MENU

Τέχνη. Τι είναι η τέχνη; Τέχνη είναι τα πάντα. Η τέχνη είναι αποκάλυψη. Η τέχνη είναι Θεία έμπνευση. Η τέχνη είναι πνευματική ηδονή. Η τέχνη είναι γοητεία. Η τέχνη είναι λύτρωση. Είναι η εξύψωση της ψυχής. Η τέχνη -εντέλει- είναι κάτι βαθιά εσωτερικό, κάτι εντελώς προσωπικό.

«Όλοι θέλουν να καταλάβουν τη ζωγραφική. Γιατί δεν προσπαθούν να καταλάβουν το κελάηδημα των πουλιών; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να καταλάβουν τη ζωγραφική;»

 

Πάμπλο Πικάσο

Τέχνη είναι η πιστή απεικόνιση στον καμβά ενός τοπίου. Ενός προσώπου. Μιας κατάστασης. Είναι απλή, κατανοητή από όλους, κρίνεται μόνο από το οπτικό κύτταρο. Τέχνη όμως είναι και ο εξπρεσιονισμός. Εκεί όμως χρειάζεται να εμβαθύνεις. Να δεις πίσω από την εικόνα. Να ψάξεις για εσωτερικός αναζητήσεις, για ψυχικές αγωνίες. Να βρεις τους κρυμμένους συμβολισμούς. Να σκαλίσεις την ψυχή σου για να βρεις το ερέθισμα που σου προκαλούν οι εικόνας των δύσκολων παραμορφωμένων ανθρώπινων σωμάτων, όπως στην περίφημη «κραυγή» του Μουνκ. Τέχνη είναι και ο ακόμα πιο δυσνόητος κυβισμός με τις αποδομήσεις και τις επανασυνθέσεις αντικειμένων του Πικάσο. Ο σουρεαλισμός του Νταλί. Την τέχνη δεν χρειάζεται να την καταλαβαίνεις, ούτε να την εξηγείς. Χρειάζεται απλώς να την νιώθεις. Να την παραδέχεσαι. Αν όλοι πήγαιναν με το ρεύμα, αν όλα ήταν απλά, ευνόητα, εύπεπτα, πολύ απλά… δεν θα υπήρχε τέχνη. Δεν θα υπήρχε και ο… Τσολισμός!

«Δεν είναι η ποιότητα της πρώτης ύλης που κάνει την τέχνη, είναι η τέχνη που δίνει ποιότητα στην πρώτη ύλη».

 

 

Βασίλης Ραφαηλίδης

Στην ποδοσφαιρική του αίρεση υπάρχει μόνο ένας απαράβατος κανόνας: «Δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί πρέπει να με ακολουθήσεις. Με βλέπεις Με ξέρεις. Είτε έρχεσαι μαζί με όλη σου την καρδιά, είτε δεν σε θέλω δίπλα μου!». Το μόνο πράγμα που είναι αδιαπραγμάτευτο είναι η προσπάθεια. Θα πρέπει να δώσεις όλο σου το είναι. Θα πρέπει να ξέρεις ότι θα υποφέρεις. Θα ματώσεις. Θα θυσιαστείς. Θα σε δείρουν, θα σε χτυπήσουν, θα σε στριμώξουν στα σχοινιά. Θα σε μισήσουν για αυτό που είσαι. Θα σε γιουχάρουν. Θα είσαι πάντα ο κακός. Ο αντιπαθητικός. Το αγκάθι. Το σπυρί. Θα έρθει η στιγμή που θα σε λοιδορήσουν ακόμα και οι δικοί σου. Αντέχεις; Ο Τσόλο πάτησε το κουμπί το καλοκαίρι και άλλαξε όλο το καστ. Το προηγούμενο είχε ξεπεράσει τα όρια του. Είχε μπουχτίσει. Ξόδεψε λεφτά. Πολλά λεφτά. Δεν αλλοίωσε όμως την φιλοσοφία του, παρότι ήταν εύκολο και δελεαστικό. Δεν ακούμπησε τίποτα με φινέτσα, χάρη, λάμψη. Απλώς, άλλαξε στρατιώτες. Η εκπαίδευση είναι πάντα ίδια. Η εικόνα καρμπόν: 1, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 0, 1 και ξανά 0. Το παθητικό της Ατλέτικο Μαδρίτης στα  τελευταία 12 εντός έδρας νοκ-άουτ παιχνίδια στο Champions League. Τα πρόσωπα στο γήπεδο πάνε κι έρχονται. Η κεντρική ιδέα παραμένει η ίδια.

«Η τέχνη είναι μεσολαβητής εκείνου που δεν μπορείς να εκφράζεις»

