Νίκη χωρίς άγχος. Αποτέλεσμα πέρα για πέρα δίκαιο. Μοναδικό ψεγάδι στη γενική εικόνα, το σκορ. Απ’ το πρώτο ημίχρονο έπρεπε να έχει «καθαρίσει» ο Παναθηναϊκός το ματς με τον Λεβαδειακό. Ακόμη κι έτσι όμως, το 2-0 εκτός έδρας, δεν είναι για να γκρινιάζεις. Ειδικά με τα δεδομένα που έχουν οι Πράσινοι.
Πρώτο ματς για το Τριφύλλι, δεύτερη αγωνιστική για τους υπόλοιπους. Πάνω-κάτω σε ματς ανάλογων απαιτήσεων. Εκτός έδρας με ομάδες που λογικά θα είναι στη μέση και προς τα κάτω. Πρώτο συμπέρασμα: Ο ανέτοιμος και κουρασμένος Παναθηναϊκός, δεν είχε τίποτα λιγότερο από τους άλλους διεκδικητές του τίτλου. Πάντα κρίνοντας απ’ την εικόνα αυτής της αγωνιστικής.
Ο Παναθηναϊκός για 45 λεπτά, έκανε «γεμάτο» ματς. Χωρίς να δεχτεί φάσεις. Πιέζοντας σωστά. Κρατώντας την κατοχή και γνωρίζοντας καλά τι να κάνει την μπάλα. Ο Λεβαδειακός δεν είναι όπως την περασμένη σεζόν. Ακόμη και μετά το γρήγορο πρώτο γκολ, έμεινε πίσω απ’ την μπάλα σταθερά, κλείνοντας χώρους και πιέζοντας στοχευμένα τον Καμαρά.
Η δουλειά του Τριφυλλιού φάνηκε σε αρκετές φάσεις. Αυτή που ξεχώρισε, ήταν η ευκαιρία του Αντίνο. Όταν και… χάθηκε η μπάλα. Εκεί ακριβώς διαπιστώνει κανείς την ταχύτητα, τον τρόπο που η ποιότητα γίνεται στοιχείο ομαδικότητας, αλλά και τη φαντασία που διαθέτει το γκρουπ.
Η πτώση του δευτέρου μέρους, οφείλεται και στην αλλαγή του Καμαρά. Έκανε ξανά κάποια λάθη. Όμως η γενική του εικόνα ήταν εξαιρετική. «Χτίζοντας» σωστά το παιχνίδι από το «6». Φανερώνοντας περισσότερο την ποιότητα των υπόλοιπων χαφ, αλλά και των ακραίων. Οι οποίοι πάντα κάνουν κίνηση προς τον άξονα, δημιουργώντας υπεραριθμίες, με τα μπακ να ανεβαίνουν ψηλά.
Το ζητούμενο για τους Πράσινους πλέον, είναι αυτό το 45λεπτο να αυξηθεί. Ιδανικό θα είναι να φτάσει τα 70-75 λεπτά. Τότε, ναι, ο Παναθηναϊκός θα είναι σε εξαιρετικό σημείο. Γιατί έχει λύσεις – συν όσα ακολουθήσουν μέχρι Πέμπτη – αλλά κυρίως έχει ποιότητα.
Ο Κάνγκουα ήταν το νέο πρόσωπο και φανέρωσε αμέσως τα ποδοσφαιρικά του χαρίσματα. Ταχύτητα, αλλαγή κατεύθυνσης, μέτρα με την μπάλα. Δεν είδαμε ακόμη τα πολλά πατήματα στην αντίπαλη περιοχή, το να δοκιμάζει το πόδι του και να απειλεί. Θα γίνει στα επόμενα ματς, ο άνθρωπος έκανε μόλις πρώτη συμμετοχή. Ακόμη κι έτσι έδειξε στοιχεία που δεν είχε άλλος χαφ της ομάδας.
Επειδή είναι λογικό να επικεντρώνουμε περισσότερο σε νέα πρόσωπα, κάτι σημαντικό αναφορικά με έναν… παλιό: Ο Ταμπόρδα για όλους μας, ήταν ο αργός παίκτης με σωστές τοποθετήσεις στην περιοχή και ικανότητα στο γκολ. Άρα το συμπέρασμα που προέκυπτε, τον ήθελε να πρέπει να παίζει κοντά στην περιοχή. Ως «10» ή ακόμη και δεύτερος επιθετικός.
Ο Νίστρουπ «χτίζοντας» ένα σωστό πλάνο, αναδεικνύει διαφορετικά χαρακτηριστικά του Αργεντινού. Θυμίζοντας αρκετά το τι έκανε ο Βιγιαφάνιες το καλό διάστημα της εποχής Ουζουνίδη στον Παναθηναϊκό. Συν τα εξαιρετικά στημένα του Ταμπόρδα. Τον βλέπουμε σε ρόλο που θεωρούσαμε πως δύσκολα θα βρίσκει κι αυτό είναι σπουδαίο.
Για τον Ντέσερς δεν χρειάζονται να ειπωθούν πολλά, ο άνθρωπος απλά να είναι υγιής γιατί ταλαιπωρήθηκε την περασμένη σεζόν. Τα γκολ είναι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.
Η αναμέτρηση στη Λιβαδειά μας έφερε και μεγάλη ανακούφιση πέρα απ’ το ποδοσφαιρικό σκέλος. Βλέποντας τον Βεργέτη να σφυρίζει, κάναμε το σταυρό μας που δεν επιστρέφουν οι Έλληνες στα ντέρμπι για το επόμενο διάστημα. Μετά τον ξανακάναμε, μπας και τους διώξουν και από τα υπόλοιπα ματς του Παναθηναϊκού.
Παίζει με τη νοημοσύνη μας ένας άνθρωπος που έχει δώσει φάουλ στον Κάνγκουα ενώ ο αντίπαλος τον κρατά απ’ το πόδι πέφτοντας. Ή επειδή κάποιος κάνει πίσω βήματα προς τον Φαν Ντρόνγκελεν που σηκώνει τα χέρια για να φανεί πως δεν ακουμπάει. Στην αποβολή του Συμελίδη, δεν μπορεί να εξηγηθεί με κανένα τρόπο το γεγονός πως σφυρίχτηκε φάουλ για την παράβαση-πάτημα του παίκτη του Λεβαδειακού, αλλά δεν έβγαλε ούτε κάρτα αρχικά. Περίμενε να το δει για 5 δευτερόλεπτα στο VAR.
Υ.Γ. Δευτέρα πήγε τόσος κόσμος στη Λιβαδειά. Χάρηκε κι αυτό έχει τη σημασία του. Με ένα καλό κλείσιμο στις μεταγραφές, κόντρα στον ΠΑΟΚ θα είναι μια ωραία βραδιά στο ΟΑΚΑ, σε επίπεδο ατμόσφαιρας για το Τριφύλλι.
Υ.Γ.1: Νεύρα, δύναμη, συνολικά ο Λεβαδειακός έδειξε σε όλους αν το πάλεψε το παιχνίδι ή όχι.
Υ.Γ.2: Ο Πένια έχει ένα καλό, πέρα απ’ το ταλέντο του. Τη νοοτροπία του τερματοφύλακα μεγάλης ομάδας. Στη μία, στις δύο φάσεις που θα χρειαστεί, είναι σε ετοιμότητα και «ζεστός».
