Όταν χάνεις ένα παιχνίδι με 70-30 κατοχή, 15-5 τελικές και 5-1 κόρνερ, αναζητάς το λάθος. Αυτό ήρθε στα 20΄΄ του αγώνα όταν η «χωριάτικη» κομπίνα των Βέλγων με την έναρξη, έφερε έναν πανικό στα καρέ του Παβλένκα, ένα κακό διώξιμο του Ζίφκοβιτς που με την κόντρα έγινε ασίστ και μία πάρα πολύ αργή αντίδραση που Μιχαηλίδη που απλά παρακολουθούσε, έφερε το γκολ που έκρινε την αναμέτρηση. Κι όμως, ο ΠΑΟΚ δεν βρήκε γκολ.
Δεν ήταν κακός, δεν ήταν ανοργάνωτος, είχε παίκτες μαχητές, αλλά από τη στιγμή που έδωσε το δικαίωμα στους Βέλγους να κλειστούν στα καρέ του, χρειαζόταν μία ποιότητα πάσας και εκτέλεσης ανώτερου επιπέδου από αυτό που βρήκε. Και πάλι, ο Γιάννης Κωνσταντέλιας κέρδισε δύο πέναλτι. Το ένα δόθηκε, το άλλο όχι. Κακώς θα πω εγώ, γιατί το φάουλ του Ζίφκοβιτς είναι στο όριο, δεν είναι λόγος να μη δοθεί το πέναλτι.
Όταν κερδίσαμε αυτό που εκτελέστηκε, αναρωτήθηκε ποιος θα το χτυπήσει. Ο ΠΑΟΚ δεν είχε εκτελεστή εντός της ενδεκάδας πλην του Ζίφκοβιτς που είχε κακό ποσοστό πέρυσι. Όταν είδα τον Μιχαηλίδη να παίρνει την μπάλα, πίστεψα πως θα πάει σε δυνατό χτύπημα γιατί αυτό είναι το ατού του. Προτίμησε το τεχνικό και όχι μόνο έχασε το πέναλτι, όπως κοντοστάθηκε, ο Μύθου που είχε πάρει φόρα για το ριμπάουντ, οριακά πάτησε περιοχή και μετά σκόραρε. Το γκολ σωστά ακυρώθηκε. Γενικά είναι σαφές πως δεν ήταν η μέρα του Γιάννη.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν γενικά παρανοϊκό. Ο Λίσι έβαλε για 3η συνεχόμενη αναμέτρηση την ίδια ενδεκάδα. Περίμενα τον Μπάμπα για να είμαι ειλικρινής, όμως ενημερώθηκα πριν το παιχνίδι πως δεν ήταν 100% έτοιμος. Θα είναι πιθανότατα στο Βέλγιο.
Το πρώτο ημίχρονο δεν στιγματίστηκε μόνο από το γκολ που δέχτηκε στη πρώτη φάση ο ΠΑΟΚ ή το χαμένο πέναλτι του Μιχαηλίδη. Ο Μουνουέρα ήταν εξοργιστικός. Το πέναλτι που δεν δίνει στον Κωνσταντέλια σε καθαρό χρόνο και ο λόγος που βρίσκει για να μη το δώσει ποτέ, είναι το ένα κρατούμενο. Η προστασία των Βέλγων στον πειθαρχικό έλεγχο ήταν εμετικός. Χάρισε τρεις μαρς κάρτες για κράτημα από πίσω μόνο σε αυτό το διάστημα. Τρεις κάρτες σε παίκτες που ακολουθούσαν ή έδιναν βοήθειες στο μαρκάρισμα του Ντέλια.
Γενικά οι Ισπανοί είναι θλιβεροί διαιτητές, απλά αυτός έπαιξε στο πρώτο ημίχρονο σα να έχει δόλο. Στο δεύτερο τους έβγαλε δύο κάρτες για το ξεκάρφωμα, αλλά τη δουλειά την είχε κάνει.
Η διαχείριση του Λίσι είναι υπό συζήτηση. Έβαλε τον Ελουστόνδο στην έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου για να φέρει μεγαλύτερη ηρεμία και ο Ισπανός το έκανε. Άλλαξε σχηματισμό όταν είδε πως οι σέντρες δεν έβρισκαν αποδέκτη, έπαιξε με δύο φορ αλλά κακά τα ψέματα, Μύθου και Γερεμέγιεφ δεν μπορούν να δώσουν τίποτα άλλο πλην όγκου εντός περιοχής. Για μικρότερο χρονικό διάστημα στο τέλος ίσως, αλλά μέχρι εκεί. Το άλλαξε με τον Πέλκα, έγινε πιο ορθολογικό, έχασε μία μεγάλη ευκαιρία στο τέλος. Ενδιάμεσα, μας είπε με την κίνησή του πως προτιμά τον Τέιλορ στα χαφ από τον Καμαρά – με τον Σκοτσέζο να είναι καλός – ενώ δεν πήρε το ρίσκο να ρίξει τον Λουσέ στο παιχνίδι με δύο προπονήσεις.
Επειδή είδα και τους άλλους δύο, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να χάσει όντως καλύτερος από Ολυμπιακό και ΠΑΟ. Όμως αυτά είναι τα καλοκαίρια. Δεν πρέπει να δίνεις δικαιώματα, δεν πρέπει να είσαι πνευματικά αδύναμος όταν είσαι αθλητικά. Η τύχη παίζει καθοριστικό ρόλο.
Θα πρέπει να βγάλω το καπέλο στον Ζαφείρη που έτρεξε για τέσσερις, όμως δεν βρίσκω άλλον που να έκανε διαφορά. Ο Κωνσταντέλιας δεν βρήκε χώρους απόρροια του γρήγορου γκολ που δέχτηκε η ομάδα, ο Τάισον ήταν καλός αλλά όχι για να βρει τη λύση, ο Κένι πάτησε πολλές φορές περιοχή χωρίς όμως να βρει την σωστή πάσα.
Η κουβέντα σίγουρα πάει στο ότι πρέπει να αποκτηθεί φορ, αλλά νομίζω πως το γνωρίζουν όλοι αυτό. Ο ΠΑΟΚ έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να σχηματοποιήσει το ρόστερ του. Αυτή είναι μία κουβέντα άσχετη με τον αγώνα που έρχεται όμως.
Προφανώς τίποτα δεν τελείωσε. Ο ΠΑΟΚ έχει κερδίσει πολύ καλύτερες ομάδες από την Άντερλεχτ μακριά από την έδρα του. Απλά την ερχόμενη Πέμπτη οφείλει να είναι λιγότερο νευρικός και περισσότερο αποφασιστικός στο επιθετικό τρίτο.
