Ηταν δίκαιο, έγινε πράξη. Βέβαια, για να πω την μαύρη αλήθεια, στα μάτια μου έμοιαζε με αυτονόητο, αλλά ο καθείς τα βλέπει τα πράγματα όπως τον βολεύουν. Ακόμα και οι αρνητές πραγματικότητας πάντως – συγγνώμη Ράζβαν, θα μας λείψει το φολκλόρ που προσέφερες – δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν πως ο Ορμπελίν Πινέδα είναι με τεράστια διαφορά από κάθε άλλον, ο καλύτερος παίκτης της σεζόν που τελείωσε. Σε μια χρονιά που σας θυμίζω, ότι η ΑΕΚ ήταν (και με διαφορά) η καλύτερη ομάδα από κάθε άλλη.
Το εντυπωσιακό στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι το 66,69% που έλαβε ο Πινέδα, αλλά πως βρέθηκε το υπόλοιπο ποσοστό να ψηφίσει κάτι άλλο. Δεύτερος στην σεζόν ο Τζολάκης! Που δεν μπορεί να πει κάποιος με πίστη, πως ήταν ανάλογα καλός με την προπέρσινη χρονιά του, ενώ υπήρχαν ματς που βρέθηκε να παίζει σε έναν παράλογο ρόλο δεκαριού και να κάνει παιχνίδι με μακρινές μπαλιές. Είπαμε: γούστα είναι αυτά, η κουκουβάγια βλέπει πάντα το δικό της παιδί ομορφότερο.
Καλός και όταν είναι… κακός
Με τον Πινέδα βέβαια, επειδή πρόκειται και για ένα υπόδειγμα αθλητή που δεν προκαλεί, δεν κλωτσάει, δεν μπαίνει σε μανούρες, τρώει κλωτσιές και σηκώνεται με χαμόγελο και κάνοντας κωλοτούμπα, δεν μπορώ να βρω κάποιον σοβαρό λόγο που να μην αποδεχθεί κάποιος την ανωτερότητα του. Συνολικά, σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που ο «μαγκίτο» βρίσκεται στα μέρη μας, μόνο οι αλχημείες της ΑΕΚ και οι τοποθετήσεις του σε αταίριαστους ρόλους (κάτι δεξί μπακ, κάτι αριστερό χαφ και πάει λέγοντας), χαλούσαν την εικόνα του.
Ο Πινέδα έχει το πλεονέκτημα στην κακή του μέρα, να είναι… καλός. Οπου και εάν του ζητήσεις να παίξει, θα είναι καλός. Αλλά ως κεντρικός χαφ, απογειώνει το παιχνίδι του και μαζί εκτινάσσει την δυναμική της ΑΕΚ. Και επειδή πάντα όταν συζητάμε για τον Πινέδα καταλήγει στο συμβόλαιο του, μην χάνετε άσκοπα τον χρόνο σας. Όλα θα γίνουν όπως πρέπει, όταν πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. Δεν είναι παράλογο να υπάρχουν διαπραγματεύσεις, δεν θα τα βρεις πάντα με την μία, αλλά το σημαντικό εδώ δεν είναι το ταξίδι, αλλά ο προορισμός.
Η ομάδα κάνει τους παίκτες
Για τον Πινέδα επίσης, πρέπει να πούμε και πως όλη αυτή η ανάδειξη, αποτελεί προϊόν και ομαδικής δουλειάς. Δηλαδή, ο Νίκολιτς πήρε τα καλά του στοιχεία, του έδωσε ρόλο και κατεύθυνση που τον κάνουν να ξεχωρίζει μέσα στο γήπεδο με αυτά που κάνει. Τον πλαισίωσε με παίκτες που μπορούν να του δίνουν χώρο, χρόνο και επιλογές. Γιατί όταν πρόκειται για ποδόσφαιρο – το βλέπουμε τώρα και στο Μουντιάλ – δεν υπάρχει κανείς παίκτης που να παίζει μόνος του, όσο σπουδαίος και εάν είναι. Η ομάδα είναι εκείνη που ξεχωρίζει.
Η ΑΕΚ ήταν η καλύτερη ομάδα και με τους καλύτερους παίκτες. Γιατί, σε πλήρη αντιδιαστολή με το ρεσιτάλ προπαγάνδας που προσπαθεί να κάνει παικτάκια να φαίνονται υπερπαίκτες, κόντρα σε έναν πεσιμισμό που είχε κυριαρχήσει στην ΑΕΚ μετά τα στραπάτσα της προπέρυσινης σεζόν, η πραγματικότητα έδειξε πως η Ενωση είχε και τους καλύτερους ποδοσφαιριστές. Αναλογιστείτε μόνοι σας, μακριά από στερεότυπα και ιδεοληψίες, ποιοι ήταν εκείνοι που πραγματικά ξεχώρισαν και έκαναν την διαφορά.
Οι καλύτεροι
Δηλαδή, ποιος τερματοφύλακας ήταν καλύτερος του Στρακόσια; Μόνο ο Παβλένκα έκανε κάποιες σπουδαίες εμφανίσεις, αλλά με μεγάλα κενά. Για την θέση του δεξιού μπακ δεν το συζητάω, ούτε βέβαια για το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, που κατά την κρίση μου ήταν η βάση για την επιβεβαίωση της ανωτερότητας της ΑΕΚ. Γιατί όσοι λένε μόνο για τον Ρέλβας – που μόνο αποκάλυψη δεν μπορεί να λέγεται με αγορά 3,2 εκατ. ευρώ – αδικούν κατάφωρα τον Μουκουντί, που υπήρξε ηγέτης με τα όλα του στην Ενωση.
Για τα χαφ δεν έχει και μεγάλο νόημα. Για τον Πινέδα τα είπαμε, για τον Μαρίν σχεδόν το σύνολο των ομάδων θα τον ήθελε στο ρόστερ της. Ο Κοϊτά «γάζωσε» και ήταν εκπληκτικός σε μεγάλο διάστημα της σεζόν, ενώ όσοι χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς στο άλλο άκρο (Ζοάο Μάριο, Περέιρα, Λιούμπισιτς, Καλοσκάμης, Γκατσίνοβιτς, Ελίασον, Κουτέσα), είχαν καλές εποχές. Αλλά πέραν αυτών, η ΑΕΚ είχε και μια επίθεση που πέταγε φωτιές, με τον Γιόβιτς να φτάνει τα 21 γκολ, τον Βάργκα να είναι η μεταγραφή του Γενάρη και τον Ζίνι να πείθει πως είναι έτοιμος για απογείωση.
