Το κοντράστ τα λέει όλα. Οι μεν μετά από ισοφάριση στις καθυστερήσεις των... καθυστερήσεων να πηγαίνουν για “επιβράβευση” στο πέταλο και να τρώνε τη γιούχα της αρκούδας και οι δε, τα παιδάκια ντε αυτά που θα τρώγανε τέσσερα – πέντε γιατί “εδώ είναι Πειραιάς”, να είναι σκασμένοι και μέσα στα νεύρα. Να λένε και να ξαναλένε ότι δεν έπαιξαν καλά, ότι μπορούσαν τέλος πάντων πολύ καλύτερα σε σχέση με την εικόνα που είδαμε και ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα.
Αλλά και στο ματς με την ΑΕΚ, πέραν της συνολικής παρουσίας, της πίεσης και των ευκαιριών, υπήρχαν κάτι τέτοιες λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά. Να κάνεις αλλαγή πχ προς το φινάλε και αυτός που βγαίνει να τρέχει σαν τρελός για να μην χαθεί χρόνος και η πιθανότατα για κάποιο γκολ. Να κερδίζεις φάουλ και να σηκώνεσαι σφαίρα να το εκτελέσεις και να μην καθυστερείς, όπως πολλοί θα περίμεναν βλέποντας από τη μία τα παιδάκια και από την άλλη τους πρωταθλητές...
Κατά την ταπεινή μας αυτά τα μικρά είναι που κάνουν και τη διαφορά και αποτελούν τον οδηγό για την 100% επιστροφή της Παναθηναϊκής κανονικότητας σε αγωνιστικό επίπεδο. Όπως και οι δηλώσεις του Δώνη για παράδειγμα που δεν διστάζει να πει δημοσίως ότι δεν έμεινε ευχαριστημένος, ότι ζητάει ακόμα περισσότερα. Αυτό το αίσθημα του... ανικανοποίητου δείχνει ξεκάθαρα και την νοοτροπία με την οποία μπολιάζουν καθημερινά τα αποδυτήρια ο Νταμπίζας, το “τρένο” και το υπόλοιπο team. Κάτι σαν τα περίφημα “μαθήματα ιστορίας” που είχε επικαλεστεί στο ξεκίνημα ο κόουτς.
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν μπήκε στα τρία συνεχόμενα μεγάλα ματς με άριστη ψυχολογία, απόρροια των έξι νικών και της μίας ισοπαλίας που είχαν προηγηθεί. Έχω την αίσθηση πως παρότι ολοκλήρωσε την τριάδα δίχως να πάρει κανένα τρίποντο, βγαίνει πιο δυνατός, πατάει πιο γερά στα πόδια του και έχει στείλει το μήνυμα και στον τελευταίο ότι τα καλύτερα έρχονται. Στο ποδόσφαιρο σαφώς και δεν πρέπει ούτε να βιάζεσαι, ούτε να είσαι απόλυτος, είναι ωστόσο εμφανές ότι την αντίστοιχη τριπλέτα του δευτέρου γύρου η ομάδα θα είναι έτοιμη να την χτυπήσει με ακόμα περισσότερες πιθανότητες.
Έχασες μόνο από τον ΠΑΟΚ στον οποίο υπήρχε ο εξής συνδυασμός. Εσύ με εξαίρεση το πρώτο εικοσάλεπτο έκανες το χειρότερό σου παιχνίδι και ο ΠΑΟΚ μακράν το καλύτερό του. Ασφαλώς και δεν αμφισβητώ το αν ο ΠΑΟΚ βρίσκεται δίκαια στην κορυφή. Αν πάντως είχε ανάλογη εικόνα με τα προηγούμενα ή τα επόμενά του παιχνίδια και εσύ παρουσιαζόσουν ένα κλικ καλύτερος μπορεί και να κάναμε άλλη κουβέντα, άσχετα αν ότι γράφει δεν ξεγράφει και το συγκεκριμένο δεν αμφισβητείται κιόλας.
