Τίτλους έχουν κατακτήσει πολλοί προπονητές. Κανείς όμως δεν απέκτησε το δικό του τραγούδι. Τον δικό του προσωπικό ύμνο Κανείς άλλος δεν ενέπνευσε έναν ύμνο για όλους τους αδικημένους αυτού του ντουνιά.
Όταν με κατηγορούν για κάτι που νομίζουν
Κι όταν με παρεξηγούν χωρίς να με γνωρίζουν
Όταν άδικα με βάζουν ν' απολογηθώ
Θυμάμαι τον Αλέφαντο.
Τα παιδιά από την Πάτρα και ο Βαγγέλης Δεληκούρας είδαν πάνω του τον καημό του μέσου Έλληνα, που πιστεύει ότι αδικείται. Την φιγούρα του αιώνια κατατρεγμένου. Του εξιλαστήριου θύματος. Αυτού που πληρώνει την αυθεντικότητα, την ειλικρίνεια, την αθυροστομία του με τον αποκλεισμό από τα κόλπα. Ένας ασυμβίβαστος λαϊκός ήρωας που τα λέει χύμα, έξω από τα δόντια, αλλά το πληρώνει και μένει στην απ’ έξω
Όταν με δικάζουνε χωρίς να έχω φταίξει
Κι όταν το δίκιο μου δεν μπορώ να βρω
Όταν ένοχοι με βάζουν ν' απολογηθώ
Θυμάμαι τον Αλέφαντο
Ο Νίκος Αλέφαντος έγινε ένας καλτ ήρωας, αυθεντικός πρέσβης ενός ποδοσφαίρου που έχει πεθάνει προ πολλού. Αυτοδίδακτος, φωνακλάς, σαματατζής, ιδιόρρυθμος, ιδιότροπος, παρορμητικός, σοκαριστικά αυθόρμητος, για κάποιους γραφικός, αλλά σίγουρα ανεξάντλητος σε ατάκες. Ένας χείμαρρος Μα πάνω από όλα, (προεδρικός) Ολυμπιακός και (παλιό) ΠΑΣΟΚ.
Ο Νίκος Αλέφαντος «έφυγε», αλλά στην πραγματικότητα θα είναι για πάντα εδώ. Άφησε ως κληρονομιά τις ατάκες του, από τις οποίες πλούτισε κόσμος και κοσμάκης: «Τα πάντα όλα», «Στα εξηγώ ωραία»; «Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα», «Γιατί δεν βγαίνει ο Δούρος στο τηλέφωνο»;
Εκεί πάνω ψηλά θα μπορεί να κάνει τα αγαπημένα του μαθήματα τακτικής με ουζομεζέδες χωρίς να φοβάται μη τυχόν κάποιος του φάει το κεφτεδάκι (δηλαδή το δεξί του μπακ).
Γεια σου ρε Αλέφαντε,
είσαι παλικάρι!
Γεια σου ρε Αλέφαντε,
κράτα όσο μπορείς!
Γεια σου ρε Αλέφαντε,
είσαι παλικάρι!
Μην υποχωρείς!
Τάδε έφη... Μεγαλέφαντος
Ατακαδόρος. Άμεσος. Ευθύς. Δεν δίσταζε να την πει ακόμα και σε δημοσιογράφους μπροστά στις κάμερες, αφήνοντας πίσω του σκηνικά που θα μείνουν αθάνατα στην ιστορία: «Έλα τώρα μην επιμένεις. Κουταμάρες. Δεν είδες τι ωραία στα εξηγώ; Στα εξηγώ ωραία; Μάθε τώρα μπαλίτσα στον άρχοντα. Ορίστε άκου εδώ ωραίες ερωτήσεις»
Το μεγάλο του παράπονο. Το ότι δεν πήρε ένα πρωτάθλημα με την μεγάλη του αγάπη τον Ολυμπιακό. Ανέλαβε μία σχεδόν χαμένη παρτίδα να πάρει το 8ο συνεχόμενο, όμως το 2-2 στην Λεωφόρο, με τον Νίκο Αλέφαντο να «σπάει» σε συνέντευξη του στην Έλλη Στάη και να ρωτάει με παράπονο. «Γιατί δεν βγαίνει ο κύριος Δούρος στο τηλέφωνο; Γιατί είναι ένοχος. Γιατί με κατέστρεψε».
