Για μερικές ώρες το ΟΑΚΑ λειτούργησε σαν χρονομηχανή. Τα βίντεο, τα συνθήματα, οι εικόνες από τις μεγάλες ευρωπαϊκές νύχτες και οι ιστορίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά έφεραν ξανά στην επιφάνεια μια εποχή που άλλαξε την ιστορία του Παναθηναϊκού. Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξύπνησε μνήμες, συναισθήματα και προσδοκίες που έμοιαζαν να είχαν μείνει παγωμένες στον χρόνο.
Απολύτως λογικό. Ο Ομπράντοβιτς είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού και το παρελθόν είναι αρκετό για να σηκώσει ένα γήπεδο όρθιο. Ποτέ όμως δεν ήταν αρκετό για να κατακτήσει την επόμενη Euroleague.
Το γνωρίζει ο ίδιος; Καλύτερα απ' όλους πιστεύω. Γιατί ο Σέρβος δεν επέστρεψε στην Αθήνα για να θυμηθεί. Δεν επέστρεψε για να φωτογραφηθεί δίπλα στα τρόπαια που κατέκτησε, ούτε γύρισε για να ζήσει μια όμορφη συνέχεια ενός ένδοξου παρελθόντος. Επέστρεψε για να κερδίσει.
Τώρα, λοιπόν, είναι ώρα να τελειώσει η νοσταλγία και να αρχίσει η δουλειά. Η μεγαλύτερη παγίδα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να πιστέψει κανείς ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ότι επειδή ο Ομπράντοβιτς ήρθε το καλοκαίρι του 1999 και λίγους μήνες αργότερα οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης, κάτι αντίστοιχο είναι γραφτό να συμβεί ξανά.
Μόνο που η Euroleague του 2026 δεν έχει καμία σχέση με εκείνη της εποχής. Είναι πιο σκληρή, πιο απαιτητική και πιο ανταγωνιστική. Οι ισορροπίες δεν αλλάζουν με μια ανακοίνωση και οι τίτλοι δεν απονέμονται με βάση το βιογραφικό κανενός. Σε πάγκους βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια κα τα ξέρει καλύετερα απ' όλους μας.
Ίσως γι’ αυτό να έχουν ιδιαίτερη σημασία οι πρώτες κινήσεις που έγιναν πριν καν ξεκινήσει ουσιαστικά η νέα εποχή. Ο Τι Τζέι Σορτς, ο Κένεθ Φαρίντ και ο Μάριους Γκριγκόνις αποτελούν ήδη παρελθόν. Οι αποχωρήσεις τους δεν καθορίζουν, βεβαίως, από μόνες τους το μέλλον του Παναθηναϊκού, αλλά δείχνουν ότι η διαδικασία της αξιολόγησης έχει ήδη ξεκινήσει.
Πολλοί νομίζουν ότι οι μεγάλες ομάδες χτίζονται μόνο με μεταγραφές. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Χτίζονται και με αποφάσεις. Και οι αποφάσεις είναι συνήθως πολύ λιγότερο θεαματικές από τις παρουσιάσεις.
Ο Ομπράντοβιτς, άλλωστε, δεν παραλαμβάνει μια ομάδα που προσπαθεί να βγει από το σκοτάδι. Παραλαμβάνει έναν οργανισμό που τα τελευταία χρόνια επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης, διεκδίκησε και πήρε τίτλους και έμαθε ξανά να ζει με τις υψηλές προσδοκίες.
Αυτό, από την άλλη, κάνει το εγχείρημα ακόμη πιο δύσκολο και γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι απέναντί του θα βρει ομάδες με κορμό, συνέχεια και ξεκάθαρη ταυτότητα. Θα βρει προπονητές που έχουν χτίσει τα δικά τους projects. Και ίσως εκεί να κρύβεται το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Όταν ο Ομπράντοβιτς ήρθε για πρώτη φορά στον Παναθηναϊκό, είχε μπροστά του την πρόκληση να δημιουργήσει έναν μύθο. Σήμερα, όμως, επιστρέφει έχοντας απέναντί του κάτι διαφορετικό. Τον ίδιο τον μύθο. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει μπροστά του ένας άνθρωπος που στα 66 του, έχει κατακτήσει τα πάντα.
