Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει ταράξει τα νερά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τα πάντα κινούνται γύρω από την είδηση της 15ετίας. Καθώς το να βρίσκεται ξανά ο κορυφαίος προπονητής όλων των εποχών, στη μεγαλύτερη μπασκετική δύναμη στη σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, είναι ένας συνδυασμός που προκαλεί τρόμο.
Οι Παναθηναϊκοί είναι συγκινημένοι, ενθουσιασμένοι, δεν μπορούν να κρύψουν τα συναισθήματά τους. Οι αντίπαλοι από την άλλη, προσπαθούν να διασκεδάσουν τον φόβο τους. Οι δυνατότητες των «πράσινων», με τον συγκεκριμένο προπονητή, αυτόματα ορίζουν τις τύχες του αθλήματος. Κατά συνέπεια και των υπόλοιπων ομάδων.
Το γνωρίζουν καλά. Οπότε για να μην τους πιάσει... μελαγχολία, ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες. Μπας και πείσουν τους εαυτούς τους, πως τα δεδομένα τώρα θα είναι διαφορετικά. Τίποτα δεν θα πάει καλά και ο Παναθηναϊκός μαζί με τον Ομπράντοβιτς, δεν έχουν ελπίδα να πετύχουν.
Είναι κάτι πρωτόγνωρο; Κάθε άλλο. Από το 1992 όταν ήταν προπονητής στην Παρτιζάν και σήκωσε την 1η από τις 9 ευρωπαϊκές «κούπες», ο Ζοτς έμαθε να ζει με αυτή την αμφισβήτηση. Η οποία είναι γελοία και το γνωρίζουν ακόμη κι αυτοί που την χρησιμοποιούν, όμως πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ψυχολογική άμυνα για να μην τους πάρει από κάτω.
Αρχικά ήταν... τυχερός ο Ομπράντοβιτς. Τον έλεγαν «Γκαστόνε». Στη συνέχεια στάθηκαν στα λεφτά. Οι ομάδες του είχαν μεγάλα μπάτζετ, γι’ αυτό πετύχαιναν. Οι Εuroleague στην Μπολόνια, στο Βερολίνο, στη Βαρκελώνη, ακόμη... γελάνε μπροστά σε αυτή την εξήγηση.
Αφού δεν «έπιασαν» ούτε τα μεγάλα μπάτζετ, ήρθε η απουσία του «αιώνιου» αντιπάλου. Τον οποίο νικούσε με κάθε τρόπο και βρήκαν ως δικαιολογία τις δύο σεζόν που αγωνίστηκε στον Κορυδαλλό, για να εντοπίσουν το «αρνητικό» του Ομπράντοβιτς.
Αφού ξεπεράστηκε αυτή η γελοιότητα, περάσαμε στη σύγχρονη. Το μπάσκετ ξεπέρασε τον Ομπράντοβιτς... Ένα αφήγημα των τελευταίων ημερών, από τότε που φάνηκε πως η μυθική επιστροφή θα γίνει πράξη.
Το ίδιο το άθλημα στο μεταξύ, το έχει ορίσει ο Ζέλικο. Αυτός δημιουργούσε όσα οι άλλοι ακολουθούσαν χρόνια μετά. Οι περισσότεροι σημαντικοί προπονητές της εποχής μας, είναι «παιδιά» του ή επηρεασμένοι άμεσα από αυτόν. Ο Γιασικεβίτσιους, ο Ιτούδης, ο Σπανούλης. Οι παίκτες τον βλέπουν ως την απόλυτη κορυφή, τον προπονητή που θα είναι τιμή τους να τους προπονήσει.
Αυτό το μπάσκετ ξεπέρασε τον Ομπράντοβιτς; Μοναδικό πρόβλημα για τον Ζέλικο, θα ήταν να αισθανθεί αυτός πως ξεπέρασε το μπάσκετ. Χάνοντας το κίνητρό του, δίχως να έχει κάτι άλλο να κάνει. Κίνητρο. Θέληση. Διάθεση. Αυτά χρειαζόταν. Τα βρήκε στον Παναθηναϊκό. Στο «σπίτι» του. Στην «οικογένειά» του.
Έξτρα κίνητρο, όσα ακούγονται τον τελευταίο καιρό. Από τις υποτιθέμενες αποδοκιμασίες σε εκείνον τον αγώνα Παναθηναϊκός-Μαρούσι που δεν συνέβησαν ποτέ, αλλά τις χρησιμοποίησε ως γεγονός προπονητής Euroleague. Μέχρι την υποτίμηση του κορυφαίου όλων των εποχών, με τις αναλύσεις για το πώς τον ξεπέρασε το μπάσκετ.
Η πραγματική «τροφή» του Ομπράντοβιτς, όμως, δεν είναι αυτή η... έκρηξη γελοιότητας. Η λατρεία του κόσμου που τον έχει για «Θεό». Οι δεσμοί του με την οικογένεια Γιαννακόπουλου και κατά συνέπεια με τον Δημήτρη. Το ίδιο το προσωπικό του legacy που μπορεί να μεγαλώσει. Μέσω των δυνατοτήτων που του παρέχει ο Παναθηναϊκός, για να δώσει αφορμές προκειμένου να βρουν νέες δικαιολογίες.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ήταν, είναι και θα είναι, ο σπουδαιότερος προπονητής της ιστορίας. Δεκαετίες οι αμφισβητίες καταλήγουν με χαμηλωμένο το κεφάλι. Οπότε όσο «ταΐζεται» το κίνητρό του, οι 9 θα γίνουν 10, 11, μέχρι και 19.
