Τρίτος τελικός σε 8 μέρες, τρίτο 1-0. Και στο ΟΑΚΑ και στο Παρίσι και στο Γουέμπλεϊ ένας στόχος κρίθηκε από μισό λάθος ενός μπακ. Τρία δέκατα του δευτερολέπτου να καθυστερήσεις να πας στον αντίπαλο ή στη μπάλα, η ζημιά έγινε. Κι αυτή η διαφορά είναι αρκετή στον πρωταθλητισμό. Στα σπριντ του στίβου οι νικητές από τους ηττημένους απέχουν ακόμα λιγότερο, στα άλματα έναν πόντο, στους τελικούς ένα γκολ. Για τον Βιερίνια μπορεί να ήταν η απουσία από τις προπονήσεις λόγω τραυματισμού, για τον Αλεξάντερ Άρνολντ μια κακή τοποθέτηση λόγω απειρίας.
Κι αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να λάβουν οι νέοι αθλητές, ειδικότερα αν λάβει κανείς υπόψιν ότι η αναφορά στα προηγούμενα πρόσωπα τυχαίνει να είναι σούπερ επαγγελματίες. Κι όμως, όλοι κάνουν λάθη, ακόμα και οι παικταράδες, τα πρότυπα. Η λεπτομέρεια χωρίζει τη νίκη από την ήττα σε αυτό το επίπεδο.
Σκεφτείτε δηλαδή να πάμε τον παραλληλισμό σε έναν νέο. Αν επιλέξεις τον καφέ από μια ώρα δουλειάς στο γήπεδο μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα σου. Αν θα είσαι πρώτος ή δεύτερος. Τα παραδείγματα είναι εδώ, αμέτρητα για το πως παίκτες με ένα άλφα ταλέντο έγιναν μύθοι και πως αθλητές υπερταλαντούχοι έγιναν γρήγορα σχεδόν συνταξιούχοι. Όταν βλέπεις ένα μικρό λάθος, μην δεις μόνο το λάθος, δες κυρίως τη μεγάλη εικόνα.
Ωστόσο τα «ωραία» και σπάνια στον τελικό του Champions League, περιέργως έγιναν εκτός γηπέδου. Με δακρυγόνα, ντου, πλαστά εισιτήρια, υπεραριθμίες στις κερκίδες, καθυστέρηση 33 λεπτών στην έναρξη, μόνο διακοπή εν ώρα αγώνα και φωτιές δεν είδαμε για να έχουμε ολόκληρο το πακέτο του δικού μας τελικού. Ορισμένες φορές δηλώνουμε (και είμαστε) Μπανανία αλλά είναι και η δίψα του κόσμου τέτοια σε συνδυασμό με τη σταθερή παραβατικότητα αναρχικών στοιχείων που εμπλέκονται στις κερκίδες του ποδοσφαίρου που παρασέρνουν τα πάντα στο διάβα τους. Κι έτσι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.
Φταίει η… ΠΑΕ Λίβερπουλ για τα επεισόδια; Τα ντου των οπαδών της που περνούσαν… από πάνω τους σεκιούριτι; Το γεγονός ότι βρέθηκαν τόσοι άνθρωποι μέσα στις κερκίδες της; Το ότι η Αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων; Όχι αλλά δε μπορεί να είναι και άμοιρη ευθυνών. Απλά αν δεν έχουν καταφέρει να τιθασεύσουν αυτοί οι κολοσσοί, σε χώρες με ασφάλεια, τάξη και δικαιοσύνη, φανταστείτε τι θα συμβαίνει εδώ με ανθρώπους ανεξέλεγκτους, την Αστυνομία να μην έχει κανένα πλάνο εκτός από ρίψεις δακρυγόνων, την ΕΠΟ να λειτουργεί όπως λειτουργεί κλπ…
Κλείνοντας τα συμπεράσματα των τελικών: Ο Μαρινάκης πήρε μια διαλυμένη διαδήλωση στη Νότιγχαμ και την ανέβασε στην Premier League. Καταλαβαίνω τι γνώμη εκφράζουν οι Έλληνες για τον βίο και την πολιτεία του κι αυτό μάλλον δε θα αλλάξει ούτε αν κατακτήσει το Champions League, ωστόσο ποδοσφαιρικά παίρνει credits ειδικότερα όταν από 4 βαθμούς σε 8 παιχνίδια φτάνεις στην άνοδο. Κι αν ό,τι συνέβη ως το 2017 στο ελληνικό ποδόσφαιρο καθίσταται βρώμικο/θολό/αμφιβόλου γνησιότητας στα μάτια του κόσμου, αυτή τη στιγμή, χάρη στην εξυγίανση, την τελευταία τριετία δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι μια κυριαρχία που βασίζεται σε ποδοσφαιρικές βάσεις.
Παίζει στρατηγικά, έχει πολύ χρήμα να αγοράσει οτιδήποτε θέλει ειδικά όταν ξέρει πως μπορεί να αποτελούν επιχειρηματική «επένδυση», έχει δικά του media αλλά και «φιλικά» που μπορούν να καταγράφουν ανερυθρίαστα ότι χτυπάει η καρδιά τους δυνατά(τα-τα-τα) για τον πρόεδρο. Για τα οφέλη (και τις ζημιές) που μπορεί να έχει ο Ολυμπιακός από τον «συνεταιρισμό» με μια ομάδα Premier League, θα δείξει ο χρόνος. Το παρόν καταγράφει μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Το μέλλον μπορούν να το δουν μόνο τα μέντιουμ και οι υπάλληλοι του προέδρου που έχει και χιλιάδες ο άνθρωπος...
ΥΓ. Μια ώρα μετά τη λήξη του τελικού στο Γουέμπλεϊ, ο Μιλτιάδης Μαρινάκης που πλέον βγαίνει μπροστά κι είναι ενθαρρυντικό νέοι άνθρωποι να παίρνουν αποφάσεις, σήκωσε πέντε story στο Instagram. Τα δυο ήταν ονομαστικά για το SDNA επειδή τον Σεπτέμβριο κατέγραφε τη βαθμολογία και τις αντιδράσεις του κόσμου της Φόρεστ όταν ήταν τελευταία (με 4 βαθμούς σε 8 ματς όπως τόνισε ο ίδιος ο Μαρινάκης).
Συντονισμένοι ταυτόχρονα όλοι μαζί στο twitter οι νεόκοποι οπαδοί της… Νότιγχαμ. Όχι οι παραδοσιακοί Άγγλοι, οι Έλληνες που μάλλον νομίζουν ότι θα μοιραστεί μαζί τους ο Μαρινάκης τα 200 ή με αυτά θα αγοράζει παίκτες στον Ολυμπιακό.
Χωρίς καμία υπερβολή όχι απλά δεν μας ενόχλησε αλλά αυτή είναι μια στιγμή απόλυτης καταξίωσης για το SDNA. Διότι όταν είσαι στην κορυφή του Everest, λουσμένος με σαμπάνιες, ζεις ένα όνειρο, είσαι στον θρόνο του Γουέμπλεϊ και σκέφτεσαι το SDNA και τον Παπαθεοδώρου, τότε βλέπεις το μέγεθος της ενόχλησης και του εφιάλτη που τους έχει προκαλέσει ένα Μέσο και πόσο μεγάλο είναι όχι στα δικά μας μάτια, αλλά στα δικά τους. Να παίρνεις κούπα στην Αγγλία και να έχεις στο μυαλό σου το... SDNA είναι ανεκτίμητη αξία. Ευχαριστούμε για την αναγνώριση, πάντα τέτοια!