Με την ΑΕΚ ήσουν πολύ καλύτερος και αδικείσαι ξεκάθαρα από το αποτέλεσμα, ενώ με τον Ολυμπιακό μπορεί να είχες πρόβλημα στην κατοχή και τη δημιουργία, μπορεί να πιέστηκες, όμως μην τρώτε “παπά”. Με γιόμες σε έπαιζαν, χωρίς κανένα απολύτως πλάνο και χωρίς τις τόσες κλασικές ευκαιρίες που θέλουν να παρουσιάσουν. Ας τις βάλουμε κάτω να δούμε πόσες έχασε ο καθένας στην τελική.
Το θέμα είναι ότι ο στόχος που έβαλες για φέτος και κόντρα στα καλοκαιρινά σενάρια τρόμου είναι και παραείναι εφικτός. Να μπεις στην πεντάδα, να σβήσεις την ποινή. Το είπε και ο Δώνης κόντρα στην ΑΕΚ και απ' ότι φαίνεται είναι στο χέρι σου είτε μέσω πρωταθλήματος, είτε ακόμη και μέσω Κυπέλλου. Αν το καταφέρεις αυτό, σε συνδυασμό παράλληλα με το ξεπέταγμα των νεαρών θα μιλάμε ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ για μια πετυχημένη σεζόν, για μια δύσκολη “πίστα” που έφυγε, ώστε να περάσουμε και στην τελευταία, αυτή που με την κατάλληλη ενίσχυση αγωνιστικά και διοικητικά θα σε ξανακάνει ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ.
ΥΓ: Το θέμα δεν είναι τι είπε ο Κωνσταντίνου. Το χειρότερο είναι ότι ακόμη και τώρα δεν έχει καταλάβει με ποια ιδιότητα το έκανε, κάτι που φάνηκε και στις δύο αποτυχημένες προσπάθειες να το μαζέψει. Ας του πει κάποιος ότι μιλάει σαν ΠΡΟΕΔΡΟΣ της ομάδας, όχι σαν παλαίμαχος που ψάχνει για μικρόφωνο, δημοσιογράφος ή θαμώνας καφενείου. Και επειδή αποδεδειγμένα δεν το 'χει (δεν τίθεται θέμα δόλου), ας το κάνει κάποιος άλλος. Και ο ίδιος θα προστατευτεί αλλά και ο σύλλογος. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Δυστυχώς υπάρχουν και χειρότερα...
ΥΓ1: Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Πολλές εικόνες, εκατομμύρια λέξεις. Στο πρόσωπο και στην τρέλα του Μήτσου του Κουρμπέλη αποτυπώνεται ο Παναθηναϊκός ΜΑΣ! Και να ήταν μόνο αυτό; Το τσαμπουκαλεμένο “σήκω πάνω και άσε τα καραγκιοζιλίκια” του Κάτσε στον Ποντένσε και η τεράστια αγκαλιά – ασπίδα γύρω από τον Κότσαρη και μπροστά από την “7” στο πάτημά του από έναν αντίπαλο, δείχνουν ΠΟΛΛΑ.
ΥΓ2: Το έγραψα στο προηγούμενο blog, ξαναμπαίνει και σήμερα με copy – paste για... εμπέδωση. Αν και καλό θα ήταν να το βλέπουμε κάθε μέρα, για να καταλάβει και ο τελευταίος πως παιζόταν το παιχνίδι. “Τι... δεν είχαμε στο διάστημα αυτό εκτός από γκολ; Μα φυσικά Ελληνα διαιτητή. Με κάποιο από τα γνωστά πρωτοπαλίκαρα, μετά το 0-1 και τις γνωστές βουτιές που είχαν προηγηθεί, θα είχε μετρήσει το γκολ του Λάζαρου γιατί “το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα”, θα δινόταν πέναλτι στο κατά φαντασίαν χέρι του Μακέντα και θα διαβάζαμε για την περίφημη “καρδιά του πρωταθλητή”. Ετσι δεν πήγαινε 20 και βάλε χρόνια το έργο; Ε αυτά ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ. Και μαζί και το πρωτάθλημα από την... 10η αγωνιστική, αν βγάλουμε και τους τρεις που θα αφαιρεθούν. Κρίμα που δεν είσαι εσύ από πάνω, γιατί εσύ υπέφερες όσο κανείς άλλος από παράγκες και εγκληματικές οργανώσεις, σε κάθε περίπτωση όμως δεν ξεχνάς και τέτοιες μέρες νοιώθεις πάντα πιο καλά.
