Πάει κι αυτό, τελείωσε. Μια κοπιαστική προετοιμασία για τα μέλη της ομάδας, μια κουραστική διαδικασία για όλους όσοι παρακολουθούσαμε την εξέλιξη, περνά πλέον στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Τώρα, όπως πολύ ορθά είπε ο Νίκολιτς, αρχίζουν τα πραγματικά σπουδαία. Και βέβαια, δεν θα περίμενε κάποιος ένα φιλικό με την συμπαθή Καλλιθέα για να βγάλει συμπεράσματα. Ωστόσο, εάν απομονώσεις το σκορ, κάποιες στιγμές που έδειχναν πως οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν και εστιάσεις στην ΑΕΚ, τότε μπορείς να βγάλεις κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.
Στα προφανή, σαφώς και είναι η αεράτη πρεμιέρα του Βιτάλις. Δεν είναι βέβαια το γκολ, αν και εκεί μπορείς να διαπιστώσεις εύκολα πως πρόκειται για παίκτη που έχει την κάθετη κίνηση, καλή τεχνική κατάρτιση, πατά περιοχή και ξέρει να τελειώνει καλά τις φάσεις. Πέραν αυτού, μπορεί κάποιος να εστιάσει στην κίνηση που κάνει στο ακυρωθέν γκολ του Ζίνι, όπου θα δει έναν παίκτη που κινείται χωρίς την μπάλα, ανοίγει χώρους για τους συμπαίκτες του και κάνει το περίφημο όβερλαπ, έστω και αν δεν ξέρει τα ονόματα τους καλά καλά.
Πέραν αυτών, ο Ούγγρος έδειξε προσωπικότητα, ο Νίκολιτς του έδωσε μέχρι και στατικές φάσεις όπου έδειξε πως διαθέτει καλά χτυπήματα. Πήρε μπάλες, δεν έκανε λάθη στις μεταβιβάσεις, έδειξε πως ξέρει να μοιράζει και να ανοίγει το παιχνίδι. Δεν κρύφτηκε, έψαξε την μπάλα, είχε σιγουριά στις κινήσεις του. Δεν είχε αντιπάλους υψηλού επιπέδου, αλλά όσα έδειξε είναι άκρως υποσχετικά για το μέλλον. Κυρίως, γιατί φανέρωσε πως μπορεί να δώσει στην ΑΕΚ ταχύτητα, ένταση, κάθετο παιχνίδι στη μεσαία γραμμή που δεν μπορεί να κάνει κάποιος άλλος από τους υπάρχοντες χαφ.
Από εκεί που σταμάτησε
Εξωαγωνιστική παρένθεση, γιατί ευτυχώς στην ΑΕΚ δεν γίνονται πλέον πράγματα στην τύχη. Εδώ και μέρες έγιναν πολλές προσπάθειες από πολλές πλευρές για να διεξαχθεί αυτό το φιλικό στη Νέα Φιλαδέλφεια, ώστε να επιστρέψει όλη η ομάδα και να «βαπτιστούν» οι νέοι στη μαγική ατμόσφαιρα που εκπέμπει αυτό το γήπεδο. Πολλοί εμφανίζονταν απαισιόδοξοι, με βάση το κύμα φυγής για τις διακοπές, αναφορικά με την προσέλευση κόσμου. Οι παραλίες προσελκύουν, τα Σαββατόβραδα είναι για βόλτες.
Εκεί στα Φιλαδέλφεια όμως, είναι ένας άλλος πλανήτης. Η συγκέντρωση 20.000 ανθρώπων για να παρακολουθήσουν φιλικό με ομάδα μικρότερης κατηγορίας (ούτε καν δηλαδή κάποια πρόβα με κάποιον φημισμένο αντίπαλο από το εξωτερικό), ήταν η κατάλληλη απάντηση. Ετρεχαν και άνοιγαν θύρες για να τους χωρέσουν όλους και φάνηκε πως η σεζόν θα είναι μια συνέχεια της περυσινής μαγείας. Και όλο αυτό, έκανε παλιούς και νέους να κοιτούν αποσβολωμένοι στην εξέδρα.
