Δεν μπορεί να αγαπάς το ποδόσφαιρο και να μην ανατριχιάζεις βλέποντας τον Αζεντίν Ουναΐ να αγωνίζεται. Αν είσαι Παναθηναϊκός, έχεις τραβήξει τόσα πολλά τα προηγούμενα χρόνια, αισθάνεσαι μέχρι και συγκινημένος. Μη σας φαίνεται γραφικά υπερβολικό. Έτσι είναι. Γιατί ξεσπά αυτό που τράβηξες. Η ψυχή σου αντιλαμβάνεται πως εδώ, τραβάς γραμμή. Πας παρακάτω. Για τα ψηλότερα. Τα καλύτερα.
Αλλάζει το μέσα σου. Παύει να είναι μαύρο. Πρασινίζει. Ανθίζει. Είναι «εκρήξεις» ενθουσιασμού, χαράς, τρέλας, κ……..ς. Ποδοσφαιρικής, για το άθλημα που γούσταρες από παιδάκι. Και ξέρεις πως θα χαίρεσαι αυτή την «αλητεία» για τα επόμενα χρόνια. Παναθηναϊκής, γιατί ο Ουναΐ δεν είναι απλά μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ μεταγραφή.
Ο Μαροκινός είναι στάτους. Ο Παναθηναϊκός ήθελε ένα τράνταγμα να βγει απ’ το «βούρκο». Από εκεί που παλεύει να ξεκολλήσει, αλλά όλο γλιστράει και πέφτει μέσα. Μια τέτοια κίνηση, είναι σα να σε γράπωσε το δυνατότερο χέρι και να σε τράβηξε με τη μία. Είσαι ακόμη «βαρύς» απ’ τη λασπουριά, αλλά τα πόδια σου θέλουν να τρέξουν ξανά.
Όπως τρέχει αυτός ο… σκιέρ στο χορτάρι. Αυτός ο παικταράς που της «μιλάει» και αυτή του λέει «ναι αφεντικό». Ο Αζεντίν Ουναΐ είναι ακριβώς η μεταγραφή που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός. Η δήλωση. Ο «φόβος» των άλλων. Η δυναμική.
Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του ελληνικού πρωταθλήματος. Χωρίς να μπαίνει σε σύγκριση με κανέναν, είναι μάταιο. Αν βαριέται, κάνει τη διαφορά. Αν δεν βαριέται, κάνει κάτι απροσδιόριστο. Δεν έχει βγει λέξη να το περιγράφει.
«Μα τότε γιατί είναι στην Ελλάδα;». Προφανώς επειδή έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα. Όχι κακό, σε καμία περίπτωση. Αν ήταν κακός, θα το ήξεραν πρώτα στον Παναθηναϊκό και δεν θα έμπαιναν καν στη διαδικασία να ξοδέψουν τόσα για να τον φέρουν πίσω. Ίσως να είναι ζήτημα εκπροσώπων. Ίσως να έχει αυτή τη γνωστή παραξενιά της αίσθησης πως τον εκτιμούν και τον σέβονται.
Αν δεν τα είχε όλα αυτά, σε αυτή την ηλικία, με αυτό το ποδοσφαιρικό «πακέτο», χωρίς τραυματισμούς, μετά από τέτοιο Παγκόσμιο Κύπελλο, θα ήταν στην Μπαρτσελόνα ή στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο Ουναΐ διαφοροποιεί το στάτους του ίδιου του Παναθηναϊκού. Ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να είναι τεράστιο μέγεθος. Έπασχε, όμως, από κρίση αυτοεκτίμησης. Μείωνε τον εαυτό του, βυθιζόταν στη μιζέρια, υποτιμούσε την πάρτη του. Ο Μαροκινός έρχεται και του λέει να σηκώσει ξανά το κεφάλι του, να σταθεί στο ύψος του.
Χωρίς… βοηθητικές ρόδες. Χωρίς να υπάρχει καμία Νότιγχαμ ή άλλη ομάδα Premier League, να υποσχεθεί πως αν είναι… καλό παιδάκι και έχει εξαιρετική σεζόν, θα τον πάρει να παίξει στην Αγγλία.
Ο Ουναΐ ήρθε, γιατί θέλει Παναθηναϊκό. Τόσο απλά. Λεφτά, θα έβρισκε περισσότερα. Του τα έδωσαν άλλωστε κάτι «ερυθρόλευκοι» Σαουδάραβες. Ούτε το σκέφτηκε. Είναι ο ίδιος ο παίκτης που πριν δύο χρόνια ήθελε να πάει στα λεφτά της Αραβίας. Τώρα «έφτυσε» αυτά τα λεφτά, για να έρθει στον Παναθηναϊκό.
Αυτή η κατάσταση, είναι Παναθηναϊκό στάτους. Δηλωμένο τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών. Γιατί τα 16 χρόνια δεν δημιουργούν σύνδρομα σε εσένα, αλλά και υπερβολική σιγουριά στους υπόλοιπους. Αυτή «κόβεται» με περιπτώσεις Ουναΐ.
Τεράστιο μπράβο και χειροκρότημα (καλό θα ήταν να το ακούσει κιόλας) στον Γιάννη Αλαφούζο και στον Στέφανο Κοτσόλη. Στον πρώτο για το προφανές: Πλήρωσε την ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Στον δεύτερο γιατί «έκλεισε» το deal, εντός προθεσμίας για Ευρώπη και μάλιστα σε επίπεδα που δεν μοιάζει και δεν είναι πανάκριβο για έναν παίκτη όπως ο Αζεντίν Ουναΐ.
Για το τέλος κράταγε ο Παναθηναϊκός τον ενθουσιασμό. Αυτόν που άξιζε το κλαμπ. Ο κόσμος. Ο προπονητής. Οι πάντες. Αυτόν που θα ζητάει το πιτσιρίκι απ’ τον μπαμπά του να του αγοράσει τη φανέλα. Ένας λογικός παροξυσμός. Υπενθυμίζοντας στον Παναθηναϊκό, τι πρέπει να έχει.
Ο Ουναΐ είναι ο παίκτης που μπορεί να σπάσει «κατάρα» 16 ετών για το πρωτάθλημα. Είναι ο παίκτης που θα συζητηθεί. Είναι εκείνος που θα πάει κάποιος στο γήπεδο για να τον δει, να τον χαρεί από κοντά. Είναι αυτός που θα σε πάρει και θα σε βάλει στο νέο γήπεδο.
Είτε γίνει, είτε δεν γίνει άλλη μεταγραφή, ο Παναθηναϊκός πλέον ξέρουν όλοι πως είναι εδώ. Γιατί καμιά φορά, αρκεί ένας για να συσπειρώσει, να ενώσει, να ενθουσιάσει, να τρομάξει τους υπόλοιπους. Πρέπει να είναι Ουναΐ. Αυτόν έφερε το Τριφύλλι. Με κάθε σεβασμό προς τα ονόματα που είχαν ακουστεί, εξαιρετικών παικτών (Γένσεν, Στάγκε κτλ) δεν μπορεί να γίνει σύγκριση…
Υ.Γ. Δεν υπάρχει σχήμα που να μη χωράει ο Ουναΐ. Τόσο απλά…
Υ.Γ.1: «Τρέλα» θέλει. Όχι λογική. Μάτια που γυαλίζουν. Μόνο έτσι πετυχαίνεις μετά από τόσα χρόνια. Ο Παναθηναϊκός την έχει αυτή τη… γυαλάδα.
