον ότι η ίδια συζήτηση άνοιξε και στην Ιταλία.
Η Gazzetta dello Sport, σχολιάζοντας τις διαιτησίες που βλέπουμε στα γήπεδα της κεντρικής και βόρειας Αμερικής, σημειώνει ότι οι αγώνες έχουν αποκτήσει πολύ καλύτερο ρυθμό, ακριβώς επειδή οι διαιτητές δεν σταματούν το παιχνίδι με την πρώτη επαφή. Η εφημερίδα, βέβαια, αναγνωρίζει ότι υπήρξαν λάθη και αμφισβητούμενες αποφάσεις, αλλά υποστηρίζει πως η συνολική φιλοσοφία της FIFA αξίζει να αποτελέσει σημείο αναφοράς ακόμη και για τη Serie A, όπου οι συνεχείς διακοπές και τα εύκολα φάουλ αποτελούν διαχρονικό πρόβλημα.
Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να μη σκεφτώ το ελληνικό ποδόσφαιρο και για να μην παρεξηγούμαστε δεν λέω ότι πρέπει να αντιγράφουμε ό,τι κάνει η FIFA.
Λέω όμως ότι ίσως αξίζει να ανοίξει μια σοβαρή κουβέντα. Μήπως κι εμείς έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο;
Μήπως πολλές φορές ο διαιτητής αισθάνεται υποχρεωμένος να σφυρίξει μια επαφή που στο Μουντιάλ θα περνούσε απαρατήρητη γιατί θεωρείται μέρος του παιχνιδιού; Μήπως τελικά έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε περισσότερες διακοπές απ' όσες πραγματικά χρειάζεται ένα παιχνίδι;
Το αποτέλεσμα με τα συνεχόμενα «φρου-φρου» είναι γνωστό. Λιγότερος ρυθμός, περισσότερες διαμαρτυρίες, πιο πολύ κουβέντα για τον διαιτητή και λιγότερη για το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Φυσικά και δεν ξέρω αν αυτή η φιλοσοφία μπορεί να εφαρμοστεί αυτούσια σε κάθε πρωτάθλημα, ξέρω όμως ότι βλέποντας αυτό το Μουντιάλ θυμήθηκα κάτι που είχαμε αρχίσει να ξεχνάμε.
Το ποδόσφαιρο δεν γίνεται καλύτερο όταν σφυρίζονται λιγότερα φάουλ, γίνεται καλύτερο όταν σφυρίζονται μόνο τα πραγματικά φάουλ.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική «μεταγραφή» που θα μπορούσε να κάνει και το ελληνικό ποδόσφαιρο.
