Εδώ και 16 χρόνια ο Παναθηναϊκός δεν παίρνει το πρωτάθλημα. Κόντρα στη λογική, κόντρα στην ίδια την ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Όσο ο καιρός περνούσε, η κατάσταση… βόλευε τους εκτός Τριφυλλιού. Τους έκανε να αισθάνονται άνετα. Γιατί όπως και να το δει κανείς, είναι τέτοια τα μεγέθη που πάντα ορίζουν το φόβο που προκαλούν.
Για κάθε αντίπαλο, Παναθηναϊκός προβληματικός, είναι ευτύχημα. Βόλευε η ομάδα που πάλευε να εξυγιανθεί. Βόλεψε ακόμη περισσότερο όταν χαμήλωσε τον πήχη του, με οικονομικά προβλήματα, μη απόκτηση άδειας, περιορισμούς μεταγραφών, τιμωρία από την UEFA. Ξεμπέρδεψαν από δαύτον. Τον «κακό μπελά» που ακόμη κι όταν του στερούσαν την ευκαιρία να διεκδικήσει εντός συνόρων, έβρισκε τον τρόπο ο μπαγάσας να κάνει στην Ευρώπη εκείνα που δεν μπορούσαν να ονειρευτούν.
Στα 16 χρόνια, δεν είναι ένας ο παράγοντας της αποτυχίας. Άλλες φορές έφταιγαν οι Πράσινοι, άλλες δεν μπορούσαν γιατί δεν είχαν δυνατότητες και δυναμική, άλλες δεν τους επέτρεπαν. Με τιμωρίες, με εξαναγκασμό να αγωνιστούν παρότι ήταν «νοσοκομείο».
Το πρόβλημα μεγάλωνε, γινόταν εσωστρέφεια, έτριβαν τα χεράκια τους κάποιοι. Μια «ανωμαλία» εξελισσόταν και παγιώθηκε για όλο αυτό το διάστημα. Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα. Ο Παναθηναϊκός παλεύει να ξεφύγει απ’ αυτή την κατάσταση. Κάνει άλματα, χωρίς να είναι υπερβολή ή υπεραισιοδοξία. Όποια κι αν είναι η κατάληξη της σεζόν, υπάρχει πλέον και το πλάνο και το μπάτζετ και η δυναμική. Έρχεται το γήπεδο που αλλάζει ακόμη περισσότερο τις ισορροπίες. Ο διακόπτης γύρισε.
Είναι αυτή η συνολική εικόνα που τους έχει θορυβήσει. Όσα ακολούθησαν τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, είναι για να τρελαίνεσαι. Να ξεχνάς αυτά που ήξερες. Εδώ να τονιστεί κάτι σημαντικό: Μπράβο στο σύνολο του οργανισμού του Παναθηναϊκού, γιατί κανείς μα κανείς, δεν έκανε το άσπρο-μαύρο. Κανείς δεν είπε «ο Φαν Ντρόνγκελεν δεν βρίσκει τον αντίπαλο», ή «ο Φαν Ντρόνγκελεν τον βρίσκει αλλά δεν έχουμε δυναμόμετρο να ξέρουμε αν αρκούσε η επαφή για να προκαλέσει πτώση». Αυτά που ακούγαμε σε «σφαγές» επί δεκαετίες ολόκληρες.
Προσπερνάμε ακόμη και τη γελοιότητα του «θα ήταν άλλο ματς αν δεν έπαιζε ο ΠΑΟΚ με 10». Βλακεία, δεν έπρεπε να του δώσουν την κόκκινη που δεν αμφισβητείται, για να μην είχαμε την απορία τι ματς θα βλέπαμε. Έχουμε βέβαια και την απορία αν θα ήταν άλλο ματς αν έβλεπε ο Ζαφείρης τις κίτρινες που έπρεπε, αν είχε σφυριχτεί το φάουλ στον Κάνγκουα και πάει λέγοντας. Μικρή σημασία έχουν αυτά.
Στην Ελλάδα βρισκόμαστε. Όποιος είδε «σφαγή» στο ΟΑΚΑ, τότε απλά εκμεταλλεύεται την ευκαιρία που το έδωσε η μία φάση. Για να σηκώσει σκόνη. Να δικαιολογήσει καταστάσεις. Όποιες κι αν είναι αυτές, για όποια χρώματα.
