Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Οι ελληνικές ομάδες έχουν μεγάλη ευκαιρία να πάνε μακριά φέτος στα Κύπελλα Ευρώπης! Μοναδική προϋπόθεση να ενισχυθούν πραγματικά εκεί που "πονάνε" και να μη νομίσουν ότι οι αντίπαλοι δεν παίζουν μπάλα. Ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίσει τη Ναϊμέγκεν στον γ' προκριματικό του Champions League και κατά την άποψή μου στάθηκε αρκετά τυχερός. Οι Ολλανδοί είναι μία μέτρια αλλά περίεργη ομάδα. Παίζει φουλ επιθετικό ποδόσφαιρο, αλλά η άμυνα δεν είναι το... φόρτε της. Ο σοβαρός Ολυμπιακός δεν θα έχει πρόβλημα όπως παραδέχτηκε και ο Μεντιλίμπαρ. Αν ο Ολυμπιακός ονειρεύεται να πάει μακριά, ομάδες σαν τη Ναϊμέγκεν δεν μπορεί να τον προβληματίζουν. Διαφορετικά, δεν θα αξίζει να προχωρήσει.
Όσον αφορά στον ΠΑΟΚ, ο πραγματικός αντίπαλος είναι η Ντιναμό Κιέβου. Θα πρέπει να περάσει το εμπόδιο των Ουκρανών που είναι πολύ επικίνδυνη ομάδα για να βρει στον γ' προκριματικό του Europa League τον νικητή του Χάμαρμπι-Άντερλεχτ. Για τη δεύτερη πρέπει να πούμε ότι δεν είναι η ομάδα φόβητρο του παρελθόντος... Σε τροχιά Conference League ο Παναθηναϊκός, που πέρυσι έκανε σχετικά καλή πορεία στην Ευρώπη, τώρα αποκομίζει αυτά α οφέλη. Σε πιθανή πρόκριση επί της Πάκσι, οι Πράσινοι θα παίξουν με τον νικητή του Σπαρτάκ Τρνάβα-ΤΣΣΚΑ 1948. Ομάδες που λογικά το Τριφύλλι θα πρέπει να τις περάσει με δύο νίκες για να φτιάξει ακόμη περισσότερο τον ευρωπαϊκό συντελεστή του.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - SPORTDAY
Το μόνο παράδοξο του τελικού είναι ότι τελείωσε μόνο με 1-0 και μάλιστα με ένα γκολ που σημείωσε η Ισπανία στην παράταση. Απ' την άλλη, έτσι είχε γίνει και το 2010, στην πρώτη παρουσία των Ισπανών σε τελικό Μουντιάλ. Και τότε η νίκη της είχε έρθει στην παράταση -η διαφορά είναι ότι σε εκείνη την περίπτωση είχε σκοράρει ο Ινιέστα κι όχι ένας παίκτης που ήρθε απ' τον πάγκο… Οι Ισπανοί δεν ήταν απλώς καλύτεροι στον τελικό. Σου έδειχναν ότι όπως και να 'χει, θα κερδίσουν το παιχνίδι πριν αυτό φτάσει στα πέναλτι -πράγμα που οι Αργεντινοί ήθελαν πριν καλά-καλά αυτό ξεκινήσει. Οι αλλαγές του Ντε λα Φουέντε έγιναν ακριβώς γι' αυτό: ήθελε την ανανέωση της επιθετικής γραμμής και γι' αυτό τον λόγο όλοι σχεδόν απ' όσους ήρθαν απ' τον πάγκο είναι παίκτες που επιθετικά μπορούσαν να βοηθήσουν. Το γκολ ήρθε απ' τη συνεργασία δύο αναπληρωματικών, του Νίκο Γουίλιαμς που σπάει την μπάλα και του Τόρες, ο οποίος είναι εκεί που πρέπει για να σκοράρει...
Σ' αυτή τη διοργάνωση έδειξαν και κάτι το οποίο δεν είναι απ' τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους: τη βεβαιότητά τους ότι αν δεν δεχτούν γκολ θα κερδίσουν το τρόπαιο. Όλο αυτό ως νοοτροπία μου θύμισε πάρα πολύ την Εθνική Ελλάδας του 2004, που βέβαια δεν είχε την ισπανική ποιότητα, αλλά είχε την ίδια βεβαιότητα. Αυτή ήταν και μία σημαντική διαφορά από την Αργεντινή. Και η Αργεντινή στον τελικό για να μη δεχτεί γκολ έπαιξε, αλλά όχι για να κερδίσει, ήθελε απλώς να φτάσει στα πέναλτι. Κρίμα...
