MENU

Τη στιγμή που ανά πάσα στιγμή, μία «καλή» μεταγραφή στο ποδόσφαιρο, μιας εκ των μεγάλων ομάδων μπορεί να συγκεντρώσει χιλιάδες κόσμου και δημοσιογράφων στο αεροδρόμιο, για να καλύψουν το... μεγάλο γεγονός, οι πρωταθλητές Ευρώπης, Μίλτος Τεντόγλου και Αντιγόνη Ντρισμπιώτη θα γίνουν δεκτοί μεταξύ συγγενών, φίλων, άντε ολίγων συναδέλφων και κανενός μαϊντανού πολιτικού. Του τελευταίου δεν ορκίζομαι, που να τρέχουν τώρα αυγουστιάτικα.

Όταν οι υποσχέσεις που δίνει ο αμφισβητούμενης αξίας ποδοσφαιρικός αστέρας εμφανιζόμενος συνήθως με Louis Vuitton τσαντάκι, καπέλο τζόκεϊ, απαραίτητα γυαλί και καλλίγραμμη συνοδό και λέει μία ατάκα καρμπόν (σ.σ. Όσοι είστε κάτω των 30 ετών google it), τύπου: «Χαίρομαι που ήρθα να παίξω στην μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας» είναι ικανές να ξεσηκώσουν τους οργανωμένους οπαδούς για να συρρεύσουν μαζικά και να τον αποθεώσουν, καταλαβαίνεις ότι στη χώρα που γέννησε τον αθλητισμό και δη τον κλασικό αθλητισμό κάτι έχει πάει πολύ λάθος...

Παρακολουθώ όλα τα αθλήματα με το ίδιο πάθος και η χαρά και οι συγκινήσεις που μου προσφέρει μία γκολάρα της αγαπημένης μου ομάδας, δεν είναι σε καμία περίπτωση μεγαλύτερη από αυτή που πήρα χθες το πρωί βλέποντας την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη να χαιρετά προπορευόμενη κάτι Έλληνες θεατές, δύο χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό και να σπεύδει καταχειροκροτούμενη από το συγκεντρωμένο πλήθος να τυλιχτεί με την ελληνική σημαία βαδίζοντας τα τελευταία μέτρα προς την κορυφή της Ευρώπης. Και αυτό ισχύει για τις υπερπροσπάθειες των αθλητών μας όχι μόνο στον στίβο, αλλά και στην κολύμβηση και σε όλα τα «μικρά» σπορ, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία εκπροσωπούν επάξια τη χώρα μας στις διεθνείς διοργανώσεις, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο που αν εξαιρέσουμε την εποποιεία του 2004 είμαστε κατ' αναλογία το τσίρκο της Ευρώπης τόσο σε επίπεδο συλλόγων όσων και εθνικής ομάδας. 

Οι εξέδρες στα άλλοτε κατάμεστα στάδια και τα κολυμβητήρια αδειάζουν ολοένα και περισσότερο και αυτό αντικατοπτρίζει την απαξίωση που έχει επέλθει σε αυτά τα αθλήματα, την ώρα που οι επιτυχίες είναι αντιστρόφως ανάλογες. 

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου και Κλειστού Στίβου αν αθροίσεις τον κόσμο δεν πρέπει να ξεπέρασε επουδενί τις 10 χιλιάδες όλες τις ημέρες, παρότι και ο Τεντόγλου και η Ντρισμπιώτη και η Στεφανίδη ήταν εκεί, όπως και άλλοι κορυφαίοι αθλητές. 

Γι αυτό αναλαμβάνω το μέρος της ευθύνης που αναλογεί στον Τύπο. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας μου, στο οκτώ ατόμων τμήμα σπορ της εφημερίδας που εργάστηκα απασχολούνταν δύο ρεπόρτερ στίβου, οι οποίοι ακολουθούσαν τους Έλληνες αθλητές εκ περιτροπής σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σήμερα, υπάρχει ένας που τα γράφει όλα και στάδιο ή κολυμβητήριο έχει δει μόνο στην τηλεόραση, αν δεν έχει ποδόσφαιρο εκείνη την ώρα στο γραφείο. 

Σίγουρα σε όλο αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε η οικονομική ύφεση, με τα Μέσα να προχωρούν σε μαζικές απολύσεις, οι οποίες σαφώς επηρέασαν και την ποιότητα δουλειάς και των συναδέλφων του ποδοσφαίρου, σίγουρα όμως όχι στο βαθμό που επηρεάσαν τα υπόλοιπα αθλήματα.

Δεν γνωρίζω πώς επικράτησε η αντίληψη ότι το χαμηλού επιπέδου ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοφιλές ώστε ο κόσμος να μην θέλει να διαβάζει για τις καθημερινές προπονήσεις, τις ενοχλήσεις, τους τραυματισμούς και τα παρασκήνια στην ομάδα του Γιώργου Πομάσκι, του Ναπολέοντα Κεφαλόπουλου ή του Θοδωρή Βλάχου, όμως είμαι βέβαιη ότι είναι λάθος. Σίγουρα η καθημερινή προπόνηση της  Ντρισμπιώτη στους δρόμους της Καρδίτσας, όπου για να ζήσει εργάζεται καθημερινά ακόμα στο τσιπουράδικο της μητέρας της έχει περισσότερες πιθανότητες να έχει απρόοπτα παρά αυτές των σταρ της κακιάς ώρα των μεγάλων ομάδων. Διότι οκ, κακά τα ψέματα, μετά τον Ριβάλντο, παικταράς αυτού του μεγέθους δεν θυμάμαι να προτίμησε την Ψωροκώσταινα, αφενός γιατί τα βαλάντια των ελληνικών ομάδων δεν αντέχουν να πληρώσουν τέτοια συμβόλαια και αφετέρου διότι όλες οι ελληνικές ομάδες, μηδεμίας εξαιρουμένης είναι καφενεία σε σχέση με την Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, την Παρί σεν Ζερμέν, την Μπάγερν και της Μίλαν. 

Ζήλεψα χθες. Ζήλεψα πολύ, που η κουλτούρα του υγιούς αθλητισμού δεν χάθηκε ποτέ στη Γερμανία και εξακολουθούν να θεωρούν τις προσπάθειες των αθλητών του στίβου εξίσου σημαντικές με αυτές των ποδοσφαιριστών, δίνοντας το «παρών» στο στάδιο για να χειροκροτήσουν τους αθλητές. Λογικά πρέπει να το ζήλεψε και ο πολύ αγαπητός στη χώρα μας Τεντόγλου, ο οποίος όμως όταν αγωνίζεται εντός έδρας κοιτάζοντας γύρω του, βλέπει άδεια καθίσματα και η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη κανένα συγγενή, συναθλητή ή φίλο.

Καλή η αποθέωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά οι αθλητές μας θέλουν κοντά τους. Συνήθως σε περίπτωση που δεν το ξέρετε δεν έχει καν αντίτιμο εισόδου...

Οι δυνατές συγκινήσεις του Μίλτου και της Αντιγόνης και τα «καφενεία» της Ευρώπης
EVENTS