Η απόσταση από την καρδιά του Κιέβου ως την πολωνική πόλη Λούμπλιν που φιλοξενεί την ομάδα που κάποτε βαφτίστηκε από όλη την Ευρώπη ως… υπερηχητική είναι ακριβώς 610 χιλιόμετρα.
Όχι καθαρά χιλιόμετρα εθνικής οδού, γι’ αυτό και πρακτικά χρειάζονται περίπου 8 ώρες για να διανύσει κανείς την απόσταση με το λεωφορείο της ομάδας.
Τώρα, τα πράγματα είναι σχετικά εύκολα. Τα ταξίδια είναι λιγότερα. Το ουκρανικό πρωτάθλημα δεν έχει ξεκινήσει.
Όταν οι υποχρεώσεις είναι διπλές, τότε το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας της ομάδας έρχεται μέσα σε ένα λεωφορείο.
Κι αυτό γιατί ακόμα και τα εγχώρια ταξίδι είναι σαν μικρές… Οδύσσειες.
Η Ουκρανία είναι η τρίτη σε έκταση χώρα της Ευρώπης, μετά τη Ρωσία και την Γαλλία, οι αποστάσεις ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις της είναι τεράστιες.
Λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, ο εναέριος χώρος είναι κλειστός για πτήσεις, όλα πρέπει να γίνονται οδικώς, στην άσφαλτο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Μέσα εκεί, στο λεωφορείο της ομάδας, γίνονται τα πάντα. Αποκατάσταση, θεραπείες, τακτική ανάλυση, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Μία εξαντλητική σε σωματική και πνευματικό επίπεδο διαδικασία, όχι μόνο για τα μέλη της ομάδας, αλλά και για τις οικογένειες τους, που μένουν πίσω.
Υπάρχουν πολλές περίοδοι μέσα στη σεζόν που η επικοινωνία για μέρες ολόκληρες γίνεται μόνο μέσω μιας οθόνης κινητού -δεν το αντέχουν όλοι αυτό.
Από το Φεβρουάριο του 2022 που ξέσπασε ο πόλεμος με την Ρωσία, η Ντινάμο Κιέβου βρήκε διάφορα… ενοικιαζόμενα σπίτια για να μείνει. Οι διασυνδέσεις του Μίρτσεα Λουτσέσκου την έφεραν για λίγο στο Βουκουρέστι. Το Αμβούργο, το Λοντζ, η Κρακοβία υπήρξαν για για λίγο οι έδρες των ευρωπαϊκών της παιχνιδιών.
Εδώ και δύο χρόνια, οι Ουκρανοί φιλοξενούνται στην Motor Lublin Arena, ένα σχετικά νεόκτιστο γήπεδο 15.247 θεατών, που βρίσκεται στην 8η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Πολωνίας.
Ωστόσο, το εγχώριο ενδιαφέρον είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Στο πιο πρόσφατο “εντός” έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι απέναντι στην Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ κόπηκαν μόλις 1.795 εισιτήρια.
Οι περισσότεροι, γυναικόπαιδα, που βρήκαν καταφύγιο στην Πολωνία. Οι υπόλοιποι, ντόπιοι που απλά αγαπούν το ποδόσφαιρο.
Η ατμόσφαιρα δεν θυμίζει σε τίποτα τα παλιά εντός έδρας παιχνίδια της Ντινάμο Κιέβου, με την πυρακτωμένη ατμόσφαιρα.
Εδώ και τέσσερα χρόνια, από την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου, κανείς Ουκρανός σε στρατεύσιμη ηλικία δεν μπορεί να βγει εκτός της χώρας -εκτός αν προκύπτει εξαιρετικός λόγος και ειδική άδεια.
Όλο αυτό δεν γίνεται να μην έχει ποδοσφαιρικό αποτύπωμα. Από την ημέρα που η Ντινάμο Κιέβου άρχισε να δίνει τις εντός έδρας ευρωπαϊκές αναμετρήσεις της εκτός των ουκρανικών συνόρων, έχει δώσει 22 τέτοια παιχνίδια -ηττήθηκε στα 11! Δύο από αυτές τις ήττες, ήρθαν από κυπριακές ομάδες, την ΑΕΚ Λάρνακας και την Πάφο.
Τα πράγματα το καλοκαίρι είναι ανεκτά. Το φθινόπωρο και τον χειμώνα η κατάσταση γίνεται σχεδόν… ανυπόφορη.
