Όταν μιλούν ποδοσφαιριστές που έχουν «σημαδέψει» εποχές, είναι σημαντικό να μην μένουν στα συνηθισμένα. Αποφεύγοντας να στεναχωρήσουν κάποιους, γιατί ο χρόνος σβήνει μνήμες και αφήνει στο χθες καταστάσεις που βίωσαν οι φίλαθλοι με τραυματικό τρόπο.
Ο Νίκος Λυμπερόπουλος δεν μιλά καθόλου συχνά και όπως αποδείχθηκε στα όσα είπε στο «πολλά κιλά μπάλα», είχε πράγματα να πει. Κυρίως επειδή έχει… φάει με το κουτάλι την πιο «σκοτεινή» εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Με το ταλέντο του πάλευε να δώσει φως – αυτός και πολλοί ακόμη αξιόλογοι ποδοσφαιριστές – όμως τα πράγματα έμοιαζαν «σφραγισμένα».
Τα όσα είπε ο «Λύμπε», έγιναν viral. Ειδικά αναφορικά με τον Παναθηναϊκό. Καθώς ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε αυτός και πολλά παιδιά του «τριφυλλιού» ακόμη. Αναφέρθηκε στις προσπάθειες να τον… ξεφορτωθούν, στη Ριζούπολη, τις προτροπές του να αποκτηθεί ο Κατσουράνης, τις απαντήσεις που του έδινε ο Φιλιππίδης, μέχρι και το χαρακτηρισμό «κότες» και το ντου οπαδών στην Παιανία μετά από το πιο ντροπιαστικό ματς στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ανέλυσε και τα δεδομένα στην εποχή που έπαιζε στην ΑΕΚ. Τότε που υπήρξε μεγάλη εσωστρέφεια μετά το πρωτάθλημα του Βάλνερ. Ή αναφορικά με την άρνηση του Νικολαΐδη να τον παραχωρήσει σε γερμανική ομάδα αν δεν έβγαινε ο ίδιος να πει «θέλω να φύγω».
Άθελά του ο Λυμπερόπουλος και στα «πράσινα» και στα «κιτρινόμαυρα» χρόνια του, εξιστόρησε μία κατάσταση η οποία «ρήμαξε» τις ίδιες τις ομάδες. Είναι αυτό το «δηλητήριο» που γέμισε τους οργανισμούς, γιατί δεν έρχονταν οι τίτλοι. Οι οποίοι κατέληγαν εκεί που κατέληγαν, ανεξάρτητα απ’ το ποδοσφαιρικό κομμάτι της ιστορίας.
Ο Παναθηναϊκός έχασε γενιές ποδοσφαιριστών που τον έκαναν να θαυμάζεται απ’ όλη την Ευρώπη. Γιατί μια διοίκηση τους θεώρησε «κότες». Την ίδια ώρα που τα παιδιά αυτά, λένε διαρκώς πως πήγαν μόνοι τους στη Ριζούπολη. Η ουσία βέβαια, είναι το τι έγινε εκείνη τη μέρα. Πώς επιτράπηκε να συμβεί. Σε ποιες συνθήκες κρίθηκε ένα πρωτάθλημα. Κι αυτό έγινε αμέσως εσωστρέφεια σε μια ομάδα, η οποία ουσιαστικά ολοκλήρωσε μια πορεία με τη συγκεκριμένη της μορφή.
Τα ίδια και με την ΑΕΚ στο πρωτάθλημα Βάλνερ, όταν κατέβηκε να αγωνιστεί στα πλέι οφ ενώ ήταν εντελώς… αδειασμένη. Δημιουργήθηκε κι εκεί μια κάποια κόντρα με τη διοίκηση, άρα εσωστρέφεια και τελικά όλο αυτό γύρισε μπούμερανγκ.
Η ίδια η ιστορία του ποδοσφαίρου στον αιώνα που έχουμε διανύσει το ένα τέταρτό του, γράφτηκε με αυτό τον τρόπο. Καταστάσεις ξεκάθαρες, εξωφρενικές, ποδοσφαιρικός «σκοταδεισμός». Οι οποίες γύρισαν εναντίον των ίδιων των θυμάτων της υπόθεσης αυτής. Μέσω εσωστρέφειας, κριτικής του κόσμου «γιατί δεν προστατεύετε την ομάδα», ή ακόμη και «γιατί δεν κάνετε τα ίδια». Εσωστρέφεια, οι διοικήσεις έβλεπαν «εχθρούς» τους παίκτες, οι παίκτες εκνευρίζονταν με τις διοικήσεις.
Πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία, αν η Ριζούπολη δεν είχε συμβεί; Αν ο Ευθυμιάδης δεν είχε τη συγκεκριμένη… απόδοση στη Λεωφόρο; Αν δεν άλλαζε η απόφαση που βγήκε σύμφωνα με τους κανονισμούς, για το Πανιώνιος-Ολυμπιακός που δεν ξεκίνησε ποτέ λόγω εκτεταμένων επεισοδίων; Αν δεν είχαμε Βάλνερ;
Με αν δεν μπορεί κανείς να προβλέψει την ιστορία. Σε ποδοσφαιρικά δεδομένα, όμως, αυτή γράφτηκε με «αν». «Αν δω τον παίκτη να πέφτει, θα δώσω πέναλτι». «Αν είναι οριακό ή λίγο μπροστά το οφσάιντ, δεν θα το σηκώσω το σημαιάκι». Και πάει λέγοντας…
Γι’ αυτό το στομάχι σφίγγεται όταν μιλάει ο Λυμπερόπουλος. Όταν μιλάει ο Καραγκούνης. Μπορείτε να βάλετε όποιο όνομα θέλετε. Μπορείτε να αναλύσετε τα λάθη διοικήσεων με τον πιο αυστηρό τρόπο. Όμως, πάντα μα πάντα, η αφετηρία και το πραγματικό πρόβλημα για όλα αυτά, ήταν ο ποδοσφαιρικός σκοταδεισμός που κατέστρεψε ομάδες, γενιές ποδοσφαιριστών, επενδύσεις, τα πάντα. Έγραψε την ιστορία με μελανά γράμματα.
Τουλάχιστον, το καλό είναι πως οι πρωταγωνιστές όπως ο Λυμπερόπουλος, δεν επισκιάστηκαν. Συνέχισαν και συνεχίζουν να λάμπουν στη συνείδηση του κόσμου. Έχοντας το σεβασμό, την εκτίμηση και τη λάμψη ενός διαμαντιού. Τα οποία συνάδελφοί τους με σερί πρωταθλημάτων, δεν τα είχαν ποτέ…
