Το NBA Europe είναι εδώ.
Ναι, ξέρουμε: υπάρχουν ακόμη συζητήσεις επί συζητήσεων, διαγράμματα, χρονοδιαγράμματα, μάθε-παιδί-μου-γράμματα (ξενικά, κατά προτίμηση) και ούτω καθεξής, σχέδια επί χάρτου κι επί τάμπλετ. Ναι, αλλά ακούστε μας: το NBA Europe είναι ήδη εδώ.
Σταματήστε να γκουγκλάρετε «Θέλω κι εγώ αυτό που πίνουν στο SDNA, ENTER», κι ας επικοινωνήσουμε, τηλεπαθητικά, εσείς κι εμείς. Κλείστε- έστω: μισοκλείστε για να συνεχίσετε να διαβάζετε- τα μάτια και φανταστείτε τη χρονομηχανή που υπάρχει μπροστά σας. Επιβιβαστείτε και ας ταξιδέψουμε, αγαπητέ αναγνώστη, παρέα. Τελικός προορισμός μία μόλις εβδομάδα πριν.
Τι γινόταν στον μπασκετικό πλανήτη τότε, στην από εδώ πλευρά του Ατλαντικού; Ο Ολυμπιακός έβαζε μετά βίας 57 πόντους και έχανε από τον Ερυθρό Αστέρα. Την ίδια αγωνιστική ο Παναθηναϊκός παρέδιδε ρεσιτάλ επιθετικού μπάσκετ, σκοράροντας δύο τάνκερ πόντους στη Μαδρίτη και φεύγοντας μ’ εκκωφαντικό διπλό από την έδρα της Ρεάλ. Σ’ ένα παιχνίδι, θυμίζουμε, που στην παράταση έμπαινε με το αριστερό, καθώς είχε αφήσει να του γλιστρήσει η νίκη από τα χέρια στην κανονική διάρκεια.
Flash forward στο σήμερα: το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα, με τις ίδιες, κομβικότατες απουσίες, αντιμετώπισε τη φιλόδοξη Ντουμπάι και της φέρθηκε όπως ένας ηλεκτρολόγος τους πελάτες του. Της άλλαξε, δηλαδή, τα φώτα. Της έβαλε 101, την κράτησε στους 72 και τη φιλοδόρησε με μία ξεγύριστη 30άρα -ενδεχομένως εν είδει άτυπης εκδίκησης που της ξελόγιασε τον (άπιστο, όπως αποδείχτηκε) Θωμά.
Μίνι παρένθεση: ο Αστέρας των συνεχόμενων νικών που, όπως γράφτηκε, έριχνε κλεφτές ματιές στο πλεονέκτημα έδρας (Νοέμβρη μήνα, αν έχετε τον- οποιονδήποτε- Θεό σας) πήγε να παίξει με τη Ρεάλ, που είχε χάσει από τον ΠΑΟ, κι έφαγε μία ωραιοτάτη 20άρα για να μάθει να φέρεται.
Στα του Τριφυλλιού, οι 7 φορές πρωταθλητές Ευρώπης ξέχασαν πώς είναι να σκοράρεις, έβαλαν μόλις 74 και ηττήθηκαν εντός έδρας από την Μπαρτσελόνα, που είναι η εβδομάδα κατά την οποία θα τη χρίσουμε μαύρο άλογο σε ό,τι έχει να κάνει με την κούρσα για την κούπα.
Ωραία, κατεβείτε τώρα από την χρονομηχανή. Έληξε το free trial, αν θέλετε να το ξανακάνουμε θα σας δώσουμε ένα ΙΒΑΝ για να γίνει σωστά, και παστρικά, η δουλειά.
NBA Europe, λοιπόν. Για όσους εκεί έξω συνεχίζουν να εθελοτυφλούν και να ομνύουν στο “Every game matters”, σας έχουμε νέα: ε, δεν matters όλα. Με τίποτα.
Η σεζόν (και) στην Ευρώπη είναι πια πάρα πολύ «μακριά», με απειράριθμα παιχνίδια και ειδικά στην αρχή της σεζόν- που, surprise!, βρισκόμαστε ακόμη- τα σκαμπανεβάσματα των ομάδων είναι συνεχή. Αν αναρωτιέστε πού αλλού το βλέπουμε αυτό, ιδού: στην regular season του ΝΒΑ.
Πλέον τα κορυφαία clubs που είναι εντός στόχων μέχρι και τον Ιούνιο καλούνται να παίξουν 80+ παιχνίδια. Είναι προφανές πως θα υπάρξουν κάκιστες βραδιές, αγώνες που θα… κωλοκάτσεις και δε θα σου βγει τίποτα και ματς που τα χάνεις, όπως συνέβη χθες, μ’ ένα τρομερό σουτ στο φινάλε.