Γκαίτε

Η ομορφιά είναι πάντα στα μάτια αυτού που τη βλέπει. Για τον μέσο οπαδό της Ατλέτικο Μαδρίτης «όμορφη» θα ήταν μία κλήρωση με τον πιο βατό αντίπαλο στους 16, με την άπειρη Αταλάντα ας πούμε. Για τον Τσόλο η ομορφιά κρύβεται στην πρόκληση. Όσο μεγαλύτερος ο αντίπαλος, τόσο πιο όμορφη η κλήρωση. Όσο πιο ξεγραμμένη η Atleti, τόσο περισσότερο βούτυρο στο ψωμί του. Όσο πιο χαοτική η οικονομική διαφορά στο μπάτζετ, τόσο πιο εύκολο το έργο του. Όσο πιο αδύνατο το έργο του, τόσο πιο εφικτό για τον ίδιο. Από την φετινή Ατλέτικο έμοιαζε να λείπει το πάθος, η φλόγα, ο ιερός φανατισμός. Υπήρξαν φέτος φορές που σήκωνε τα χέρια για να ξεσηκώσει τον κόσμο κι εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Κατάλαβε ότι το κουμπί γύρισε μερικά μέτρα έξω από το «Μετροπολιτάνο». Μόλις το συσσωρευμένο πλήθος είδε τα λευκά άλογα που ηγούνταν της πομπής με το λεωφορείο της ομάδας, η νύχτα έγινε μέρα από τα καπνογόνα. Το πούλμαν μπήκε σημειωτόν στο γήπεδο. Ο κόσμος ούρλιαζε, έμοιαζε να ζει για αυτό το βράδυ. Τα επίπεδα ενέργειας απογειώθηκαν. Ο Τσόλο δεν έβαλε κώλο κάτω. Πέρα - δώθε για 90 και κάτι λεπτά. Χειρονομίες, φλέβες τεντωμένες στο λαιμό, ουρλιαχτά, κινήσεις που έβαζαν σε κάθε φάση τον κόσμο στην εξίσωση: «Ο κόσμος λέει πως είμαι εκδηλωτικός. Αν εγώ είμαι στο επίπεδο 4, εκείνος είναι στο 12! Ουάου», ήταν η παραδοχή του Γιούργκεν Κλοπ, ο οποίος έχασε κατά κράτος την ενεργειακή μάχη, βγήκε από την comfort zone του.

«Εάν είναι τέχνη τότε δεν είναι για όλους, αν όμως δεν είναι για όλους, τότε ίσως ακόμη δεν έγινε τέχνη»

Σόμπεργκ Α.

Το ποδόσφαιρο του Τσόλο είναι δυσνόητο. Είναι τραχύ. Με γωνίες. Έχει ρυτίδες και ροζιασμένα χέρια. Είναι αλμυρό από τον ιδρώτα. Σε κάνει κομμάτι του, σε θέλει μαζί του. Πρέπει να υποφέρεις κι εσύ μαζί με τους παίκτες του. Έχει μία δύσκολη… ομορφιά, που πρέπει να μπορείς να διακρίνεις πίσω από την επιφάνεια. Κάποιοι νομίζουν ότι το ποδόσφαιρο της Ατλέτι είναι απλώς ένα παρκαρισμένο πούλμαν. Μα, αν ήταν τόσο εύκολο, τόσο απλό θα το έκαναν όλοι. Όχι δεν είναι το 1-0 επί της Λίβερπουλ. Δεν είναι καν το 0 της Λίβερπουλ. Δεν είναι ο αφοπλισμός του Σαλαχ, το σβήσιμο του Φιρμίνο ή εμπλοκή του Μανέ. Είναι οι 0 προσπάθειες on target της κορυφαίας επιθετικής μηχανής στον πλανήτη, στην οποία παραδόθηκε ευχαρίστως η μπάλα για το 75% του αγώνα. Ναι, αυτό θέλει τέχνη για να γίνει. Δεν εξηγείται, ούτε αναλύεται. Απλώς, το νιώθεις. Ακόμα κι αν δεν σου αρέσει, οφείλεις να το παραδεχθείς. Είναι τέχνη. 

 

«Ο ζωγράφος ζωγραφίζει ό,τι πουλάει. Αντίθετα ο καλλιτέχνης πουλάει ό,τι ζωγραφίζει»

Πάμπλο Πικάσο

Η δική του στολή εργασίας είναι μαύρη, κατάμαυρη από την κορυφή ως τα νύχια. Δεν την άλλαξε ποτέ, όσο ντεμοντέ κι αν κατηγορήθηκε πως είναι. Δεν θα την βγάλει ποτέ. Είναι ο δικός του τρόπος να εκπέμπει σοβαρότητα, στοχοπροσήλωση,  πάθος. Το ίδιο είναι και το ποδόσφαιρο του. Μαύρο. Μυστηριακό. Στην εποχή του Tiki-Taka και του Geggenpressing το σκοταδιστικό μοντέλο του Τσόλο Σιμεόνε είναι μία διαφορετική οπτική. Μία εναλλακτική επιλογή: «Το ποδόσφαιρο είναι σαν το κυνήγι. Μία στιγμή μπορεί να τα αλλάξει. Ούτε κι αν μία στιγμή. Ένα κλάσμα δευτερολέπτου. Το θήραμα είναι εκεί και με μιας εξαφανίζεται. Είναι αυτή η στιγμή, αλλιώς… τέλος». Σε μία εποχή που το ποδόσφαιρο μοιάζει με γύρω - γύρω όλο, ο Τσόλο διδάσκει κάτι άλλο. Μείνε προσηλωμένος. Περίμενε. Περίμενε. Περίμενε. Κι όταν βρεις την στιγμή, όρμα. Ένα συνειδητό αντάρτικο, που φέρει την δική του σφραγίδα, το δικό του αποτύπωμα, το δικό του ISO, σφραγίδα γνησιότητας.

 

«Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να δούμε την αλήθεια».

Πάμπλο Πικάσο

Η τέχνη του Τσόλο Σιμεόνε είναι εδώ για να μας υπενθυμίζει ότι το άσχημο είναι το ίδιο απαραίτητο, με το όμορφο. Το άσπρο θα ήταν αφόρητα πληκτικό χωρίς το (δικό του) μαύρο. Μπορείς να τον μισείς, να τον σιχτιρίζεις, να τον απεχθάνεσαι, να τον βαριέσαι. Να τον θεωρείς καταστροφέα του ομορφότερου αθλήματος, να σιχαίνεσαι ότι εκπροσωπεί. Ο Τσόλο όμως κάνει τέχνη. Και η τέχνη δεν έχει όρια…

Ο Τσόλο κάνει τέχνη...
EVENTS