Να κάτσεις να μιλήσεις αγωνιστικά για το ματς της Ριζούπολης και να αναλύσεις τεχνικές λεπτομέρειες είναι αν μη τι άλλο κουραστικό. Φτάνει που βρήκαμε τη δύναμη χρονιάρες μέρες να αφήσουμε τα σπίτια μας και να πάμε στο γήπεδο. Εδώ που τα λέμε κι αυτό πολύ ήταν…
Καλά μέχρι εδώ, αλλά για σταθείτε. Γιατί ένα τραγικό σε θέαμα παιχνίδι, μια κανονική κακοποίηση του αθλήματος μάλλον είχε τελικά ΠΟΛΥ ΨΩΜΙ και επί της ουσίας ανέδειξε και ξεβράκωσε όλα όσα βιώνουμε στο πετσί μας τόσα και τόσα χρόνια.
Κάποια στιγμή, καθισμένος στην κερκίδα της Ριζούπολης (έλαχε και σε αυτό το γήπεδο κιόλας..) γυρίζω στον διπλανό του και του λέω. «Κατάλαβες τι έχει γίνει με το VAR ρε μαλάκα; 3-1 θα χάναμε τώρα και θα πλακωνόμασταν μεταξύ μας για το τι μας φταίει ή θα φωνάζαμε και θα μας περνούσανε για τους τρελούς του χωριού». Διαφωνεί κανείς; Τουλάχιστον όποιος καταλαβαίνει τα στοιχειώδη ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ.
Ο Παναθηναϊκός νίκησε φτύνοντας αίμα τον Απόλλωνα σε ένα ματς που για μια ακόμη φορά φάνηκε πως το πράγμα δεν μπορεί να μαζευτεί εύκολα από τον Μπόλονι και πως αν θες να βγεις στην Ευρώπη θα πρέπει να ψαχτείς ΜΟΝΟ μέσω Κυπέλλου.
Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Και δεν μπορεί να είναι διότι… έτσι ξαφνικά και φορά παρτίδα ξεβρακώθηκε όλο αυτό που επί δύο δεκαετίες μας έχει φάει τις ζωές, μας έχει κάνει να γεράσουμε πριν την ώρα μας. Η μπόχα και η αηδία που βγάζει το ελληνικό ποδόσφαιρο και που τουλάχιστον με το VAR μαζεύτηκε λιγάκι. ΟΚ, δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα, έχουν γίνει και με τη χρήση της τεχνολογίας πολλές χοντράδες και προσωπικά τις έχω αναδείξει και μάλιστα έγκαιρα, αλλά δεν έχει και καμία σχέση ρε αδερφέ.
Εδώ όμως μιλάμε για την αποφυγή της ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ. Ο Κουτσιάφτης το πάλεψε με νύχια και με δόντια, αλλά πόσο να ξεφτιλιστεί ο άνθρωπος; Γελάγανε στο μπουθ με αυτά που βλέπανε, του έβαλαν τις φωνές και το μάζεψε. 3-1 για πλάκα θα το είχες χάσει το ματς. Με χέρια, με πέναλτι έξω από την περιοχή και με γκολ οφσάιντ. Αυτό πήγαν να σου ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ αλλά δεν τους έκατσε γιατί ήταν κραυγαλέο και βασικά γιατί τους… βλέπαμε και δεν τους παίρνει όσο παλιά. Απλά επειδή ο συγκεκριμένος διαιτητής δεν το έβαζε με τίποτα κάτω σου απέβαλε με το έτσι θέλω τον Ζαγαρίτη και σε άφησε για ένα ημίχρονο να ψυχορραγείς με δέκα. Σε αυτό που βάφτισε πέναλτι δεν υπήρχε κάρτα, μόλις του το πήραν πίσω την έβγαλε. Για το ΙΔΙΟ μαρκάρισμα.
Είχε κι άλλα ωραία το ματσάκι κι ας μην βλεπόταν. Καταρχήν ο Απόλλωνας δεν είναι απλά μια ιστορική ομάδα, αλλά ήταν, είναι και θα είναι ΣΟΒΑΡΗ. Το να έχει τον Κασναφέρη στον πάγκο, να τσιτώνει τους γύρω του, να «δηλητηριάζει» τους παίκτες του και να κάνει «μπούλκινγκ» στους διαιτητές και τον 4ο επειδή προφανώς… αυτός ξέρει είναι αν μη τι άλλο εξοργιστικό. Εχουν περάσει πολλά χρόνια, πολλοί ξεχνάνε, αλλά υπάρχει και το youtube κύριοι. Αν κάτι σου διαφεύγει πατάς ένα Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός στη Νέα Σμύρνη πχ και θυμάσαι. Για να μην παρεξηγηθώ δικαίωμά του να βοηθάει όπως αυτός κρίνει την ομάδα του, δικαίωμα όμως και δικό μας να ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ.
Και κάτι τελευταίο. Κάτι ανάλογο είχαμε και την περασμένη Κυριακή στη Λεωφόρο. Κανονικότατα το μέτρησαν το γκολ – φάουλ του Αστέρα και μας έστειλαν στη σέντρα. Το VAR το έσωσε κι αυτό, ειδάλλως θα είχαμε ξεκινήσει τη χρονιά με -5 πόντους.
