Είναι δημοσιογραφικό κλισέ του χειρίστου είδους, που ανταγωνίζεται επάξια τα «Μοιράστηκαν βαθμούς και εντυπώσεις», «Ο αγώνας δεν προσφέρεται για καρδιακούς», «Το ματς δε διεκδικεί δάφνες ποιότητας»; Είναι.
Εν προκειμένω, ωστόσο, ο όρος «βόμβα» μπορεί να χρησιμοποιηθεί με την συχνότητα που χρησιμοποιείτο, ας πούμε, στο «Οπενχάιμερ»; Μπορεί.
Και, ξέρετε κάτι; Δικαίως: ο μπασκετικός Παναθηναϊκός έριξε βόμβα με την απόκτηση του Μπαντιό, ξαναέριξε βόμβα με τον Μπόνγκα, έπειτα κι άλλη με τον Γιαμπουσέλε και, τέλος, μια βόμβα με τον Φρανσίσκο. Α ναι: και είχε προηγηθεί ένα πρώτο μπουμ με τον Φαλ.
Το αν θα έπρεπε, βέβαια, να υπάρχει εν γένει στο αθλητικό λεξιλόγιο ένας τέτοιος όρος είναι άλλη συζήτηση, όμως Μπαμπινιώτη απόντος πάσα λεξιμαχία παυσάτω.
Ο Σιλβέν Φρανσίσκο, λοιπόν, παρά το γεγονός πως πραγματοποίησε μέτριες εμφανίσεις με τη φανέλα της Βιλερμπάν (θυμίζουμε: 0 πόντοι και 0 ασίστ κατά μέσο όρο), έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του και υπέγραψε στον Παναθηναϊκό, «διευρύνοντας» τη γαλλική παροικία και μετατρέποντας σε Μικρό Παρίσι το T-Center.
Και ναι, προφανώς: ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς προσέθεσε στο- ήδη απαστράπτον- ρόστερ της ομάδας έναν από τους καλύτερους άσους στην Ευρώπη (και τον καλύτερο περσινό, τουλάχιστον στην regular season), όμως η αίσθησή μας είναι πως ο παίκτης που θ’ αποτελέσει τη μεγαλύτερη παράπλευρη… ωφέλεια δεν είναι άλλος από τον Κέντρικ Ναν.
Εκ πρώτης όψης ένα τέτοιο συμπέρασμα μοιάζει πιο αυθαίρετο κι από εκείνη την παλιά σειρά του MEGA: ο Φρανσίσκο είναι ένα παιδί που το usage του κινούνταν στα πέριξ του 28% πέρυσι, την στιγμή που του Ναν φλέρταρε με το 30%. Μιλάμε δεδομένα, δηλαδή, για δύο σούπερ σταρ που θέλουν πολύ την μπάλα στα χέρια τους.
Αν συνυπολογίσουμε πως στην (εκάστοτε) 12άδα του Τριφυλλιού θα βρίσκονται παίκτες που επίσης πρέπει να την ακουμπάνε για να βρίσκουν ρυθμό στην επίθεση, μια αδαής προσέγγιση θα έκανε λόγο για κακό fit. Κάτι σαν τον Τι Τζέι Σορτς της σεζόν 2025-2026, ας πούμε, που στην Παρί μας έβγαλε τα μάτια και στον Παναθηναϊκό οριακά δε μιμήθηκε τον Οιδίποδα για να βγάλει μόνος του τα δικά του.
Πάμε να το δούμε λίγο πιο διεξοδικά: ο πρώην γκαρντ της Ζαλγκίρις απέδειξε εμπράκτως πέρυσι αγωνιζόμενος στο πλευρό του Ουίλιαμς-Γκος πως μπορεί κάλλιστα να παίξει μ’ έναν ακόμα ball dominant γκαρντ. Μέχρι τον τραυματισμό του δεύτερου- που τον έβγαλε, όταν επέστρεψε, ελαφρώς εκτός ρυθμού- συνέθεταν ένα από τα καλύτερα backcourts της Euroleague. Οι κατοχές μοιράζονταν μια χαρά, έστω κι αν ο Φρανσίσκο ενίοτε το παράκανε.
Και ο Ναν, φυσικά, το παράκανε τη χρονιά που μας πέρασε. Φυσικά, δεν ευθυνόταν αποκλειστικά ο ίδιος, αλλά το σύστημα «σταυρός» που εφάρμοζε, για μεγάλα διαστήματα, ο Αταμάν στα ματς: δώστε την μπάλα στον Κέντρικ και κάντε τον σταυρό σας να τη βάλει στο καλάθι. Το iso στον Παναθηναϊκό της τελευταίας χρονιάς του (σούπερ πετυχημένου, για να λέμε και τα προφανή…) Τούρκου προπονητή πήγαινε σύννεφο, με τον Ναν να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε οn-ball καταστάσεις.
