Μάριο Χεζόνια. Ή, «έστω, NBAer. Ή μία μεταγραφή από το ύψιστο ράφι της Ευρώπης, που βρίσκεται μερικά κλικ ψηλότερα από το γνωστό «πάνω».
Αντ’ αυτών, Εμπαγιέ Εντιαγιέ ή Εμπάι Εντιάι ή Εντζάι ή…
Τέλος πάντων, του παιδιού από τη Σενεγάλη που μέχρι πρότινος έπαιζε στην Βιλερμπάν, τη γαλλική ομάδα που μοιάζει να παίζει Jenga με απώτερο στόχο τη θορυβώδη πτώση του οικοδομήματός της.
Ο 27χρονος παίκτης- για τον οποίον σίγουρα θα διαβάσατε/ είδατε εμβριθείς αναλύσεις τις τελευταίες ημέρες με advance stats, από εκείνα που πρέπει να έχεις τελειώσει με άριστα το ΜΙΤ για να καταλάβεις απόλυτα- στην πραγματικότητα μάλλον μπορεί να περιγραφεί με έναν εκπληκτικά μπακαλίστικο τρόπο: καλός αμυντικός, κακός επιθετικός.
Προφανώς και τα ποσοστά του στο δίποντο είναι ανεβασμένα, όμως μιλάμε για ένα παιδί που «κόβει» συχνά, και καλά, στη ρακέτα και τελειώνει με καρφώματα τις περισσότερες φάσεις, εξ ου και το 70% που προκαλεί ένα αμάλγαμα ζάλης και απορίας μαζί.
Τρίποντο βάζει στις εθνικές εορτές και τις επετείους, αλλά σπανίως στις ενδιάμεσες ημερομηνίες, όμως τρέχει εξαιρετικά το γήπεδο και- ξέρετε κάτι;- ο φετινός Ολυμπιακός θα τρέχει.
Εν συντομία: είναι κατανοητό γιατί οι φίλοι της ομάδας δεν παρανόησαν ακριβώς από τη χαρά τους στο άκουσμα της είδησης της απόκτησής του, όμως, ταπεινή γνώμη, οι Ερυθρόλευκοι θα πάρουν κι άλλον παίκτη (όχι απαραιτήτως τώρα: και ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης μια χαρά μήνες είναι…) που θα παίζει στο «3» και το «4».
Επομένως, αν αποκτήθηκε για τρίτος- πίσω από τον Βεζένκοφ+ νέα μεταγραφή- ο Εντιαγιέ είναι μια στοχευμένη κίνηση, άνω του μέσου όρου. Αν ήρθε πράγματι για δεύτερος, εκεί το φτωχό επιθετικό του παιχνίδι θ’ αποτελεί τροχοπέδη στα σχέδια του coach Μπαρτζώκα να τον ρίξει αρκετά λεπτά στο παρκέ.
Ωστόσο, ο Σενεγαλέζος δεν θα έπρεπε ν’ αποτελεί πηγή «προβληματισμού» για τους Πειραιώτες. Κι αυτό γιατί άπαντες μοιάζουμε ν’ αδικούμε τον Ολυμπιακό.
Πριν μας πατάξετε, αφήστε μας να μπούμε στα σανδάλια του Θεμιστοκλή και ακούστε μας: οι πρωταθλητές Ευρώπης κινήθηκαν πολύ νωρίς στην αγορά και έκαναν δικούς τους δύο από τους 7-8 καλύτερους γκαρντ ολόκληρης της Ευρωλίγκας.
Το γεγονός πως εδώ και καιρό γνωρίζαμε ότι Μοντέρο και ΜακΙντάιρ θα έρθουν στον Ολυμπιακό ήταν σίγουρα anticlimactic (ελληνιστί: ντεκαυλέ) για τα δεδομένα μίας ενθουσιώδους μεταγραφικής περιόδου, όμως η ουσία δεν αλλάζει.
Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό, επιτρέψτε μας ν’ αραδιάσουμε κι εμείς ορισμένα, απολύτως κατανοητά, στατιστικά: σε μία ομάδα στην οποία υπάρχει ο Βεζένκοφ, ο Φουρνιέ και ο Ντόρσεϊ (παίκτες, δηλαδή, με ασύλληπτο επιθετικό ταλέντο) προστίθενται δύο από τους top-10 δημιουργούς πόντων της περσινής σεζόν.
Πιο συγκεκριμένα, ο ΜακΙντάιρ ήταν 3ος σε “Points Created” (σκοράρισμα+ασιστ) με 29.7 και ο Μοντέρο 9ος με 24.4. Κι επειδή κείμενο για τον έναν ή τον άλλον «αιώνιο» χωρίς αναφορά στους… απέναντι είναι ημιτελές, ας σημειώσουμε πως ο Παναθηναϊκός (θα) έχει στις τάξεις του τον 1ο της περσινής λίστας (Φρανσίσκο με 31.6) και τον 7ο (Ναν με 27.2).
Πίσω στα των Πειραιωτών: κάτι ακόμα στο οποίο αξίζει να σταθεί κανείς είναι πως ο μεν ΜακΙντάιρ ηγείτο ολόκληρης της Ευρωλίγκας στις ασίστ με 7.4, την στιγμή που ο Μοντέρο είχε 1.62 PPP (πόντους ανά κατοχή) στο ανοιχτό γήπεδο.
Πώς «μεταφράζονται» αυτά; Ο Ολυμπιακός θα μπορεί να παίξει και σετ παιχνίδι (ΜακΙντάιρ) και να τρέξει στο τρανζίσιον (Μοντέρο) και αυτό είναι που κάνει αμφότερες τις μεταγραφές σπουδαίες. Είναι τέτοιο το αγωνιστικό μέγεθος των δύο παικτών που ο Τόμας Ουόκαπ είναι, στην πραγματικότητα, περιττός στην ομάδα και γι’ αυτό η Ντουμπάι συνεχίζει να ελπίζει πως θα τον κάνει δικό της.
Προσέξτε: δε μιλάμε για έναν «τυχαίο» πλέι μέικερ, αλλά για τον άσο εκείνο που εμπιστευόταν περισσότερο από κάθε άλλον ο Μπαρτζώκας, και ας υστερεί ο Θωμάς, ως γέννημα-θρέμμα Έλληνας, στο σουτ.
Επομένως, αυτός (διόρθωση: αυτοί) είναι ο λόγος για τον οποίον η απόκτηση Εντιαγιέ μοιάζει δευτερεύουσας σημασίας. Ο Ολυμπιακός έκανε ό,τι έπρεπε πριν καν την έναρξη της off-season και γι’ αυτό μπορεί να πάρει τον χρόνο του για να βρει τον απόλυτο αντί-Πίτερς.
Μην ξεχνάτε πως ο Φουρνιέ συνεχίζει το μπάσκετ, ο Μιλουτίνοφ το ίδιο, όπως και οι Βεζένκοφ, Ντόρσεϊ, Παπανικολάου.
Και, φυσικά, υπάρχει ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Ο καθένας μπορεί να έχει ό,τι γνώμη θέλει για τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά του, μπορεί να τον συμπαθεί ή να τον αντιπαθεί, όμως ουδείς εχέφρων άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί πως δεν είναι προπονητής από το ύψιστο ράφι. Ξέρετε, δα, ποιο- εκείνο που είναι δύο κλικ ψηλότερα από το «πάνω».
Με Εντιαγιέ ως 2ο ή 3ο PF, λοιπόν, ο Ολυμπιακός παραμένει ένα από τα 3 μεγάλα φαβορί για την επόμενη Ευρωλίγκα. Το αν θα την πάρει, ουδείς μπορεί να το απαντήσει στις 15 Αυγούστου. Θα δούμε τι έχουν να πουν στο παρκέ, πέραν των Ερυθρόλευκων, και ο Ζοτς με τον Σάρας.
Αυτό που εμείς μπορούμε να πούμε σήμερα, δεδομένου ότι σταθήκαμε στον coach Β, είναι μία κομματάκι κοινότοπη ευχή:
Καλή Χριστοπαναγιά.
