Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι ξανά εδώ.Δεν είναι απλά μια επιστροφή. Δεν είναι απλά ένα “come back”. Είναι η στιγμή που το ευρωπαϊκό μπάσκετ σταματά για λίγο και κοιτάζει ξανά προς την Αθήνα.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι ξανά στον Παναθηναϊκό και μαζί του δεν γυρίζει απλώς ένας προπονητής. Γυρίζει η πιο βαριά μπασκετική εποχή που έχει ζήσει ποτέ ο σύλλογος.
Ο άνθρωπος που έκανε τον Παναθηναϊκό αυτοκράτορα
Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις. Είναι ο Zeliko Obradovic. Ο άνθρωπος που δεν διαπραγματευόταν τίποτα και ποτέ. Ο άνθρωπος που έκανε το «φαβορί» να μοιάζει μικρή λέξη.
Στον Παναθηναϊκό δεν ήρθε απλά για να κερδίσει. Ήρθε για να χτίσει κυριαρχία. Και την έχτισε.
Αλλά ας μπούμε κατευθείαν στο «ψητό». Δεν θέλει συστάσεις, δεν θέλει καν να πούμε πως σήκωσε τα πάντα. Ούτε χρειάζεται να αναφερθούμε σε ξεχωριστές βραδιές. Ορθά και κοφτά αυτό εδώ:
Με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε:
5 EuroLeague τίτλους (2000, 2002, 2007, 2009, 2011)
11 Πρωταθλήματα Ελλάδας
7 Κύπελλα Ελλάδας
Πέντε ευρωπαϊκές κορυφές. Πέντε φορές που όλη η Ευρώπη έπρεπε να παραδεχτεί το ίδιο πράγμα, ότι ο Παναθηναϊκός ήταν το σημείο αναφοράς.
Οι αριθμοί γράφουν ιστορία. Αλλά δεν εξηγούν την αίσθηση. Δεν εξηγούν το βλέμμα των αντιπάλων πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Δεν εξηγούν το ΟΑΚΑ που έβραζε πριν καν μπει η ομάδα στο παρκέ.Δεν εξηγούν εκείνη τη σιγουριά: «Κάπως θα το πάρουν πάλι». Γιατί έτσι ήταν. Γιατί αυτό είχαν μάθει όλοι.
Πολύ απλά Ζέλικο
Υπήρχε μια εποχή που δεν χρειαζόταν ανάλυση. Δεν χρειαζόταν scouting report. Ήξερες ότι αν έπαιζες απέναντι στον Ομπράντοβιτς, έπρεπε να κάνεις το τέλειο, γιατί το “καλό” δεν έφτανε ποτέ. Και αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι η πραγματικότητα μιας δεκαετίας απόλυτης κυριαρχίας.
Ο Ομπράντοβιτς δεν ήταν ποτέ εύκολος. Ούτε για παίκτες, ούτε για ομάδες, ούτε για κανέναν. Αλλά ήταν ξεκάθαρος. Η πίεση δεν ήταν πρόβλημα. Ήταν το σύστημα. Η λεπτομέρεια δεν ήταν επιλογή. Ήταν υποχρέωση. Και όσοι άντεξαν δίπλα του, δεν έγιναν απλά καλύτεροι, έγιναν σκληρότεροι από το ίδιο το παιχνίδι.
Το βάρος δεν είναι το παρελθόν, είναι το παρόν
Αυτό δεν είναι «δεύτερος κύκλος». Δεν είναι ρομαντική συνέχεια, είναι σύγκρουση με τον χρόνο. Γιατί τίποτα δεν επιστρέφει ίδιο. Ούτε οι ομάδες, ούτε οι εποχές, ούτε οι απαιτήσεις. Αλλά κάποιες παρουσίες δεν χρειάζεται να είναι ίδιες, αρκεί που είναι εκεί.
Το δύσκολο δεν είναι τι έχεις κάνει. Είναι τι περιμένουν να ξανακάνεις.Και όταν έχεις χτίσει μια εποχή με 5 ευρωπαϊκά, 11 πρωταθλήματα, 7 κύπελλα…τότε δεν υπάρχει “transition”. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα: Απαίτηση. Και από τον εαυτό σου και από τους υπόλοιπους.
Κάποια ονόματα δεν ανήκουν στο παρελθόν. Ανήκουν στη μνήμη του ίδιου του αθλήματος και ο Ομπράντοβιτς είναι ένα από αυτά.
Δεν γύρισε απλά στον Παναθηναϊκό. Γύρισε σε ένα μέρος που τον έχει ήδη γράψει στην ιστορία του. Και τώρα… ξαναγράφεται από την αρχή.
Δεν ξέρει κανείς πού θα πάει αυτό το κεφάλαιο. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Όσο ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι στον πάγκο του Παναθηναϊκού, τίποτα δεν είναι «απλό», τίποτα δεν είναι μέτριο και τίποτα δεν είναι «τυχαίο».
Και κάπου στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, όλοι ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Το έχουν ξαναδεί. Και δεν το έχουν ξεχάσει. Πώς να το ξεχάσουν άλλωστε.