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Την ποδοσφαιρική εκτίμηση του Νίκολιτς, ο Κάνγκουα την είχε κερδίσει από το περασμένο καλοκαίρι. Δεν μου φαίνεται και πολύ περίεργο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά που ο κόουτς θέλει από τους μέσους του. Είναι ταχυδυναμικός, είναι πολύ καλός στις ανακτήσεις μπάλας, είναι γρήγορος, είναι μπαλάτος και πατάει περιοχή. Ο Νίκολιτς τον Κάνγκουα τον ήθελε από πέρυσι το καλοκαίρι, Νομίζω πως ήδη από πέρυσι προσπαθεί να τον ψήσει. Κυρίως διότι αυτό που είχε διαπιστώσει ο κόουτς, είναι πως ο Κάνγκουα αισθάνεται πως έπιασε το ταβάνι του στη Χάποελ. Έκανε ό,τι είχε να κάνει, πήρε πρωτάθλημα και μάλιστα ως ο mvp της ομάδας. Ο Κάνγκουα είναι στα 27 του και πεινασμένος για να κάνει το βήμα παραπάνω.
Τα στοιχεία που έχει ο Κάνγκουα, είναι αυτά που θέλει ο Νικολιτς για τα χαφ του. Θεωρώ πως δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα τον δούμε να παίζει στα αριστερά της μεσοεπιθετικής γραμμής. Όπως έπαιζε ο Περέιρα, ή ο Ζοάο Μάριο πέρυσι ή ακόμα και ο Μάνταλος στο φιλικό του περασμένου Σαββάτου με την Γκρόνινγκεν. Αλλά πριν φτάσουμε σ’ αυτό, γενικώς έχει ένα ενδιαφέρον το πώς θα σχεδιάσει πλέον ο Νίκολιτς τη μεσαία του γραμμή. Σίγουρα η κίνηση με τον Κάνγκουα, δεν είναι η μοναδική που θα κάνει η ΑΕΚ τα χαφ. Θα ακολουθήσει ακόμα μια. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως τα χαρακτηριστικά που θα έχει η επόμενη προσθήκη για τα χαφ, θα είναι και τρομερά διαφορετικά απ’ αυτά που έχει ο Κάνγκουα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Η Ισπανία με το ποδόσφαιρο του Πεπ Γκουαρντιόλα, αυτό που μαθαίνουν εδώ και πολύ καιρό σε κάθε ακαδημία της κάθε ομάδας σε αυτή τη χώρα, όχι μόνο στη «Μασία», αλλά και που διδάσκουν με σεβασμό στο μοντέλο όλοι οι προπονητές της χώρας, βρίσκεται πιο δίκαια απ' όσο μπορεί να μιλήσει κανείς για δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο, στην κορυφή του κόσμου. Η Ισπανία του Λουίς ντε λα Φουέντε που έχει βάλει τις δικές του ιδέες σε αυτή την ομάδα και την έχει προγραμματίσει με κάθε λεπτομέρεια παρέδωσε μαθήματα σύγχρονου ποδοσφαίρου στα γήπεδα των ΗΠΑ.
