Λένε ότι μερικές φορές πρέπει να χάσεις κάποιον για να καταλάβεις πόσο σου λείπει. Στον Παναθηναϊκό χρειάστηκε περίπου ένας χρόνος, ένα σχεδόν ολοκληρωτικό rebuild και καμιά εικοσαριά μεταγραφές για να ξαναφτάσει μπροστά σε έναν ποδοσφαιριστή που γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον μπορεί να βρει αυτή τη στιγμή στην αγορά.
Τον Αζεντίν Ουναΐ.
Οι πράσινοι έχουν αλλάξει μέσα σε έναν χρόνο σχεδόν ολόκληρο το ποδοσφαιρικό τους οικοδόμημα. Περισσότεροι από 20 παίκτες έχουν περάσει την πόρτα, οι περισσότεροι υπό την τεχνική διεύθυνση του Στέφανου Κοτσόλη, ενώ μόνο αυτό το καλοκαίρι η επένδυση για μεταγραφές κινείται σε επίπεδα περίπου 25 εκατ. ευρώ. Έφυγαν παίκτες, ήρθαν άλλοι, άλλαξε ο προπονητής, άλλαξε η λογική του σχεδιασμού. Ο Παναθηναϊκός επιχείρησε μέσα σε λίγους μήνες να γίνει μια διαφορετική ομάδα και, κυρίως, ένα πιο κανονικό ευρωπαϊκό κλαμπ.
Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας βρίσκονται ήδη στο τραπέζι.
Ο Γιάκομπ Νίστρουπ πέρασε τρεις ευρωπαϊκούς γύρους και έβαλε τον Παναθηναϊκό στη League Phase του Conference League, εξασφαλίζοντας ευρωπαϊκά βράδια τουλάχιστον μέχρι τον Δεκέμβριο. Στη Λιβαδειά η ομάδα παρουσίασε για μεγάλα διαστήματα την εικόνα ενός συνόλου που αρχίζει να αποκτά συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού. Είναι ακόμη Σεπτέμβριος και κανείς σοβαρός δεν μοιράζει πρωταθλήματα τώρα. Βλέπεις όμως ότι κάτι χτίζεται.
Και ακριβώς επειδή κάτι χτίζεται, θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να κυνηγήσει τον Ουναΐ μέχρι εκεί που πραγματικά αντέχει.
Τότε δεν έκανε την υπέρβαση. Τώρα αξίζει να την κάνει
Το καλοκαίρι του 2025 είχε τη δυνατότητα να αγοράσει τον Μαροκινό από τη Μαρσέιγ. Η οψιόν στο deal του δανεισμού ήταν 11,5 εκατ. ευρώ. Ήταν πολλά χρήματα, ο Παναθηναϊκός δεν την ενεργοποίησε και ο Μαροκινός έφυγε.
Έναν χρόνο αργότερα βρίσκεται ξανά απέναντί του, μόνο που τώρα η υπόθεση κοστίζει ακόμη περισσότερο.
Τα τελευταία ρεπορτάζ θέλουν το τριφύλλι να έχει φτάσει περίπου στα 2 εκατ. ευρώ για τον δανεισμό και στα 13 εκατ. για υποχρεωτική αγορά, με τη Τζιρονα να ζητά μεγαλύτερο συνολικό πακέτο. Είναι τεράστια λεφτά για τα ελληνικά δεδομένα και προφανώς κανείς δεν τα βρίσκει στον δρόμο.
Εδώ όμως βρίσκεται η μεγάλη διαφορά. Ο Παναθηναϊκός δεν αγοράζει... ένα βίντεο στο YouTube, ένα scouting report ή μια υπόσχεση. Ξέρει τι αγοράζει.
Ξέρει τον Ουναΐ και ο Ουναΐ ξέρει τον Παναθηναϊκό. Ξέρει την Αθήνα, το ελληνικό πρωτάθλημα, την πίεση, τα αποδυτήρια, τη φανέλα. Την πρώτη φορά χρειάστηκε χρόνο για να προσαρμοστεί. Τώρα, αν επιστρέψει, μπορεί να μπει με τα μπούνια. Να διεκδικήσει άμεσα θέση βασικού και να προσφέρει χωρίς εκείνη τη μεγάλη περίοδο προσαρμογής που χρειάζεται συνήθως μια ακριβή μεταγραφή από το εξωτερικό.
Και επιστρέφει πιο ώριμος. Στη Τζιρονα έκανε γεμάτη σεζόν στη La Liga (24) είχε γκολ (5) και ασίστ (3) ενώ στο Μουντιάλ με το Μαρόκο επιβεβαίωσε ξανά σε κορυφαίο επίπεδο την ποιότητά του και την ευχέρεια του να σκοράρει. Άρα ο Παναθηναϊκός δεν συζητά για τον ποδοσφαιριστή που έφυγε από την Αθήνα και χάθηκε κάπου στον δρόμο. Συζητά για έναν χαφ που εξακολούθησε να ανεβάζει την αξία του -και να σκοράρει επιμένω.
Αυτό που λείπει από αυτόν τον Παναθηναϊκό
Ποδοσφαιρικά θεωρώ ότι του ταιριάζει ακόμη περισσότερο τώρα. Ο 26χρονος μέσος μπορεί να πάρει την μπάλα με αντίπαλο στην πλάτη, να ξεφύγει από την πρώτη πίεση, να κουβαλήσει μέτρα, να συνδέσει τις γραμμές, να αλλάξει τέμπο, να δημιουργήσει. Και, κάτι εξαιρετικά σημαντικό για χαφ, έχει γκολ.
