Εξι χρόνια πριν. Ακριβώς τέτοια μέρα. Ναι, με όσα ακολούθησαν, ειδικά την τελευταία τριετία, το διάστημα αυτό μπορεί να μοιάζει με… αιώνας, αλλά ότι γράφει δεν ξεγράφει. Και ήταν πραγματικά μια πολύ όμορφη και μεγάλη βραδιά. Το φινάλε ενός ονειρικού δεύτερου γύρου, αυτό που λέμε το κερασάκι στην τούρτα.
Μια ομάδα με εξαιρετικό ρόστερ, υγεία σε όλους τους τομείς και τρομερή συσπείρωση στην κερκίδα. Μια ομάδα στην οποία (τότε) δεν λαλούσαν πολλοί κοκόροι και ο καθένας έκανε τη δουλειά του και δεν μπλεκόταν στα χωράφια του άλλου. Το τρίμπαλο στον Πειραιά, η πρόκριση επί του ΟΦΗ στην «καλύτερη Λεωφόρο των τελευταίων χρόνων», το ξέσπασμα και το απίστευτο πάρτι επί του ΠΑΟΚ.
Σαν σήμερα ο Παναθηναϊκός σήκωσε την τελευταία του κούπα κάνοντας σκόνη και θρύψαλα τον Δικέφαλο στο ΟΑΚΑ. Με τον Μπεργκ να δίνει μια μοναδική παράσταση η οποία σταμάτησε στα τρία προσωπικά τέρματα και τον κόσμο, που τόσο στήριξε αυτή την προσπάθεια στα δύσκολα και στα χαστούκια, να ξεσπάει.
Ήταν το ξεκίνημα για τη δημιουργία ενός Παναθηναϊκού που θύμιζε ΚΑΝΟΝΙΚΟ Παναθηναϊκό, που διεκδικούσε και έπαιρνε τίτλους. Ας μην ξεχνάμε και τι ακολούθησε έτσι; Γνώμη των περισσότερων Παναθηναϊκών είναι ότι την επόμενη σεζόν ΚΛΑΠΗΚΕ το πρωτάθλημα. Να που τώρα αρχίζουν να το… λένε και οι δικαστικοί λειτουργοί με τα μπλεξίματα που έχει ο Ολυμπιακός.
Στο άρθρο αυτό λοιπόν γίνεται λόγος για τον… προτελευταίο πραγματικά ανταγωνιστικό Παναθηναϊκό, με προπονητή τον Γιάννη Αναστασίου και τεχνικό διευθυντή τον Νίκο Νταμπίζα. Οι δυο τους, δεδομένου και του διαθέσιμου μπάτζετ, έκαναν «θαύματα» στις μεταγραφές, στα αποδυτήρια, αλλά και στο χορτάρι.
Ο τελευταίος ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ Παναθηναϊκός ήταν αυτός του Μαρίνου, εκεί όπου ΑΚΟΜΑ κυριαρχεί ένα πελώριο «γιατί». Μια ομάδα έτοιμη για να ξεκινήσει μέχρι και ως φαβορί την επόμενη σεζόν, διαλύθηκε σε… δύο νύχτες. Από τη μία ο ημιτελικός του… Κύζα και από την άλλη τα καραγκιοζιλίκια του Ιβιτς στη Λεωφόρο αντί να πεισμώσουν τον Αλαφούζο και να τον κάνουν όχι μόνο να κρατήσει αυτή την ομάδα αλλά και να την ενισχύσει κιόλας, εκείνος προτίμησε να πατήσει το… κουμπί και να τα διαλύσει όλα. Απίστευτα κομβικό τάιμινγκ, σε μια περίοδο που μπορούσαν να αλλάξουν ΟΛΑ με δεδομένες τις αλλαγές στην ΕΠΟ και την κατάργηση του 100-0. Ένα ερώτημα που έχει μείνει έως τώρα αναπάντητο, μαζί με τόσα άλλα που ακολούθησαν.
Αναστασίου, Μαρίνος και τώρα Γιώργος Δώνης. Τρεις Ελληνες προπονητές που αμφότεροι έδωσαν και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Το δυστύχημα σε ότι αφορά το σήμερα είναι ότι με όσα προηγήθηκαν η ψαλίδα από Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ έχει ανοίξει αρκετά και για να διεκδικήσεις ξανά τίτλο δεν ζητείται απλά προπονητής αλλά… μάγος. Βασικά ιδιοκτήτης ζητείται με χρήμα και όραμα για να ξανακάνει μεγάλο και πρωταγωνιστή τον Παναθηναϊκό αλλά και να τρέξει το πρότζεκτ του γηπέδου.