Τα καλά νέα και το περίεργο
Επιστρέφω στα αγωνιστικά. Στα καλά που είδαμε ήταν τα πρώτα σημάδια αφύπνισης του Ζούμπκοφ, που πήρε πρωτοβουλίες και έδειξε πως μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα, όσο θα περνά ο χρόνος και θα μπαίνει περισσότερο στην ομάδα. Είδαμε τον Μάγερ να έχει την προσωπικότητα και την κλάση να δίνει άλλη διάσταση στο παιχνίδι της ΑΕΚ. Είδαμε και αυτό το παλιόπαιδο τον Κοϊτά, να τους περνά από πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά. Και βέβαια τον Γκατσίνοβιτς, να αποδεικνύει μέρος της λογικής για την οποία παρέμεινε στην ομάδα. Πρεσάρει, βοηθά στην κυκλοφορία, ανοίγει χώρους, αν βρει αυτοπεποίθηση θα σκοράρει κιόλας.
Στα σημεία που προβλημάτισαν, η επιβεβαίωση της αδυναμίας που έχει η ΑΕΚ με τους νεαρούς Έλληνες. Σας έχω πει και άλλη φορά, πως μπορεί στην θεωρία αυτό το μέτρο να είναι θετικό, ωστόσο είναι φωτογραφικό για να χτυπήσει την αδυναμία της ΑΕΚ και να δώσει αβαντάζ στον ανταγωνισμό. Και είναι εξαιρετικά περίεργο, πως σε διοργανώσεις επαγγελματικών ομάδων, όπου διακυβεύονται τίτλοι και χρήματα, μπορούν να μπαίνουν ηλικιακά και εθνικά κριτήρια. Ας είναι όμως. Ετσι είναι το παιχνίδι, έτσι θα παίξεις.
Οι μικροί Έλληνες και τα ζητήματα
Ο Νίκολιτς δοκίμασε τον Καλοσκάμη ως κεντρικό χαφ, να του δώσει περισσότερες μπάλες και ελευθερία κινήσεων. Θεωρητικά θα έπρεπε εκείνος να βοηθήσει τον Βιτάλις, αλλά ευτυχώς που ο Ούγγρος έκανε ματσάρα και δεν φάνηκαν κενά στη μεσαία γραμμή της ΑΕΚ. Ταλέντο έχει άφθονο, αλλά πρέπει να δουλέψει στις αδυναμίες του και να μπει πιο δυναμικά στα παιχνίδια. Ακόμα πιο ζόρικα τα πράγματα με Αλεξίου, έστω κι αν έπαιξε δίπλα στον ηγέτη Μουκουντί και τον Μπαλαμώτη.
Δεν μπορεί να ζητάς άμεσα από παιδιά να μεγαλώσουν απότομα, αλλά είναι παίκτες της ΑΕΚ και έχουν ευκαιρίες που σε άλλες συνθήκες πιθανόν να μην λάμβαναν ποτέ. Αρα, πρέπει να δουλέψουν περισσότερο, να διορθώσουν τις αδυναμίες τους, να κατανοήσουν πως τώρα είναι η στιγμή τους. Η σεζόν, μπορεί να έχει και διψήφιο αριθμό αγώνων για κάθε έναν εξ αυτών. Και σίγουρα, θα είναι ένα επιπλέον ζόρι για το ματς με τον ΟΦΗ, που έχει κι αυτός την πολυτέλεια να έχει βάλει ήδη δύο παίκτες στο ροτέισον εδώ και δύο χρόνια.
Ζήτημα επίσης η αμυντική συνέπεια στο φινάλε, έστω κι αν χαλάρωσαν. Κακές μεταβάσεις, μεγάλα κενά, έδωσαν 2-3 καλές ευκαιρίες στην Καλλιθέα. Το δίδυμο Κάιρινεν, Μάνταλου είχε καλή κυκλοφορία μπάλας, αλλά είχε θέματα στο περίφημο τρανζίσιον. Επίσης, ο Γκεοργκίεφ δεν έδειξε πως μπορεί να είναι – έστω και υπηρεσιακή λύση – για την δεξιά πλευρά, αριστερά ο Πενράις και ως βασικός, δεν έδειξε να έχει την αυτοπεποίθηση για να αδράξει την ευκαιρία. Αλλά ευκαιρίες ποιοτικής αναβάθμισης θα προκύψουν πολλές όσο περνά το καλοκαίρι. Μείνετε συντονισμένοι…