Ναι, αλλά γνωρίζουμε πως ο Αμερικανός σταρ είναι καλός και σε off-ball κατοχές, έτσι δεν είναι; Και εδώ, έχουμε την αίσθηση, θα κουμπώσει απόλυτα το παιχνίδι του Φρανσίσκο.
Προφανώς και ο Γάλλος θα είναι ο κύριος χειριστής και θα «κουβαλάει» την μπάλα, όμως σε καμία περίπτωση με τον Ομπράντοβιτς δε θα υπάρχει αυτή η αβυσσαλέα κατάχρηση που είδαμε στην περσινή Ζαλγκίρις. Αυτό συνέβαινε, εξυπακούεται, επειδή το ταλέντο στους Λιθουανούς ήταν απείρως λιγότερο από τους 7 φορές πρωταθλητές Ευρώπης και χρειαζόταν πολλές φορές να κάνει τον Σούπερμαν.
Στην Αθήνα, όμως, άλλος είναι ο man: ο Ναν.
Και βγάζει νόημα: ο Αμερικανός διαθέτει- μαζί με τον, επίσης αδιανόητο παικταρά, Εβάν Φουρνιέ- το καλύτερο επιθετικό πακέτο στη Γηραιά Ήπειρο. Και το να ισχυριστεί κανείς πως ο Παναθηναϊκός του Ζοτς χτίζεται προκειμένου να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις δυνατότητες του MVP του δεν πρέπει ν’ απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.
Οι μεταγραφές των Πράσινων είναι στοχευμένες (ο Γιαμπουσέλε είναι παίκτης με πάνω από 40% τρίποντο στην Ευρωλίγκα, ο Μπόνγκα είναι σουτέρ ρυθμού αλλά και πάλι έχει 34.5%), ενώ υπάρχουν φυσικά ο Ρογκαβόπουλος, ο Σλούκας, που τα ελεύθερα σουτ θα τα βάλει, συν τον Χουάντσο με τον Χέις-Ντέιβις στο «4» που εξυπακούεται παίρνουν προσπάθειες από μακριά.
Πώς μεταφράζεται αυτό; Πολύ λιγότερα double και triple teams στον Ναν, καθώς κάθε split out του θα οδηγεί, πιθανότατα, σε αμαρκάριστο τρίποντο. Μια λογική σκέψη του προπονητικού επιτελείου του Τριφυλλιού είναι να έχει όσο το δυνατόν περισσότερα «ένας-εναντίον-ενός» ο 31χρονος σταρ της ομάδας, εκεί που το να τον σταματήσεις μοιάζει εγχείρημα πιο δύσκολο κι από το να μη μοιάζει με ανθρώπινη βιταμίνη C ο Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Φρανσίσκο είναι ακριβώς εκείνο το πλέι-μέικερ που θα δώσει ποιοτικές κατοχές στον Ναν, χωρίς να του προσθέτει έξτρα πίεση στο να δημιουργήσει κάτι ξεκινώντας την προσπάθειά του από τα 10 μέτρα κι εφαρμόζοντας τη λαοφιλή τακτική με την κωδική ονομασία «γιουρούσι».
Κι αν, τελικά, δουλέψει το δίδυμο Φρανσίσκο-Ναν; Μιλάμε για δύο παίκτες με 1.08 πόντους ανά προσπάθεια (points per scoring attempt) και 1.21 αντίστοιχα. Συν ότι ο Γάλλος πέρυσι σε clutch καταστάσεις ήταν 3ος σε ολόκληρη την λίγκα και ουδείς ήταν καλύτερος στα σουτ τριών πόντων όταν η μπάλα «έκαιγε» (10/23, 43.5%, στα τελευταία λεπτά των αμφίρροπων παιχνιδιών).
Μία σεζόν νωρίτερα ο Ναν είχε 74 πόντους και ήταν στο νο1 της λίστας μαζί με Μάικ Τζέιμς και Κέβιν Πάντερ- πράγμα που σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός θα μπορεί να αισθάνεται άνετα και σε «κλειστά» ματς.
Δεν έχετε άδικο: φτάσαμε τις χίλιες λέξεις και θα μπορούσαμε άνετα αντί γι’ αυτό το σεντόνι να βάλουμε μία φωτογραφία, όμως κάτι τέτοιο θα γίνει όταν μεταναστεύσουμε στην Κίνα. Μέχρι τότε…
Μέχρι τότε, ας αναλωθούμε σε κάνα κοσμαγάπητο κλισέ: ο Φρανσίσκο «απογειώνει» τον Παναθηναϊκό, το μάτι του Ναν θα γυαλίζει και στην σκακιέρα των δύο προπονητών θα γίνουν αδιανόητες μάχες.
Όσο για μας; Θα περιμένουμε να δούμε αν θα δικαιωθούμε όσο εκτυλίσσεται η σεζόν.
Τι θα κάνουμε μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της;
Θα βλέπουμε το κάθε ματς ξεχωριστά.