Ένας εγκέφαλος στη μεσαία γραμμή, με προσωπικότητα και την ποιότητα να κοντρολάρει ένα παιχνίδι όταν αυτό αρχίζει να στραβώνει.
Ο Νίστρουπ έχει πλέον αρκετά διαφορετικά εργαλεία στα χέρια του. Ο Ουναΐ μπορεί να του δώσει κάτι πιο δύσκολο να βρεθεί στην αγορά: τον ποδοσφαιριστή που αλλάζει τη φύση μιας κατοχής και μπορεί να κάνει καλύτερους και τους γύρω του.
Δεν χρειάζεται να είναι το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Αρκεί να είναι εκείνο που κάνει την εικόνα να φαίνεται ολόκληρη.
Η χρονιά πριν από τον Βοτανικό
Υπάρχει και κάτι μεγαλύτερο από μία μεταγραφή. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην τελευταία πλήρη σεζόν πριν από τη σχεδιαζόμενη μετάβαση στον Βοτανικό. Μπροστά του ανοίγεται μία αλλαγή εποχής, ίσως η μεγαλύτερη εδώ και δεκαετίες για τον σύλλογο.
Και θα είχε τεράστια σημασία να φτάσει εκεί έχοντας ήδη αποκτήσει ποδοσφαιρική σταθερότητα, ευρωπαϊκή παρουσία και ένα ρόστερ που δεν θα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι γενική επισκευή.
Η απόκτηση του Ουναΐ θα είχε συνεπώς και έναν συμβολισμό. Θα ήταν η δήλωση ότι αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός θέλει να τελειώσει τη δουλειά που ξεκίνησε.
Η επικοινωνία φυσικά δεν παίζει μπάλα. Ένας τίτλος δεν κερδίζεται με likes και μία μεταγραφή δεν γίνεται επιτυχημένη επειδή αποθεώθηκε στο αεροδρόμιο. Σε έναν μεγάλο σύλλογο, όμως, κάθε μεγάλη απόφαση εκπέμπει και ένα μήνυμα.
Και το μήνυμα μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν ξεκάθαρο: ο Παναθηναϊκός πιστεύει ότι αυτή είναι χρονιά στην οποία αξίζει να ρισκάρει περισσότερο.
Τώρα υπάρχει ευκαιρία...
Η συγκυρία του πρωταθλήματος επίσης μετράει. Η ΑΕΚ έχει μπροστά της μία απαιτητική σεζόν με Champions League, πρωτάθλημα και Κύπελλο, με την Ευρώπη να της ζητά τεράστια ποσότητα ενέργειας. Ο Ολυμπιακός θυμίζει αυτή την περίοδο αεροπλάνο που επισκευάζει τις μηχανές του εν κινήσει, με σημαντικές προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό. Ο ΠΑΟΚ προσπαθεί να ξαναβρεί ισορροπία μετά τον δικό του οδυνηρό ευρωπαϊκό αποκλεισμό και την υπόθεση Κωνσταντέλια.
Ο δρόμος φυσικά δεν άνοιξε ξαφνικά μπροστά στον Παναθηναϊκό. Η συγκυρία όμως του δίνει μία πραγματική ευκαιρία να σταθεί απέναντι σε όλους με ένα ρόστερ που θα έχει ποιότητα, βάθος και προσωπικότητα.
Και εδώ ακριβώς μπαίνει ο Ουναΐ.
Το κλείσιμο της μεταγραφικής αγοράς στην Ισπανία μπορεί επίσης να παίξει τον ρόλο του στη διαπραγμάτευση. Η ομάδα του παίκτη έχει τις απαιτήσεις της, ο Παναθηναϊκός τα δικά του οικονομικά όρια και οι επόμενες ώρες/ημέρες θα δείξουν αν υπάρχει σημείο συνάντησης.
Η υπέρβαση πρέπει να γινει όχι επειδή ο Ουναΐ εγγυάται τίτλους. Κανένας ποδοσφαιριστής δεν το κάνει. Ούτε επειδή μετά από τόσα χρήματα που έχουν ήδη δοθεί πρέπει μηχανικά να δοθούν κι άλλα.
Αλλά εδώ μιλάμε για σπάνιο συνδυασμό ποιότητας και βεβαιότητας. Για ποδοσφαιριστή που έχει ήδη παίξει με αυτή τη φανέλα, έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά και ταιριάζει ακριβώς στην αγωνιστική ανάγκη που έχει η ομάδα.
Κι αν η προσπάθεια σταματήσει για λίγα εκατομμύρια και στην πορεία αποδειχθεί ότι από τον Παναθηναϊκό έλειπε ακριβώς ένας τέτοιος χαφ, η κριτική αναπόφευκτα θα φτάσει στον Γιάννη Αλαφούζο. Έτσι λειτουργούν οι μεγάλοι σύλλογοι. Στην κορυφή καταλήγουν τόσο η επιτυχία όσο και οι αποφάσεις που δεν πάρθηκαν.
Ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του μια σπάνια περίπτωση: έναν παίκτη που γνωρίζει, θέλει, χρειάζεται και μπορεί να αλλάξει επίπεδο στη μεσαία γραμμή.
Μερικές φορές πρέπει πράγματι να χάσεις κάποιον για να καταλάβεις πόσο σου λείπει.
Αν το έχει καταλάβει πλέον και ο Παναθηναϊκός, αυτή είναι η στιγμή να το αποδείξει.