Σημαίνει αυτό πως θα πρέπει ο Παναθηναϊκός να κάνει πως δεν συνέβη τίποτα και να σφυρίξει σύσσωμος ο οργανισμός αδιάφορα; Σε καμία περίπτωση. Αλλά, από την άλλη, το ν’ αυξάνονται κατακόρυφα οι πωλήσεις των σύννεφων για να πέσουν από αυτά οι πράσινοι οπαδοί γιατί, αίφνης, ανακάλυψαν πως ο Φρανσίσκο είναι scoring first γκαρντ και δεν «βλέπει» την πάσα ως πρώτιστη επιλογή δεν βγάζει πολύ νοήμα.
Προφανώς και για την ώρα η συνύπαρξή του με τον Ναν είναι (όχι προβληματική, αλλά) μη λειτουργική στον βαθμό που θα ήθελε ο Ομπράντοβιτς και οι φίλοι της ομάδας. Όμως και πέρυσι στην Ζαλγκίρις ο Γάλλος με τον Ουίλιαμς-Γκος (που σε καμία περίπτωση δεν είναι Ναν, αλλά είναι ένα παιδί που θα πάρει σωρεία επιθέσεων, ιδίως στην καλή του μέρα) χρειάστηκαν λίγο καιρό να το βρουν. Και όταν το βρήκαν; Οι Λιθουανοί έγιναν, τηρουμένων των αναλογιών, ασταμάτητοι.
Το ίδιο μπορεί να πει κανείς για τον Γιαμπουσέλε, τον Λεσόρ, τον Μπόνγκα, τον οποιονδήποτε. Τα σκαμπανεβάσματά τους είναι προφανή και η χημεία δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένη. Γι’ αυτό χρειάζονται προπονήσεις και στο σύγχρονο μπάσκετ αυτές είναι σαν την καρέτα-καρέτα: είδος υπό εξαφάνιση. Τα shootarounds δε βοηθούν ιδιαίτερα στο να «δέσει» το όποιο σύνολο, όμως είναι τόσα τα ταξίδια και οι αγώνες που πολλές φορές είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν τα προπονητικά σταφ.
Γι’ αυτό ηρεμία σε αμφότερους: πριν από μία εβδομάδα οι Ερυθρόλευκοι ήταν μια καταδικασμένη ομάδα μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο και την απουσία του Ντόρσεϊ και τώρα είναι… Μπαρτζώκα-Ψυχάρα-Ολυμπιακάρα! Στον αντίποδα, ο Παναθηναϊκός προ 7ημέρου ήταν υπερηχητικός και Τίποτα-τίποτα-δε-μας-σταματά-τη-Γιουρολίγκ-θα-πάρουμε-με-τον-τσαμπουκα-χέι!, ενώ τώρα είναι ένα χρυσοποίκιλτο συνονθύλευμα χωρίς πυξίδα.
Επαναλαμβανόμαστε, αλλά… NBA Europe. Ένας αστερίσκος: αν δεν βλέπετε ΝΒΑ, αρχίστε το. Τα οφέλη είναι απειράριθμα: χάνετε τον ύπνο σας, βλέπετε ασύλληπτα πολλά αδιάφορα ματς, δημιουργούνται εύμορφες μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια σας και το ανοσοποιητικό σας σύστημα πάει κατά διαόλου. Επίσης, αν είστε φαν των Σίξερς όπως ο γράφων, τη μία μέρα νομίζετε ότι θα πάρετε αήττητοι το πρωτάθλημα, την άλλη κλαίτε σ’ εμβρυακή στάση γιατί ο ΛεΜπρόν είναι 76 (το γράφει στο σορτσάκι του, άλλωστε- τυχαίο;) ετών και ο Εμπίιντ είναι πιο τραυματίας κι από τον στρατιώτη Ράιαν πριν τον διασώσουν.
Συν τοις άλλοις, θα πρέπει το ευρύ κοινό να συνειδητοποιήσει πως το εγχώριο πρωτάθλημα δυνάμωσε. Πολύ. Ο ΠΑΟ έχασε από τον Άρη, ο Ολυμπιακός παραλίγο να χάσει από το Μαρούσι. Οι μέρες που οι αιώνιοι έκαναν περίπατο στην GBL έχουν παρέλθει (ελπίζουμε, για το καλό του σπορ, ανεπιστρεπτί), οπότε αυτό «φθείρει» ακόμα περισσότερο τους παίκτες και ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για εκτός προγράμματος στραβοπατήματα και στην Ευρώπη.
Κι επειδή το κείμενο αν συνεχιστεί κι άλλο θα ξεπεράσει τους μνημειώδεις λόγους που έβγαζε ο Φιντέλ Κάστρο, μια έσχατη ερώτηση: προς τι ο πανικός; Οι ελληνικές ομάδες είναι αμφότερες στην κορυφή της βαθμολογίας στην Euroleague.
Και, θα το δείτε, θα είναι και οι δύο στο Final-4.
«Πού το ξέρεις ρε φίλε;», ρωτάτε;
Μα γιατί ξεχάσατε τόσο γρήγορα πως διαθέτουμε μία χρονομηχανή; Επειδή σας είπαμε να πληρώσετε;
Δεν πάει, ξέρετε, μόνο στο παρελθόν.
Ο αγαπημένος της προορισμός είναι το μέλλον.
