Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας αφήνει την Τούμπα για το Yellow Wall και συναντά τον Κωνσταντίνο Καρέτσα σε μια Ντόρτμουντ που μπορεί να αποκτήσει ελληνικό Doppel-10. Ένας αρτίστας φεύγει από το σπίτι που τον μεγάλωσε για να δοκιμάσει τη μαγεία του εκεί όπου πλέον ανήκει: στη μεγάλη ευρωπαϊκή σκηνή.
Πριν από λίγες ημέρες, γράφοντας για τις πραγματικές σημαίες των ελληνικών ομάδων, από τον Κούδα και τον Χατζηπαναγή μέχρι τον Άνθιμο Καψή, τον Μουράτη και τον Μανωλά, είχα αφήσει για το τέλος μία... υπόνοια για το σήμερα. Γιάννης Κωνσταντέλιας.
Ο ΠΑΟΚ τον πήρε παιδί από τις γειτονιές του Βόλου, τον μεγάλωσε στις ακαδημίες του και πριν καν φτάσει στα 23 του τον είδε να γίνεται είδωλο. Με την μπάλα, με τις ζωγραφιές του, με εκείνες τις στιγμές που δεν χωράνε εύκολα σε στατιστικούς πίνακες και κάνουν ένα παιδί να ζητάει τη φανέλα του και να πηγαίνει στην Τούμπα για να δει τον Ντέλια.
Ο Κωνσταντέλιας ανήκει στη σπάνια κατηγορία ποδοσφαιριστών που γεμίζουν γήπεδα. Κάνουν τις μαμάδες και τις γιαγιάδες να μαθαίνουν το όνομά του. Μία επαφή, μία προσποίηση, μία ιδέα που κανείς άλλος δεν είχε δει αρκούν για να σηκώσουν μια εξέδρα.
Αρτίστας. Καλλιτέχνης.
Και θα το γράψω: τηρουμένων των αναλογιών, για μένα ο Κωνσταντέλιας είναι ένας δεξιοπόδαρος Έλληνας Λιονέλ Μέσι. Μιλάω για το είδος της ποδοσφαιρικής μαγείας, τη σχέση με την μπάλα, το ένστικτο, την ικανότητα να γεννά μια φάση από το τίποτα.
Αν είχε μεγαλώσει στη Μασία, η αγορά θα τον κοστολογούσε σε άλλον πλανήτη και θα μπορούσαμε κάποια στιγμή να συζητάμε για 100 εκατομμύρια ευρώ. Τόσο διαφορετικά αποτιμά το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έναν παίκτη που παράγεται στο κορυφαίο οικοσύστημα από έναν που ξεκινά στην Ελλάδα.
Η σημαία που πρόλαβε η εποχή
Θα μπορούσε να γίνει ο σύγχρονος Κούδας του ΠΑΟΚ; Στην καρδιά του κόσμου του Δικεφάλου είχε ήδη αρχίσει να γίνεται. Η εποχή, όμως, δεν βοηθά τέτοιες ιστορίες.
Οι οικονομικές αποστάσεις ανάμεσα στα πρωταθλήματα, τα scouting networks και η φιλοδοξία των ίδιων των παικτών έχουν μετατρέψει την παλιά έννοια της «σημαίας» σε είδος υπό εξαφάνιση. Όταν στο τραπέζι βρίσκεται ένα ποσό κοντά στα 30 εκατομμύρια ευρώ και απέναντι κάθεται η Ντόρτμουντ, δύσκολα λες όχι. Και φυσικά κανένας ποδοσφαιριστής δεν αλλάζει χώρα και καριέρα αν δεν το επιθυμεί ο ίδιος.
Η στενοχώρια του κόσμου του ΠΑΟΚ είναι η άλλη όψη της ίδιας ιστορίας. Ποδόσφαιρο ίσον συναίσθημα.
Αν έφευγε ο Κωνσταντέλιας και η Τούμπα δεν ένιωθε τίποτα, τότε κάτι θα είχε πάει στραβά. Περισσότερο πονάει το παιδί που αγόρασε τη φανέλα του και περίμενε την Κυριακή για να τον δει. Κάπως έτσι μεγαλώσαμε όλοι: ο ποδοσφαιριστής που λατρεύαμε στο γήπεδο γινόταν αφίσα στον τοίχο και το παιδικό δωμάτιο γινόταν για λίγο κι αυτό γήπεδο.
Την ίδια ώρα, μια μεταγραφή τέτοιου μεγέθους πιστοποιεί κάτι σημαντικό για τον ΠΑΟΚ. Ένας ελληνικός σύλλογος πήρε ένα παιδί, το εκπαίδευσε, το έκανε διεθνή και πρωταγωνιστή και παραδίδει στην ευρωπαϊκή ελίτ έναν ποδοσφαιριστή αξίας δεκάδων εκατομμυρίων. Αυτό σημαίνει παραγωγή, ακαδημίες και παρουσία στα μεγάλα ευρωπαϊκά scouting networks. Και κυρίως σημαίνει ότι ο επόμενος Κωνσταντέλιας ξέρει πως από την Τούμπα υπάρχει πλέον δρόμος προς αυτό το επίπεδο.
Greek football summer
Η μεταγραφή του Ντέλια είναι κομμάτι μιας μεγαλύτερης αλλαγής. Καρέτσας στη Ντόρτμουντ, Τζόλης στην Άρσεναλ, Τζολάκης κι αυτός στην Αγγλία και τώρα Κωνσταντέλιας στη Βεστφαλία (plus Φώτης, Παυλίδης κλπ).