Μπορεί να μην τρελαίνει με φαντεζί ενέργειες σε ατομικό επίπεδο κι ας μπορούν να κάνουν τέτοιες ο Λαμίν, ο Νίκο και πολλοί άλλοι παγκόσμιοι πρωταθλητές. Μπορεί να μη λήγουν τα ματς της 6-4 (με εξαίρεση στον κανόνα εκείνο το... 5-4 με τη Γαλλία στον τελικό του Νέισονς Λιγκ) και να μην φεύγει γεμάτος από φάσεις και θαυμασμό ο κάθε ουδέτερος θεατής. Μπορεί να σε κάνει κάποιες φορές να κουράζεσαι με τις πολλές πάσες, αλλά σε αιφνιδιάζει και σένα μαζί με τις αντίπαλες άμυνες, όταν ξαφνικά, συντονισμένα και με γεωμετρική ακρίβεια φτάνει στην περιοχή και απειλεί. Μπορεί να μην έχει τον δεινό σκόρερ, ούτε ο Ογιαρθάμπαλ ούτε ο χρυσός Φεράν είναι τέτοιοι. Κι ίσως αυτό να ψάξει από εδώ και μπρος με μεγαλύτερη ένταση για τις επόμενες φιλοδοξίες της. Όχι ότι δεν ήταν σημαντικοί και αυτοί, άλλωστε ο Ογιαρθάμπαλ δεν έβαλε και λίγα γκολ στο τουρνουά. Ο δε Φεράν ένα και καλό. Ξέρουν όμως ότι μπορούν όλοι να σκοράρουν. Ο Μερίνο όταν μπαίνει το έχει... σίγουρο. Όλοι οι χαφ, φυσικά όλοι οι επιθετικοί. Αλλά σκεφτείτε αυτή την ομάδα με έναν Βίγια στην κορυφή...
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Όταν κάτι επαναλαμβάνεται, ασφαλώς και δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση. Σε αυτό το Μουντιάλ η Ισπανία κατάφερε κάτι μοναδικό: οι αντίπαλοί της “εξαφανίζονταν” από τον αγωνιστικό χώρο! Πάει να πει πως αδυνατούσαν να αντιδράσουν, να “σπάσουν” το παραμικρό ως απάντηση στην πίεση της Φούρια Ρόχα, να δείξουν πως ήθελαν να έχουν και αυτοί λόγο στο παιχνίδι. Συνέβη με την Πορτογαλία, που όμως το πάλεψε έως το φινάλε. Ηττήθηκε στο ντέρμπι της Ιβηρικής και όλοι είπαν ότι “έως εκεί μπορούσε ο Ρονάλντο”. Δεν ήταν ολοτελώς ακριβής η συγκεκριμένη προσέγγιση. Φάνηκε και στα επόμενα ραντεβού. Το Βέλγιο είναι αλήθεια πως δυσκόλεψε περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα την Ισπανία και αν δεν έβγαινε τραυματίας ο Κουρτουά, ίσως μπορούσε να φτάναμε και έως τα πέναλτι. Τα “αν”, όμως, δεν μετρούν στο ποδόσφαιρο. Η ουσία έχει σημασία.
Το στυλ της Γαλλίας με τους πολλούς επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές, εντελώς ακυρώθηκε στο ραντεβού με την αρμάδα του Ντε λα Φουέντε. Δεν είναι κακοί ως παίκτες οι Γάλλοι – αλίμονο. Απλά, δεν διάβασαν σωστά ή δεν μπόρεσαν να σταθούν απέναντι σε ένα στυλ τόσο γνώριμο αλλά πάντα δύσκολο να το έχεις απέναντί σου. Οι Ισπανοί, μάστορες της πάσας, έχουν πολύ χρόνο την μπάλα στην κατοχή τους. Ο αντίπαλος παλεύει να την πάρει. Κουράζεται. Εξαντλείται, εν τέλει. Και όσο δεν έχεις την μπάλα, τόσο δυσκολότερο είναι να βρεις ρυθμό και να μπεις στο ματς. Κι αν με τη Γαλλία είχαμε αυτό το σκηνικό, κάτι ανάλογο συνέβη και στον τελικό της Κυριακής. Η Αργεντινή δεν φάνηκε καν στο χορτάρι. Η εικόνα της έμοιαζε με αυτή της… Παραγουάης απέναντι στους Πετεινούς. Χωρίς, βέβαια, αντι-αθλητικά μαρκαρίσματα. Και όταν έμεινε με 10 παίκτες η Αργεντινή, τότε οι πάσες που άλλαζαν οι Ισπανοί και πώς “έσφιγγαν τη θηλιά” στην άμυνα του Σκαλόνι, ήταν λες και παρακολουθούσαμε ματς πόλο! Δίχως να υπάρχει… φουνταριστός, γιατί η Ισπανία στερείται του κλασικού φορ που θα πάρει την μπάλα και θα φτάσει στην ευκαιρία και το γκολ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