Ήταν ένας αυθεντικός περφόρμερ των γηπέδων. Ασυγκράτητος. Όταν ένιωθε ότι αδικείται, δεν δίσταζε να ανέβει ακόμα και στα κάγκελα για να τσαμπουκαλευτεί με τους οπαδούς της ίδιας του της ομάδας: «Διδάσκω ποδόσφαιρο» ούρλιαζε πάνω στα κάγκελα στους οπαδούς του Ιωνικού μετά από ένα 5-1 επί του Αιγάλεω.
Καμιά φορά άλλα έλεγε το πρωί και άλλα τα βράδυ: «Στον ΠΑΟΚ τους τα ‘χω πει. Κερδάς το ψόφιο το Αιγάλεω, την Προοδευτική. Μόλις έρθει την Κυριακή, καλώς τα παιδιά! Καλώς τα 3-0. Θυμήσου τον Αλέφαντο τι σου λέει». Λίγο μετά το 1-2 της Κυριακής η κασέτα άλλαξε: «Ο ΠΑΟΚ ήταν χαλύβδινος, ωραία στημένος και φοβερός στην κόντρα επίθεση. Το μοντέρνο ποδόσφαιρο αυτό είναι».
Άλλο την Παρασκευή: Ο Σαλπιγγίδης και οι σφαίρες αυτές είναι για να παίξουν εδώ μέχρι την β’ κατηγορία. Για να παίξεις στην Ευρώπη, πεθάνανε οι 1,15 ύψος. Ξεχάστε τους».
Κι άλλο την Δευτέρα: «Εγώ τον Σαλπιγγίδη τον είδα πολύ καλός. Μπουκαδόρος. Άμα βρει την ευκαιρία. Το πλασέ ήταν μεγάλου παίκτου. Ανακάτεψε το σύμπαν. Αντοχή, ταχύτητα, πλεμόνια, γρήγορος. Τα πόδια του είναι σιδερένια».
Το πάθημα δεν του έγινε μάθημα και ο Γιακουμάκης έγινε ο μοντέρνος Σαλπιγγίδης. Εντάξει, καμιά φορά με τον Ολυμπιακό ο κυρ Νίκος θόλωνε και πήγαινε χοντρό κουβά: «Που πας με Γιακουμάκη»; Κουβάς...
Τι κι αν πήραμε το Euro 2004; Για τον Νίκο Αλέφαντο αυτό έγινε επειδή οι αντίπαλοι προπονητές έκαναν εγκλήματα στα παιχνίδια με την Ελλάδα. Η έντονη στιχομυθία του με τον Άγγελο Χαριστέα σε ζωντανή μετάδοση κατά την διάρκεια του Euro 2008 έμεινε στην ιστορία…
Ποιος είχε δει τον Νίκο Αλέφαντο μετά το 1-4 από την Τουρκία το 2007 και δεν φοβήθηκε; Ο κυρ Νίκος απασφάλισε και η μπάλα πήρε τους πάντες, παίκτες, προπονητές, πολιτική ηγεσία. Τα πάντα όλα…
Έναν προπονητή δεν χώνεψε ποτέ του: τον Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ίσως επειδή μακροημέρευσε τόσο πολύ στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας. Όπου τον πετύχαινε, τον περιποιούνταν λεκτικά: «Θα ρθει να κάνει 10 δις μεταγραφές στον κύριο Μπάγεβιτς ο Μπατατούδης για να διεκδικήσει την τρίτη θέση. Φχαριστώ πολύ. Με αυτούς τους παίκτες προχώρα τώρα να σε δω. Τον είδες τι απογεύματα περνάει; Τα τέσσερα κλαίει και το ένα ψιλοκελάηδησε γιατί κέρδισε τα Τρίκαλα. Άντε τώρα μου τον έχετε κάνει τον Σερβοέλληνα και παραμύθια, 400 εκατομμύρια το χρόνο»…
