Στο Τόκιο το άλμα εις ύψος μας πρόσφερε μια από τις πιο σπουδαίες «μονομαχίες» για το χρυσό μετάλλιο. Και αν το άθλημα… έκανε τη δουλειά του οι πρωταγωνιστές του μας χάρισαν μια από τις ομορφότερες στιγμές των Ολυμπιακών Αγώνων. Όταν οι κριτές ρώτησαν τον Ταμπέρι και τον Μπαρσίμ, που είχαν αμφότεροι περάσει το 2.37 αλλά είχαν αποτύχει στις τρεις προσπάθειες τους στο 2.39, αν θέλουν να συνεχίσουν με μπαράζ τότε η ερώτηση τους ήταν τόσο αυθόρμητη και τόσο απλή. «Μπορούμε να πάρουμε και οι δύο χρυσό;» Η καταφατική απάντηση του κριτή δεν έφερε περεταίρω συζήτηση αφού και ο Ιταλός αλλά και ο Καταριανός κοιτάχτηκαν σαν να μην υπήρχε εναλλακτική.
Η αγκαλιά τους ήταν μια άτυπη συμφωνία ότι δεν υπάρχει λόγος για μπαράζ αλλά το χρυσό μπορεί να φορεθεί και στους δύο. Μια κίνηση τόσο απλή και τόσο όμορφη. Ο πρωταθλητισμός συνοδεύεται αυτομάτως με ανταγωνισμό και, εντός των πλαισίων του fair play, αντιπαλότητα. Το ενδεχόμενο να φορέσουν και οι δύο το χρυσό, όμως, είναι μεγαλύτερο από κάθε αντιπαλότητα πόσω μάλλον μεταξύ δύο αθλητών που έχουν περάσει πολλές ώρες και μέρες στα ίδια στάδια, στους ίδιους αγώνες και έχουν άριστες σχέσεις. Και επιπλέον για δύο αθλητές που αυτό το χρυσό τους έλλειπε.
Ακόμα και αν ο Μπαρσίμ είχε ήδη δύο ασημένια ολυμπιακά μετάλλια ο Ταμπέρι είχε ζήσει το δικό του εφιάλτη πριν το Ρίο το 2016. Ο Ιταλός δεν έχασε απλά το σπουδαιότερο αθλητικό ραντεβού αλλά του συνέβη με το χειρότερο τρόπο. Στο μίτινγκ του Μονακό, τον τελευταίο αγώνα πριν του Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν πάτησε καλά, έσπασε το πόδι του και έχασε τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του. Η σκηνή που ο Ταμπέρι καταλαβαίνει τι του συνέβη είναι πραγματικά σπαρακτική για όσους την είδαν και είναι από αυτές που δε χωράνε λόγια.
Και αν στο Τόκιο πανηγύρισε το χρυσό μετάλλιο παρέα με τον Μπαρσίμ αλλά και το γύψο, που τον κρατούσε από το 2016 για να του θυμίζει πόσο πολύ θέλει αυτή τη διάκριση, το 2024 έμελλε να είναι ακόμα πιο σκληρό. Μπορεί όλα να ξεκίνησαν ιδανικά με τον Ιταλό υψίστα να είναι σημαιοφόρος στην Τελετή Έναρξης αλλά η πρώτη… κακοτυχία ήρθε την ίδια μέρα. Ο πρόσφατα νυμφευμένος Ταμπέρι έχασε τη βέρα του στο Σηκουάνα και ζήτησε δημόσια συγγνώμη από τη σύζυγό του. Ο δρόμος, βέβαια, δεν τον οδήγησε στο ολυμπιακό χωριό αλλά πίσω στην Ιταλία. Ο υψηλός πυρετός και η πέτρα στα νεφρά εμφανίστηκαν την πιο ακατάλληλη στιγμή. Όλα έδειχναν ότι η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν σχεδόν αδύνατη.
Με περίσσια ψυχική δύναμη και τεράστια βοήθεια από το ιατρικό επιτελείο κατάφερε να βρεθεί στο Παρίσι και παρά τις δύσκολες συνθήκες προκρίθηκε στον τελικό. Όταν κάτι πάει στραβά, όμως, μπορεί να πάει ακόμα χειρότερα. Λίγες ώρες, πλέον, πριν τον τελικό ένας κολικός νεφρού του υπενθύμιζε ότι τα δύσκολα δεν πέρασαν. Μάλιστα, με ανάρτησή του στα social media έδειχνε πως η συμμετοχή του στον τελικό είναι σχεδόν απίθανη. Και όμως, ο τρελός Ιταλός ήταν εκεί! Με δυσκολία πέρασε τα 2.22 αλλά τα 2.27 έμοιαζαν ύψος ανυπέρβλητο ακόμα και αν σε φυσιολογικές συνθήκες ήταν ένα άλμα που περνούσε για πλάκα σε κάθε προπόνηση.
Δυστυχώς η πραγματικότητα διαφέρει από τις ταινίες και τέτοιου είδους υπερβάσεις μοιάζουν αδύνατες. Το γεγονός ότι ξεπέρασε τον εαυτό του έχοντας τόσο δύσκολα εμπόδια, όμως, είναι μια ξεκάθαρη «επίδειξη ψυχικής δύναμης» από έναν αθλητή που έχει μάθει να ζει με εμπόδια. Στην ανάρτησή του έγραψε χαρακτηριστικά «Δεν το αξίζω αυτό, έχω κάνει τα πάντα γι’ αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα πάντα. Πραγματικά δεν το αξίζω» και είχε απόλυτο δίκαιο. Ένας αθλητής με τεράστια θέληση, πείσμα αλλά και αξίες δεν το άξιζε όλο αυτό. Παρόλα αυτά κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την τύχη του. Ο Ταμπέρι θα πρέπει να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια για να επαναλάβει την επιτυχία του 2021 αλλά παρόλα αυτά εκείνη η αγκαλιά του με τον Μπαρσίμ θα μένει για πάντα στο πανθέον της ολυμπιακής μυθολογίας.