Greek football summer. Κανονικό.
Η ελληνική αγορά και ο Έλληνας ποδοσφαιριστής αντιμετωπίζονται διαφορετικά, πλέον, στην Ευρώπη σε σχέση ακόμη και με μία πενταετία πριν. Υπάρχει ζήτηση, υψηλότερη αποτίμηση και, κυρίως, πρόσβαση σε clubs άλλου επιπέδου.
Ο Ντέλιας πρέπει τώρα να ανακαλύψει μέχρι πού φτάνει το ταλέντο του όταν απέναντί του θα βρίσκονται κάθε εβδομάδα μεγαλύτερη ένταση, μεγαλύτερη ταχύτητα και καλύτεροι ποδοσφαιριστές. Αν όλα πάνε καλά, εξυπακούεται ότι η Ντόρτμουντ δεν θα είναι ο τελευταίος μεγάλος σταθμός. Αν μεταφέρει στη Bundesliga όσα κουβαλά από την Ελλάδα, κάποια στιγμή θα ανοίξει μπροστά του η Premier League ή η La Liga.
Πρώτα όμως έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά στη Βεστφαλία.
Καρέτσας δεξιά, Κωνσταντέλιας αριστερά
Βάλτε την εικόνα στο γήπεδο. Γκιρασί μπροστά. Καρέτσας δεξιά, Κωνσταντέλιας αριστερά. Στη Γερμανία υπάρχει ένας ποδοσφαιρικός όρος που περιγράφει αυτή τη συνύπαρξη: Doppel-10. Διπλό δεκάρι.
Το 3-4-2-1 του Νίκο Κόβατς προσφέρει δύο θέσεις δημιουργικών μεσοεπιθετικών πίσω από τον φορ. Ο Καρέτσας έχει ήδη χρησιμοποιηθεί εκεί και οι γερμανικές αναλύσεις εντοπίζουν στον Κωνσταντέλια χαρακτηριστικά που ταιριάζουν εξαιρετικά στην άλλη πλευρά.
Ο Ντέλιας αγαπά το αριστερό half-space. Ο Καρέτσας μπορεί να ξεκινά δεξιότερα και να συγκλίνει. Τα wing-backs ανοίγουν το γήπεδο και ο Γκιρασί απασχολεί τα στόπερ. Στους χώρους που δημιουργούνται ανάμεσα στις γραμμές, οι δύο Έλληνες μπορούν να πάρουν την μπάλα, να αλλάξουν θέσεις και να συνδυαστούν.
Έχουν κοινή τεχνική γλώσσα, όχι όμως και ίδιο παιχνίδι. Ο Καρέτσας είναι περισσότερο vertical creator, με πρώτη επαφή που μπορεί να βγάλει αντίπαλο από τη φάση και διάθεση να επιτεθεί αμέσως στον χώρο. Ο Κωνσταντέλιας λειτουργεί περισσότερο με το ένστικτο. Κρατά την μπάλα όσο χρειάζεται για να προκαλέσει την κίνηση του αντιπάλου, αλλάζει κατεύθυνση και ανακαλύπτει λύσεις εκεί όπου η φάση δείχνει κλειστή.
Κοινό τους όπλο είναι η ικανότητα να παραλαμβάνουν υπό πίεση. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, απέναντι σε ομάδες που πιέζουν man-to-man, δύο press-resistant creators (σ.σ. οι παίκτες που δύσκολα χάνουν τη μπάλα) πίσω από τον φορ μπορούν να γίνουν τεράστιο πλεονέκτημα.
Το στοίχημα του Κόβατς
Το Doppel-10 χρειάζεται ισορροπία. Δύο δημιουργοί που ζητούν την μπάλα θέλουν γύρω τους παίκτες που θα επιτίθενται στον χώρο. Η Ντόρτμουντ πρέπει να εξασφαλίσει ταχύτητα, πλάτος και τρεξίματα πίσω από την τελευταία γραμμή, ώστε οι δύο Έλληνες να βρίσκουν τα μέτρα στα οποία μπορούν να κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά.
Οι κινήσεις του Γκιρασί και τα ανεβάσματα των wing-backs θα είναι καθοριστικά. Αν ο Κόβατς βρει και φέτος τη σωστή δομή, το κέρδος δεν θα είναι μόνο η δημιουργία. Θα είναι το απρόβλεπτο. Και αυτό δεν διδάσκεται εύκολα. Ή το έχεις ή το αγοράζεις πολύ ακριβά.
Θα ρίξουν το Τείχος της Βεστφαλίας
Ο Κωνσταντέλιας αφήνει την Τούμπα και πηγαίνει μπροστά στο περίφημο Yellow Wall, ένα από τα εμβληματικότερα πέταλα της Ευρώπης. Εκεί βρίσκεται ίσως η ωραιότερη εικόνα αυτής της ελληνικής ιστορίας.
Οι κατακτητές κάποτε έριχναν τα τείχη. Ο Καρέτσας και ο Κωνσταντέλιας πρέπει να κατακτήσουν το δικό τους με διαφορετικό τρόπο: να κάνουν το Τείχος της Βεστφαλίας να πέσει στα πόδια τους.
Με ντρίμπλες, γκολ, ασίστ, φαντασία. Με την μπάλα. Καρέτσας δεξιά. Κωνσταντέλιας αριστερά.
Το ελληνικό Doppel-10 απέναντι στο Yellow Wall. Εχω την αίσθηση ότι θα το ρίξουν.
