Υπάρχει μία ολόκληρη γενιά, οι σημερινοί 20άρηδες, οι 25άρηδες, ακόμα και οι 30άρηδες που δεν μπορούν να συλλάβουν, να κατανοήσουν το 2004.
Ναι, έχουν δει αφιερώματα στην τηλεόραση, έχουν δει και ξαναδεί τα στιγμιότυπα, ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά κάθε λεπτομέρεια εκείνου του Euro.
Ξέρουν τι έγινε σε κάθε φάση, έχουν δει χιλιάδες φορές τα γκολ, έχουν διαβάσει αφιερώματα, αναλύσεις, βιβλία.
Ξέρουν τα πάντα!
Μα, πάλι. Αδυνατούν να πιάσουν την ολότητα του 2004.
Διότι δεν μπορούν να πιάσουν το αληθινό feeling.
Το κλίμα πριν από κάθε παιχνίδι.
Εκείνη την απόλυτη σιγουριά, πως όλα θα πάνε καλά, ό,τι κι αν γίνει.
Εκείνη την ανεξήγητη βεβαιότητα, πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην κερδίσουμε, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος.
Εκείνη την σοκαριστική αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, πως όσο κι αν σφυροκοπεί ο αντίπαλος, όσο κι αν πιέζει, κάτι θα γίνει στο τέλος και αυτοί που θα κερδίσουμε, θα είμαστε εμείς.
Είναι κάτι που δεν εξηγείται, με τις προφορικές διηγήσεις.
Ούτε αναλύεται.
Απλώς, υπάρχει ως αίσθηση στον αέρα.
Σαν ένα γινόμενο από θετικές αύρες που πολλαπλασιάζεται εκθετικά και κάνει μία ομάδα να μοιάζει ανίκητη στο γήπεδο.
Ε, κάπως έτσι ήταν.
Όπως είναι εδώ και λίγες ημέρες.
Μία αδιόρατη σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε όπως πρέπει.
Η βεβαιότητα πως ο Γιόβιτς θα βρει μικρή την εστία και ο Τζολάκης θα την κάνει να φαίνεται ακόμα μικρότερη.
Η αισιοδοξία πως όσο κι αν πιέζουν οι Γερμανοί (79% κατοχής είχαν στο πρώτο μέρος), θα βρούμε έναν τρόπο να τους την κάνουμε για πρώτη φορά μέσα στο σπίτι τους.
Έτσι, ήταν το feeling και το 2004.
Ακριβώς έτσι.
Το “Σήκωσε το” δεν ακούστηκε στην πρεμιέρα, αλλά κόλλησε σαν τσίχλα στο μυαλό όλων, πολύ πριν φτάσουμε στον τελικό του Ντα Λουζ.
Το σύνθημα έμοιαζε παράλογο, σχεδόν αυτοσαρκαστικό, αλλά αυτές οι δύο λέξεις αρκούσαν για να συμπυκνώσουν την ελληνική νοοτροπία αιώνων.
Την αιώνια πάλη για το αδύνατο, το ακατόρθωτο.
Τίποτα από όλα αυτά βέβαια, ούτε το 2004, ούτε το τωρινό είναι κάτι μεταφυσικό, ούτε κάτι ανεξήγητο.
Είναι το απόσταγμα μιας διαδικασίας ετών.
Μιας αργής διαδικασίας που είχε αποτυχημένες απόπειρες, ζυμώσεις που επί σειρά ετών έφερναν πικρό αποτέλεσμα.
Η ωρίμανση ήρθε σταδιακά, αργά, βασανιστικά.
Προέκυψε από τις αποτυχίες, τις ατυχίες, από αυτή την ενδοσκόπηση, την εσωτερική αναζήτηση, αλλά και το πείσμα που δημιουργούν οι ήττες.
Οι περισσότεροι από τους παίκτες αυτής της ομάδας ήταν αγέννητοι ή μπόμπιρες το 2004.
Είναι, όμως, φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό με εκείνους τους legends.
Κι εντελώς σημειολογικά, ο νυν πρόεδρος της ΕΠΟ είναι γιος του ισχυρού άνδρα του 2004.
Που σημαίνει ότι ο πήχης πρέπει να μπει το ίδιο ψηλά.
Μόνο που όπως μας έμαθε από τότε ο Χερ Ότο, αν σκέφτεσαι το μεθεπόμενο βήμα πριν το επόμενο είναι σίγουρο ότι θα πέσεις…
