Το ότι ο ΠΑΟΚ είναι πρώτος δεν μου λέει κάτι είναι η αλήθεια, γιατί είναι κάτι σύνηθες. Συμβαίνει σχεδόν πάντα τα τελευταία χρόνια μέσα στη σεζόν. Το θέμα είναι να τερματίσει πρώτος.
Έτσι όπως τα ανέλυσα στο μυαλό μου, η πρώτη πίστα για τον ΠΑΟΚ είναι να είναι ψηλά μέχρι την 1η του Γενάρη. Τότε, η έλευση Ζαφείρη και ενός φορ, του δίνουν την απαιτούμενη ώθηση να το φτάσει μέχρι το τέλος.
Σήμερα είναι πρώτος, έχει ένα πρόγραμμα αντίστοιχο των υπολοίπων μέχρι να ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος και παίζει καλύτερα απ όλους. Προφανώς θα αποδειχτεί στη διάρκεια, αν αυτό είναι μία φάση της σεζόν ή είναι κάτι μόνιμο. Στο ποδόσφαιρο άλλωστε, όπως και γενικότερα σε οτιδήποτε επαγγελματικό, η διάρκεια είναι αυτή που μετράει.
Στα του ΠΑΟΚ επίσης, περιμένουμε τον ΑΣ να καλέσει την ΠΑΕ για το ραντεβού υπογραφής του μνημονίου. Ίσως βέβαια ξεχαστούν οι άνθρωποι και τότε θα πρέπει να καλέσει η ΠΑΕ. Αν και αυτό δεν μπορεί να συμβεί, ας γράψω εγώ πως μία καλή μέρα και ώρα για ραντεβού, είναι την Πέμπτη στις 5μμ στα γραφεία της ΠΑΕ.
Πάμε στους υπόλοιπους γιατί παρότι με έχει κατακλύσει μία αστική ευγένεια που με σοκάρει ώρες – ώρες, λέω να επανέλθω στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις.
Αγαπημένη μου αυτή τη περίοδο η ΑΕΚ, που κατηγορεί τον Λανουά και τον Γκαγκάτση ως υπερευαίσθητους και προκλητικούς απέναντί της.
Η ΑΕΚ, που πάτησε στην απόφαση της Σκουλαρίκη, θεωρεί πως δεν συνέβη το παραμικρό και πως ο Λανουά μετέφερε ψευδές κλίμα στον Γκαγκάτση με αποτέλεσμα αυτός να βγάλει επιθετική ανακοίνωση.
Θεωρεί πως τα βίντεο που παρουσιάστηκαν στην εκδίκαση, την δικαιώνουν, αλλά τα βίντεο δεν τα έχει δει κανείς μας παρότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις τα βλέπαμε και στον ύπνο μας.
Η ΑΕΚ ισχυρίζεται πως ο Λανουά υπερβάλει και πως δεν αισθάνθηκε ποτέ φόβο από τα όσα συνέβησαν. Η ΑΕΚ που κέρδισε πρωτάθλημα επειδή ισχυρίστηκε πως τρομοκρατήθηκε από μία φωτογραφία.
Τις βάσεις του οποίου, έβαλε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μία δικαστής που αποφάσισε πως έπρεπε να μηδενιστεί ο ΠΑΟΚ για το ανοιχτό ρολό ταμειακής που έπεσε πάνω στον Γκαρθία. Το όνομά της, Σκουλαρίκη. Ρε κοίτα να δεις τι γίνεται.
Τι τα σκέφτομαι και συγχύζομαι ημέρα γιορτής. Θυμάμαι τότε τη συμμαχία ΑΕΚ – Ολυμπιακού, κάτι επισκέψεις στον Αρετόπουλο, κάτι συμπληρωματικές εκθέσεις που τις έγραψε ένας ξεκάθαρα πιο μορφωμένος από τον πρώην διαιτητή, εκτός αν σε πέντε μέρες έκανε μεταμόσχευση εγκεφάλου.
Και μιας και λέμε για συμμαχίες, ο δήθεν σύμμαχος Ολυμπιακός, άρχισε τις επικοινωνιακές πισώπλατες για φάσεις που γελάει ο κόσμος. Η περίπτωση του Λάμπρου για παράδειγμα, έκανε έξαλλο τον Μπέο, αλλά όχι την ώρα του αγώνα που τον είχα τρεις θέσεις παραπέρα και με μόνιτορ μπροστά του, αλλά κάποιες ώρες μετά και σήμερα.
Η ικανότητα του Μπέου να κάνει χαρούμενους τους φίλους του – στη προκειμένη περίπτωση τον Ολυμπιακό - και παράλληλα να δουλεύει για το επόμενο παιχνίδι, είναι μυθική. Η αλήθεια είναι πως πιο έξαλλος ήταν με το πέναλτι που πήρε ο ΠΑΟ στη Λεωφόρο real time.
Για να το πιάσω και αυτό, μοναδικός από τους μεγάλους που μπορεί δικαιολογημένα να έχει παράπονα, είναι ο ΠΑΟ. Πήρε ένα πεναλτάκι για να ρεφάρει, από αυτά που αν δίνονται σε κάθε παιχνίδι, θα φεύγουμε από το γήπεδο οκτώ ώρες μετά το πρώτο σφύριγμα.
Βέβαια κανένας από τον ΠΑΟ δεν θα πει αυτό που στα μάτια όλων είναι το προφανές, γιατί βολεύει στο Ελλάντα να δείχνεις αδικημένος. Είναι ένα καλό άλλοθι για όποια κακοτεχνία και αν κάνεις.
Εντωμεταξύ, με αυτά και με αυτά, θυμήθηκα τον Φώτη Ιωαννίδη που ήταν μετρ στο να εκβιάζει στο Ελλάντα σφυρίγματα. Κάθισα και είδα λίγο Σπόρτινγκ και νομίζω πως παραμένει έξω από τα νερά του. Φοβάμαι πως ένας τόσο καλός παίκτης, έχοντας παίξει με λάθος νοοτροπία στη χώρα του, σε μία άλλη ή θα δυσκολευτεί να βρει τον τρόπο ή δεν θα τον βρει ποτέ. Το αναφέρω αυτό, γιατί είναι η ουρά αυτής της γελοίας κουβέντας για την διαιτησία που γίνεται στη χώρα, η οποία μπαίνει στα αποδυτήρια και επηρεάζει καριέρες.
Τα τελευταία χρόνια, κανένα πρωτάθλημα δεν κρίθηκε από τη διαιτησία. Ίσως ένας που πήρε η ΑΕΚ από τον ΠΑΟ να είχε την περισσότερη επιρροή αλλά και πάλι δεν είχε καμία σχέση με το παρελθόν.
Και αυτό που πήραμε εμείς, είδαμε μπροστά μας τον ματιασμένο ισραηλινό να μας παίζει τελευταίο παιχνίδι στο Χαριλάου, αλλά μέχρι την κόκκινη του Μιχαηλίδη και πέντε σπόρια τόλμησε να δώσει. Μετά μίλησε η μπριγιαντίνη του Ανσαριφάρντ.
Κάποτε, υπήρχε αυτή η γραφική ατάκα «κάντε ομάδα να κερδίζει και τους διαιτητές». Πλέον ισχύει απλά το «κάντε ομάδα» και φροντίστε να τηρήσετε τις αρχές, τις σταθερές και ότι άλλο πρέπει, για να κατακτάτε τίτλους.
Ο κόσμος μπορεί να τσιμπάει περιστασιακά, αλλά έχει και τη μεγάλη εικόνα. Καταλαβαίνει…