Ο Παναθηναϊκός έχει την ποιοτική υπεροχή. Είχε στον πάγκο του, παίκτες που αν τους είχε ο αντίπαλος θα έπαιρναν τη φανέλα βασικού στο σπίτι.
Ακόμη κι αυτά όμως, μικρή σημασία έχουν. Το σοκαριστικό είναι η μαζική και συντονισμένη… παραβίαση της λογικής. Χρειάστηκε να περάσουν 2 αγωνιστικές. Ουσιαστικά ένα ματς με τον ΠΑΟΚ. Για να διαβάζουμε για «νομοθετικά διατάγματα», για Πράσινες «παράγκες», μέχρι να γίνονται και υποδείξεις στους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Γιατί τόλμησαν και πανηγύρισαν έντονα.
Την επόμενη φορά, θα πρέπει να ζητήσουν γραπτή άδεια. Αν τους δίνεται το δικαίωμα απ’ τη… συνέλευση των σοφών του αθλητισμού, τότε θα μπορούν να σηκώσουν το χέρι να πανηγυρίσουν. Σε διαφορετική περίπτωση, ας βάζουν και τα κλάματα. Για να δείξουν πως δεν χάρηκαν.
Παρανοϊκές καταστάσεις. Κόντρα στη λογική του αθλητισμού συνολικά, όχι απλά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.
Το θέμα πάνω σε αυτές τις «αναλύσεις», δεν είναι τα επιχειρήματα. Δεν χρειάζονται αυτά. Όταν κάποιοι παλεύουν με τέτοιο τρόπο να πείσουν πως είσαι… ελέφαντας, τότε εσύ δεν θα ψάξεις να πιάσεις τη μύτη σου για να τους δείξεις πως δεν έχεις προβοσκίδα. Είναι μάταιο. Ξέρουν. Απλά βολεύει η παρουσίαση ενός τέτοιου «μπαμπούλα» και η δικαιολογία από το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου.
Ήρθε ο… κακός Παναθηναϊκός να μας πάρει το πρωτάθλημα. Αυτό είναι και το μόνο σωστό. Ήρθε ο Παναθηναϊκός. Ας κοιτάξουν να μην υποχωρήσουν εκείνοι.
Αφού επιχειρήματα δεν χρειάζονται για τα αυτονόητα, χρειάζεται να σφίξει ακόμη περισσότερο η «γροθιά». Να γίνει αδιαπέραστη. Παίκτες, προπονητής, κόσμος, διοίκηση, όλοι ένα. Όπως τότε. Ασπίδα εμείς, όπως έλεγε και το κορυφαίο οπαδικό μήνυμα που έχουμε δει σε Πράσινη εξέδρα.
Ο Παναθηναϊκός είναι σε θέση να κοιτά τον εαυτό του. Έχει και το υλικό, έχει και τις δυνατότητες. Έχει και τη συσπείρωση, πρέπει να την αυξήσει ακόμη περισσότερο. Πρωτίστως να συνεχίσει τα αποτελέσματα. Αρχίζοντας από την Κηφισιά. Εύκολο τίποτα δε θα είναι. Κανείς δεν θα χαριστεί σε κανέναν.
Η «κλάψα» όλων των αποχρώσεων, είναι η «σφραγίδα» της επιστροφής. Δεν είδαμε κανέναν Ολυμπιακό να ασχολείται με την ΑΕΚ. Κανέναν ΠΑΟΚ να ασχολείται με τον Ολυμπιακό. Καμία ΑΕΚ να δίνει σημασία στο τι κάνουν οι άλλοι δύο, πλην Παναθηναϊκού.
Έναν έχουν στο… μάτι. Τίποτα τυχαίο. Ας το καταλάβουν και οι Παναθηναϊκοί, για να περιφρουρήσουν την προσπάθεια με το σωστό τρόπο. Άρχισαν νωρίς, δεν θα σταματήσουν πουθενά. Ακόμη κι έτσι, το Τριφύλλι έχει ένα στόχο για τον οποίο «διψά».
