Αν κάτι έχει ξεκαθαρίσει εδώ και μέρες, από τη στιγμή που το πρωτάθλημα πάτησε παύση για τις γιορτές, είναι ότι η κορυφή δεν ανήκει σε κανέναν. ΑΕΚ 37, Ολυμπιακός 36, ΠΑΟΚ 35. Τρεις ομάδες στριμωγμένες σε δύο βαθμούς, καμία με πραγματικό αέρα, καμία με την πολυτέλεια να κοιτάζει το πρόγραμμα χωρίς άγχος. Δεν είναι είδηση, είναι η συνθήκη μέσα στην οποία θα κριθούν όλα μέχρι τον Μάιο.
Μη γελιόμαστε: ο Παναθηναϊκός δεν είναι μέρος αυτής της κουβέντας. Με τη βαθμολογική του θέση, δεν βρίσκεται στο παιχνίδι του τίτλου. Για Ευρώπη ή Κύπελλο, ναι. Για πρωτάθλημα, όχι. Άρα η συζήτηση αφορά τρεις και μόνο τρεις.
Στα μεταξύ τους, η ΑΕΚ έχει χάσει και τα δύο παιχνίδια της απέναντι στους άμεσους ανταγωνιστές της, 0-2 από τον ΠΑΟΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια και 2-0 από τον Ολυμπιακό. Μηδέν νίκες. Ο ΠΑΟΚ έχει κερδίσει και τους δύο. Ο Ολυμπιακός είναι στη μέση, με μία νίκη και μία ήττα. Αυτή η εικόνα δεν λέει ποιος είναι συνολικά καλύτερος, λέει ποιος έχει αντέξει να πάρει αποτέλεσμα όταν το παιχνίδι βαραίνει. Και μέχρι τώρα, η ομάδα που είναι πρώτη στη βαθμολογία δεν το έχει κάνει εκεί που μετράει περισσότερο.
Όμως όποιος σταθεί μόνο στα ντέρμπι, χάνει τη μισή αλήθεια. Το πρωτάθλημα δεν κρίνεται αποκλειστικά στα μεγάλα ραντεβού. Κρίνεται, και συχνά χάνεται, στα παιχνίδια που θεωρείς «δουλειά». Εκεί που δεν υπάρχει άλλοθι, ούτε τακτική συζήτηση, ούτε συγχωροχάρτι. Εκεί που πρέπει να κερδίσεις.
Ο Ολυμπιακός το ξέρει καλά αυτό. Οι απώλειες με τον Άρη και, κυρίως, με την Κηφισιά εντός έδρας δεν είναι μόνο χαμένοι βαθμοί. Είναι ματς που δεν σου επιτρέπουν να ανοίξεις διαφορά, που σε κρατάνε κολλημένο στο γκρουπ και σε βάζουν σε μόνιμο mode «μην κάνω άλλο λάθος». Όταν παίζεις έτσι, αρχίζεις να διαχειρίζεσαι το παιχνίδι αντί να το επιβάλλεις.
Το ίδιο ισχύει και για τον ΠΑΟΚ, όσο κι αν έχει δείξει ότι στα μεγάλα παιχνίδια δεν φοβάται. Η ήττα 2-0 από τον Ατρόμητο στο Περιστέρι και το 0-0 στην Τούμπα με τον Παναιτωλικό είναι οι βαθμοί που δεν κάνουν θόρυβο όταν χάνονται, αλλά τους ψάχνεις απεγνωσμένα την άνοιξη. Εκεί δεν μετράει αν είχες κατοχή ή τελικές. Μετράει αν είχες καθαρό μυαλό, δεύτερο πλάνο και παίκτη να ξεκλειδώσει το ματς.
Κι εδώ μπαίνει η ΑΕΚ, γιατί η εικόνα της δεν είναι μονοσήμαντη. Κοιτάζοντας τη διαδρομή της τελευταίας περιόδου, αυτό που έχει κάνει είναι ένα καθαρό φίνις πρωταθλητισμού. Από τρίτη, ανέβηκε πρώτη. Και δεν το έκανε με τυχερά 1-0. Το έκανε μετατρέποντας παιχνίδια που ξεκινούσαν οριακά σε καθαρές νίκες, πηγαίνοντας από τα συνηθισμένα της 1-0 σε τριάρες και πεντάρες απέναντι σε μικρομεσαίους αντιπάλους. Αυτό δείχνει ικανότητα να τελειώνει το ματς όταν ανοίξει η χαραμάδα. Όχι απλώς φόρμα, αλλά συγκέντρωση και αυτοπεποίθηση.
