Το καλοκαίρι δεν σε νοιάζει να παίζεις την καλύτερη μπάλα της ζωής σου. Σε νοιάζει να προκρίνεσαι. Κυνικά, επαγγελματικά, ακόμη κι αν χρειαστεί να παίξεις άσχημα. Οι ευρωπαϊκοί προκριματικοί δεν δίνουν βαθμούς για το θέαμα. Δίνουν εισιτήρια.
Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση. Για να είσαι κυνικός, πρέπει πρώτα να κάνεις σωστά τα βασικά. Να αμύνεσαι, να έχεις ισορροπία, να μην καταρρέεις κάθε φορά που χάνεις την μπάλα. Αν ούτε αυτά λειτουργούν, τότε δεν μιλάμε για κυνισμό, μιλάμε για μια ομάδα που κινδυνεύει.
Και αυτό ακριβώς έδειξε ο Παναθηναϊκός στο 1-1 με την ΤΣΣΚΑ 1948, στο πρώτο παιχνίδι του 3ου προκριματικού γύρου του Conference League.
Για περίπου είκοσι λεπτά το τριφύλλι έδειξε ότι θα επιβάλει τον ρυθμό του. Από εκεί και πέρα, όμως, χάθηκε από το γήπεδο. Οι αποστάσεις άνοιξαν, οι γραμμές διαλύθηκαν και η ομάδα του Νίστρουπ πραγματοποίησε, κατά την άποψή μου, τη χειρότερη εμφάνισή της στα τρία επίσημα παιχνίδια της.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτά τα προβλήματα δεν εμφανίστηκαν χθες. Τα είχαμε δει ήδη απέναντι στην Πάκσι. Απλώς απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948 παρουσιάστηκαν ακόμη πιο έντονα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το αμυντικό transition. Κάθε απώλεια της μπάλας μοιάζει να προκαλεί πανικό, η ομάδα αργεί να οργανωθεί, αφήνει τεράστιους χώρους και δίνει στον αντίπαλο την ευκαιρία να χτυπήσει.
Οι δύο Έλληνες πλάγιοι μπακ, Κυριακόπουλος και Τσαπρας, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στις μεταβάσεις. Τακτικά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του αγώνα και σε αρκετές φάσεις η πλευρά τους, ειδικά του Κυριακοπουλου, έμενε τόσο άδεια, όσο οι δρόμοι της Αθήνας τον Δεκαπενταύγουστο.
Αντίστοιχα, ο άξονας εκπέμπει SOS. Ο προβληματισμός γύρω από τον Καμαρά παραμένει και η εικόνα δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται δύο χαφ. Ένα καθαρό «6άρι» που θα κόβει, θα προστατεύει την άμυνα και θα δίνει ισορροπία και ένα δημιουργικό «8άρι» που θα μπορεί να παράγει ποδόσφαιρο. Ο Καμαρά, να πω την αμαρτία μου, ακόμα να καταλάβω γιατί είχε... κυνηγηθεί για δύο μεταγραφικές περιόδους από τους πράσινους.
Και μιας και μιλάμε για χαφ, βλέποντας το παιχνίδι δεν γινόταν να μη σκεφτείς τον Κοντούρη. Έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να υπηρετήσει και τους δύο ρόλους, να κόψει, να τρέξει και να δώσει ένταση στον άξονα. Δεν λέω ότι είναι η μοναδική λύση. Λέω ότι ο Παναθηναϊκός φωνάζει πως χρειάζεται αυτό το ποδοσφαιρικό προφίλ.
Όπως φωνάζει και η φάση της μεγαλύτερης ευκαιρίας της ΤΣΣΚΑ 1948. Η αντιμετώπιση του Φαν Ντρόνγκελεν ήταν επιπόλαιη για στόπερ αυτού του επιπέδου και σε αγώνα τέτοιας σημασίας. Αν απέναντι υπήρχε αντίπαλος μεγαλύτερης ποιότητας, πιθανότατα σήμερα θα μιλούσαμε για ήττα.
Θα ήθελα να σταθώ σε κάτι ακόμη. Ακούω ότι ο Παναθηναϊκός έχει μεγαλύτερη ποιότητα και ότι αυτή θα φανεί στη ρεβάνς. Συγγνώμη, αλλά η ποιότητα δεν αποδεικνύεται στα βιογραφικά, στις μεταγραφές ή στο Transfermarkt. Η ποιότητα φαίνεται μόνο στο γήπεδο. Πουθενά αλλού.
Υπάρχουν βεβαίως και ελαφρυντικά. Ο Νίστρουπ προσπαθεί να χτίσει μια νέα ομάδα, το ρόστερ αλλάζει διαρκώς, υπάρχουν τραυματισμοί και η χημεία δεν δημιουργείται σε έναν και σε δύο μήνες. Αρκετές από τις αμυντικές δυσλειτουργίες είναι αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμήσουμε το μέγεθος της πρόκλησης. Το να φτιάχνεις μια καινούργια ομάδα με νέο προπονητή και να καλείσαι να περάσεις τρεις συνεχόμενους καλοκαιρινούς προκριματικούς γύρους είναι ίσως η δυσκολότερη αποστολή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Αν κάτι υπενθυμίζει ο φετινός Παναθηναϊκός, είναι πόσο δύσκολο ήταν αυτό που πέτυχε πέρυσι η ΑΕΚ.
Ο Παναθηναϊκός, πάντως, δεν έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται τίποτα πέρα από τη ρεβάνς. Ενδεχόμενος αποκλεισμός από την ΤΣΣΚΑ 1948 θα αποτελεί το πρώτο μεγάλο σοκ της σεζόν και θα φέρει την ομάδα μπροστά σε μια τεράστια αποτυχία πριν καν αρχίσει ουσιαστικά η χρονιά.
Οι «πράσινοι» δεν χρειάζονται στη ρεβάνς ποδόσφαιρο για highlights. Χρειάζονται ποδόσφαιρο για πρόκριση. Και αυτό ξεκινά από τα βασικά, θα το ξαναπώ. Γιατί χωρίς τα βασικά δεν υπάρχει κυνισμός. Υπάρχει μόνο η ελπίδα ότι ο αντίπαλος θα χάσει τις ευκαιρίες του.
Στην Ευρώπη, όμως, όποιος ζει μόνο με την ελπίδα, συνήθως μένει πολύ νωρίς χωρίς εισιτήριο.
