Την Κυριακή πέρασε πάνω από τον ΠΑΟΚ σε ένα ματς που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε επίσης σκορ θριάμβου. Το βράδυ της Τετάρτης, έξι στην ΑΕΚ, ισοφάριση του ιστορικού ρεκόρ και ουσιαστικά νίκη που είναι... κάτι παραπάνω από μισό Κύπελλο -με κάθε σεβασμό σε Αστέρα ή ΟΦΗ. Το τελευταίο τετράμηνο, ο Ολυμπιακός μετρά ήδη 25 ματς χωρίς ήττα, με σταθερή πρωτιά στο πρωτάθλημα και απευθείας πρόκριση στους «16» του Europa League, έχοντας την καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης. Όλα αυτά, μπαίνοντας σε μια χρονιά ως κυπελλούχος Ευρώπης και με το «πρέπει» της κατάκτησης του τίτλου στη συμπλήρωση των 100 χρόνων «ζωής» του.
Όχι άσχημα, θα λέγαμε, για μια ομάδα που συνεχίζει να βουλώνει στόματα και να αποδεικνύει ότι στην εποχή του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν «βλέπει» κανέναν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Μια ομάδα που φτιάχτηκε για να παίζει ένα ποδόσφαιρο τόσο απλό αλλά και ταυτόχρονα τόσο απολαυστικό όταν παίζεται σωστά. με την ισπανική συνταγή της επιτυχίας που αφήνει στην άκρη τα... νούμερα πάνω στο χορτάρι, τους σχηματισμούς και τις θέσεις, αλλά στηρίζεται στην οργανωμένη πίεση στον αντίπαλο, στις άμεσες μεταβάσεις και τις «φονικές» επιθέσεις στον κενό χώρο.
Οι «ερυθρόλευκοι» έχουν βρει τους πρωταγωνιστές τους, τους... Ελ Κααμπί, τους Τσικίνιο, τους Ροντινέι και τους Ζέλσον, έχουν βρει το... μέλλον και το παρόν τους στο πρόσωπο των «μικρών», με τους Τζολάκη, Ρέτσο, Κωστούλα, Μουζακίτη και τα άλλα παιδιά να φροντίζουν ότι η συνέχεια θα είναι στους ίδιους ρυθμούς. Προσφάτως βρήκαν και την ένεση ποιότητας που χρειάζονταν, με τον Μπρούνο να λέει «καλησπέρα» κόντρα στην ΑΕΚ, με μια εμφάνιση που τον σύστησε με ιδανικό τρόπο στο κοινό της ομάδας. Βεβαίως, για τους Όρτα και Πάλμα γνωρίζαμε ήδη τι μπορούν να κάνουν, όπως και έκανα και με το παραπάνω σε αυτό το ιστορικό 6-0 επί της Ένωσης. «Επανεμφάνιση» και του Ρόμαν Γιάρεμτσουκ που δείχνει ότι όταν βρίσκει αγωνιστικό ρυθμό μπορεί να είναι μια κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατη λύση πίσω από τον «φονικό» Ελ Κααμπί.
Στον πάγκο ο Μεντιλίμπαρ συνεχίζει να παίρνει τα... σκαλπ των αντιπάλων του, όπως έκανε κόντρα σε Λουτσέσκου και Αλμέιδα μέσα σε λίγες μέρες, όπως έχει κάνει και στα περισσότερα κρίσιμα και απαιτητικά ματς της ομάδας του, εντός ή εκτός συνόρων. Ο «Ολυμπιακός του» είναι μια ομάδα που έχει αποδείξει ότι μπορεί να διαλύσει κάθε αντίπαλο, σε κάθε έδρα, όταν βρίσκει τον απαραίτητο χώρο για να κάνει το παιχνίδι του, όμως οι -εν Ελλάδι τουλάχιστον- μεγάλοι αντίπαλοί του, συνεχίζουν να μην παίρνουν χαμπάρι. Ή τουλάχιστον επιλέγουν να αγνοούν την πραγματικότητα, πληγωμένοι εν τέλει από τον ίδιο τον εγωισμό τους.
Είναι κατανοητό πως στα ντέρμπι ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει την ομάδα του να παίζει... κλεφτοπόλεμο και ταμπούρι σαν ένα τυπικό ματς Super League ένα απόγευμα Σαββάτου στην Λιβαδειά, στην Τρίπολη ή το Αγρίνιο, όμως μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί ο συγκεκριμένος Ολυμπιακός. Αυτή τη στιγμή, βέβαια, έχοντας κάνει και αλλαγές στο ρόστερ του, δεν είναι καν σίγουρο ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον στη θεωρία, όμως, αυτό το στυλ παιχνιδιού είναι που τον ταλαιπώρησε φέτος και που οδήγησε στις όποιες «γκέλες» και απώλειες. Όσο οι αντίπαλοί του στα ντέρμπι συνεχίζουν να θεωρούν ότι μπορούν να τον κοιτάξουν στα μάτια, τόσο αυτός δεν θα «βλέπει» κανέναν...
Είναι κατανοητό πως στα μέρη μας είναι... δύσκολο και πραγματικά επίπονο για οποιονδήποτε να παραδεχθεί ότι ο αντίπαλος είναι ανώτερος, ειδικά όταν αντίπαλος είναι ο Ολυμπιακός, ωστόσο αυτό στην τελική δεν αφορά τον Μεντιλίμπαρ και την ομάδα του. Ο Βάσκος και τα παιδιά του συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους, συνεχίζουν να σέβονται το σπορ ως μια ομάδα με αρχές αλλά και με αρχή-μέση-τέλος και εν τέλει το ποδόσφαιρο συνεχίζει να τους επιβραβεύει. Κάπως έτσι, με τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής, οι «ερυθρόλευκοι» συνεχίζουν να κάνουν πάρτι στα μεγάλα ματς, συνεχίζουν να παίρνουν μεγάλες νίκες και προκρίσεις και συνεχίζουν να δείχνουν ότι με διαστήματα όπως αυτό το Κυριακή-Τετάρτη, διανύουν μια χρυσή εποχή της Ιστορίας τους.