Στους αριθμούς, η ΑΕΚ δεν έχει παίκτη-πρώτο σκόρερ ή κορυφαίο στις ασίστ. Έχει όμως παίκτες που την ανεβάζουν επίπεδο μέσα στη σεζόν. Ο Λιούμπισιτς και ο Γιόβιτς είναι το πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Υπό τον Νίκολιτς, ο πρώτος λειτουργεί σαν μεταγραφή από τα αποδυτήρια. Δεν γεμίζει στατιστικούς πίνακες, αλλά γεμίζει παιχνίδια, ειδικά στο transition και στο πρέσινγκ, ενώ ο δεύτερος αποδεικνύει ματς με το ματς τα... κιλά μπάλας που κουβαλάει. Σε πρωταθλήματα, δε, που κρίνονται στο όριο, αυτοί οι παίκτες ίσως κάνουν τη διαφορά χωρίς να φαίνονται. Για τον Πινέδα, τι να πεις; Φουλ για MVP χρονιάς…
Μετά… ήρθε ο Ιανουάριος. Όχι για να τελειώσει το πρωτάθλημα, αυτό θα γίνει στα play offs του Μαΐου, αλλά για να δείξει ποιος πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να φτάσει μέχρι τέλους. Και εδώ, για πρώτη φορά, οι κινήσεις δεν είναι θεωρία. Είναι γεγονότα.
Η ΑΕΚ έχει ήδη προχωρήσει σε ενίσχυση στο κέντρο της άμυνας με τον Γκεοργκίεφ, καλύπτοντας άμεσα μια θέση υψηλής φθοράς, τη στιγμή που έχει μπροστά της και Ευρώπη, αφού βρίσκεται στους «16» του Conference League. Δεν είναι κίνηση βιτρίνας, είναι κίνηση διάρκειας, σε μια σεζόν με δύο μέτωπα. Παράλληλα, κινείται ενεργά για σέντερ φορ (Βάργκα) και χαφ υψηλού επιπέδου, δείχνοντας ότι δεν σκοπεύει να πάει στα play offs με ό,τι έχει.
Ο ΠΑΟΚ έχει ήδη βάλει μέσα δύο παίκτες που αλλάζουν ισορροπίες. Ο Ζαφείρης, σε μια μεταγραφή με ξεκάθαρο οικονομικό βάρος, προσθέτει ένταση, τρεξίματα και καθαρό μυαλό στον άξονα. Και ο Γερεμέγεφ δίνει καθαρό σημείο αναφοράς στην επίθεση, σε παιχνίδια που δεν ανοίγουν εύκολα και κρίνονται στη μία φάση. Δεν μιλάμε για βάθος πάγκου. Μιλάμε για συγκεκριμένες λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα.
Ο Ολυμπιακός, αντίθετα, βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο. Δεν του λείπει ποιότητα. Του λείπει χρόνος για λάθη. Με δεδομένες τις απώλειες που έχουν ήδη προηγηθεί, ο Ιανουάριος δεν είναι μήνας αναμονής, είναι μήνας απόφασης. Ή θα ενισχυθεί ουσιαστικά ή θα ζήσει με το άγχος ότι κάθε στραβοπάτημα μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.
Κάπως έτσι, το συμπέρασμα βγαίνει χωρίς κραυγές. Με τρεις ομάδες σε απόσταση αναπνοής, με την ΑΕΚ να ανεβαίνει με ισχυρό φίνις αλλά χωρίς νίκη στα μεγάλα ματς με τους άλλους δύο, με τον ΠΑΟΚ να δείχνει ότι μπορεί να χτυπήσει τους ανταγωνιστές αλλά να πληρώνει τα «εύκολα», και με τον Ολυμπιακό να κουβαλά γκέλες που δεν επιτρέπονται, το πρωτάθλημα δεν θα το πάρει αυτός που παίζει το πιο όμορφο ποδόσφαιρο.
Θα το πάρει εκείνος που θα αντέξει τη φθορά, θα καθαρίσει τα ματς του «πρέπει» χωρίς πανικό και, όταν έρθει η ώρα στα play offs, δεν θα φοβηθεί να πάρει όλο το παιχνίδι πάνω του. Όχι μια φορά, αλλά σταθερά.
Και μέχρι τώρα, αυτό παραμένει το μοναδικό πράγμα που κανείς από τους τρεις δεν έχει αποδείξει απόλυτα.
