Κι έρχεται κάποια στιγμή η ώρα της αυτοκριτικής. Η ώρα που χρειάζεται να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να κάνεις τις ερωτήσεις που πρέπει. Κυρίως όμως, να δώσεις τις ειλικρινείς απαντήσεις, χωρίς φόβο.
Μήπως τελικά, εμείς οι ίδιοι, αδικούμε το… πρωταθληματάκι μας;
Μήπως τελικά, εμείς οι ίδιοι, υποτιμούμε το… ποδοσφαιράκι μας;
Μήπως τελικά, εισπράττουμε περισσότερο κανονικό ποδόσφαιρο από όσο αξίζουμε;
Μήπως τελικά, το ίδιο το ποδόσφαιρο για έναν περίεργο λόγο αποφασίζει να μας διδάξει πράγματα στο -πολλές φορές- ανεπίδεκτο μαθήσεως κοινό;
Δεν είναι υπέροχο πράγμα να ξεκινάει ένα παιχνίδι και να μην έχεις ιδέα ποιος θα κερδίσει;
Δεν είναι καταπληκτικό συναίσθημα το ρολόι να μετράει αντίστροφα και οι παλμοί να αυξάνονται, διότι όλα είναι ρευστά, όλα είναι ανοιχτά, όλα είναι πιθανά;
Όποια ομάδα κι αν υποστηρίζεις δεν είναι μαγικό να ξέρεις ότι η ομάδα σου μπήκε μέσα στο γήπεδο και έπαιξε για την πάρτη της και μόνο, κλείνοντας τα αυτιά σε ψιθύρους, φήμες, καφενειακές συζητήσεις και τοξικότητα από παντού;
Δεν είναι τέλειο, να βλέπεις ομάδες να παίζουν για την ιστορία τους, την φανέλα τους, τον κόσμο τους, αδιαφορώντας για κατά φαντασία συμμαχίες, υποθετικά σενάρια και δήθεν συμφωνίες;
Δεν είναι μοναδικό συναίσθημα -έστω και για ένα βράδυ- να νιώθεις ότι γίναμε Αγγλία; Όχι φυσικά σε επίπεδο θεάματος, οργάνωσης, ποιότητας ποδοσφαίρου, αλλά σε αυτό το μοναδικό πράγμα που διέπει τον αθλητισμό. Πως από την στιγμή που η μπάλα κυλάει, όλα μπορεί να συμβούν.
Μία ομάδα με απουσίες, προβλήματα, εσωστρέφεια όπως ο ΠΑΟΚ πήγε στην φλεγόμενη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και παρότι βρέθηκε πίσω στο σκορ από νωρίς, δεν παράτησε ποτέ τα ματς και βρήκε τα ψυχικά αποθέματα να κάνει την ζημιά σε μία ομάδα που έπαιζε ματς-μπολ τίτλου, μετά από 12 χρόνια.
Μία ομάδα που έκανε τρεις σερί ήττες στο πρωτάθλημα μετά από έξι χρόνια, μία ομάδα που άλλαξε αμέτρητους παίκτες και προπονητές, μία ομάδα με μηδενική ψυχολογία, όπως ο Ολυμπιακός, πήγε στην πυρακτωμένη στην ΟPAP Arena και... έκοψε το πρωτάθλημα από την ΑΕΚ, που στα 9 λεπτά των καθυστερήσεων ήξερε ότι ο Παναθηναϊκός είχε γκελάρει.
Δεν είναι φοβερό που για ένα βράδυ, μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη την τοξικότητα, την διαιτησία, την μιζέρια, την κακομοιριά και να μιλήσουμε για την ομορφιά του ωραιότερου σπορ στον κόσμο;
Σκεφτείτε το λίγο: Ακόμα και ο πιο πικραμένος οπαδός, αυτός που νιώθει ότι σήμερα ενδεχομένως του γλίστρησε ένα πρωτάθλημα μέσα από τα χέρια, βαθιά μέσα του νιώθει καλά. Ξέρει ότι κανείς δεν του έκλεψε τίποτα. Κανείς δεν του χάρισε τίποτα.
Η τράπουλα δεν ήταν σημαδεμένη. Το παιχνίδι παίχτηκε στα ίσα. Και παίχτηκε ωραία από όλους.
Υπάρχει καλύτερο ποδοσφαίρο. Και θέλουμε περισσότερο από αυτό…