Η μεγάλη του αγάπη ήταν η πυγμαχία. Κροσέ, ντιρέκτ, άπερκατ. Εντάξει, δεν ήταν και ο Μάικ Τάισον, αλλά δεν δίστασε να ρίξει τις εναέριες μπουνιές του σε τηλεοπτική συνέντευξη στον Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Εντάξει, δεν ήταν και ο μάντης Κάλχας. Είχε και ορισμένες αποτυχίες στις προβλέψεις του. Με τον Ματιέ Βαλμπουενά έπεσε λιγάκι έξω: «Κοιτάξτε συμμετοχές. 25 βουρδουλιές θέλει. Με τον βούρδουλά και να μην ξαναπατήσει. Ήρθες εδώ 15 συμμετοχές, ένα γκολ; Τι Βαλμπεμπουά ρε; Δεν κάνουν για τον Ολυμπιακό αυτοί. Δεν τον βάζεις στο γηροκομείο καλύτερα; Ανύπαρκτοι»…
Δύσκολα έλεγε καλή κουβέντα για συνάδελφο. Από το στόμα του δεν γλίτωσε ούτε ο Γιούργκεν Κλοπ: «Ο Κλοπ έχει χάσει 6 τίτλους. Ένα έχει πάρει το 2012, ένα κύπελλο. Με συγχωρείς για την έκφραση. Γιατί είναι μ@λ@κ@ς» ο άνθρωπος».
Να, ας πούμε για τον Τζόνι Φαν’τ Σχιπ ήταν κάθετα αρνητικός στην πρόσληψη του από την πρώτη ημέρα που ο Ολλανδός ανέλαβε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα: «Αυτός είναι για να σπάει πέτρες στην Πεντέλη».
Για τον Μιγκέλ Καρντόσο που δεν μακροημέρευσε στην ΑΕΚ, όμως τα είχε πει ωραία, προφητικά: «Συγχαρητήρια Καρντόσο εσύ έπρεπε να είσαι στις μεγαλύτερες ομάδες της Αγγλίας. Τι είναι αυτά ρε; Αυτά θα διδάξεις; Τον εβλέπεις; Ξέρεις πως θα έχει φύγει από τον Μελισσανίδη σε δύο μήνες; Σαν στούκας!». Μέσα έπεσε…
Στο ερώτημα για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών ψήφιζε πρώτα Πελέ, μετά Κρόιφ και μετά όλοι οι άλλοι. Όσο για τον Μαραντόνα; Ο Αλέφαντος έβγαζε σπυριά με τον Ντιέγκο: «Ποιος Μαραντόνα ρε; Ο Μαραντόνα πήγε στη Μπαρτσελόνα πέντε μήνες και του είπαν, πάρτα να μην ξανάρθεις. Βρήκε κάτι καρούτες σέντερ-μπακ στην Αγγλία και έβαλε ένα γκολ με το χέρι. Λένε ότι δεν είχε συμπαίκτες. Ποιος έβαζε τα γκολ στην Νάπολι; Και σιγά τη Νάπολι. Πήρε ένα πρωτάθλημα. Και τώρα παραλίγο να το ‘παιρνε».
Ούτε τον Φραντσέσκο Τότι πάντως τον πήγαινε. Κέσκεσέ Τότι; «Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι με τον Τότι. Σιγά».
Ατάκες, ατάκες, ατάκες, ατάκες. Ειδικά αν υπήρχε το κατάλληλο... κούρδισμα
Για τους μερακλήδες το ξέσπασμα του Νίκου Αλέφαντου μπροστά στην κάμερα της ΕΡΤ, όταν ως προπονητής του Ηρακλή κλήθηκε να σχολιάσει τον Θωμά Μαύρο, ο οποίος ήταν (σύμφωνα με τον ίδιο) ο άνθρωπος που τον «έφαγε» από την Ένωση.