Η Ντινάμο Κιέβου τερμάτισε ουραγός (με 5 ήττες σε 6 παιχνίδια) στον όμιλο του Europa League τη σεζόν 2022-23, ήταν 34η πρόπερσι επί 36 ομάδων στην League phase του Europa League (με 6 ήττες σε 8 παιχνίδια) και 27η πέρσι στην League phase του Conference League.
Δείγμα, ότι η σωματική και πνευματική κόπωση, τα ατελείωτα χιλιόμετρα, τα ασταμάτητα ταξίδια, τη διαλύουν όσο κυλάει η σεζόν.
Το ποδόσφαιρο εντός συνόρων δεν έχει παραλύσει, παρότι πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις έχουν πληγεί.
Το ουκρανικό πρωτάθλημα, μετά την βίαιη διακοπή του το 2022, διεξάγεται κανονικά, όσο κανονικά μπορεί να σημαίνει το γεγονός ότι ένας αγώνας μπορεί να διακοπεί για λίγο, για πολύ ή για πάντα, όταν χτυπήσουν οι σειρήνες για πιθανούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς.
Η Ντινάμο Κιέβου δίνει τα εντός έδρας παιχνίδι της στο στάδιο “Βαλέρι Λομπανόφσκι”, χωρητικότητας 16,873 θέσεων, το οποίο σε λίγο θα κλείσει έναν αιώνα ζωής.
Για λόγους ασφαλείας, όμως, εκδίδονται για κάθε εντός έδρας παιχνίδι μόλις 1,700 εισιτήρια.
Ο λόγος είναι προφανής. Αυτή είναι η χωρητικότητα που έχουν τα κοντινά καταφύγια, όπου θα τρέξουν οι θεατές για να προστατευτούν, αν τυχόν ηχήσουν οι σειρήνες.
Η προσέλευση σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου, η θέαση ενός παιχνιδιού, ακόμα και η μυρωδιά από το χορτάρι είναι μία στιγμή ανακούφισης, σύνδεσης με την παλιά κανονικότητα.
Το ποδόσφαιρο σε μία ακόμα περίπτωση ιστορικά, παίζει κι εδώ έναν επουλωτικό ρόλο στις ανθρώπινες ψυχές.
Παρότι διοικείται από την πανίσχυρη οικογένεια Σούρκις που έχει τα ηνία του συλλόγου από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η Ντινάμο έχασε τον κυριαρχικό της ρόλο, ακόμα και εντός συνόρων, σε μία απόλυτα ρευστή κατάσταση που είναι αδύνατον να αφήσει ανεπηρέαστο και το ποδόσφαιρο.
Πέρσι, η ομάδα του Κιέβου τερμάτισε στην 4η θέση, τη χειρότερη της ιστορίας της, στο -25 από την κορυφή και πίσω από ομάδες όπως η Πολισία και η Τσερκάσι, οι οποίες βρήκαν το χώρο να ξεπεταχτούν σε ένα ευμετάβλητο εγχώριο ποδοσφαιρικό περιβάλλον, που επιτρέπει πια τις… φωτοβολίδες.
Τρανό δείγμα, ο περσινός τελικός κυπέλλου, ο λόγος που η Ντινάμο Κιέβου βρίσκεται εδώ απέναντι στον ΠΑΟΚ. Αντίπαλος της ήταν μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας, η Τσερνίχιβ, που με δύο προκρίσεις στα πέναλτι μετά από δύο άγονα 0-0 απέναντι σε Μαριούπολη και Χάρκιβ βρήκε τον τρόπο να φτάσει ως το τέλος.
Για 53 λεπτά, μάλιστα, κρατούσε το 1-1, το όνειρο για τον πρώτο τίτλο της ιστορίας της ήταν ζωντανό, όμως στο τέλος ο ισχυρός επέβαλε τον νόμο του (1-3).
Πριν από περίπου πέντε μήνες έκανε πρεμιέρα ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “The Interception Game”, στο οποίο πρωταγωνιστούν τα αδέρφια Μιχαϊλένκο, που πήραν πολύ διαφορετική κατεύθυνση στις ζωές τους.
Ο πρεσβύτερος, ο Σεργκέι έχει καταταγεί στην ουκρανική αεροπορία, είναι υπεύθυνος αναχαίτισης πολεμικών drone.
Ο μικρότερος, ο Μίκολα είναι μέσος στην Ντινάμο Κιέβου, είναι υπεύθυνος αναχαίτισης των αντίπαλων επιθέσεων στο γήπεδο, αν και ένας τραυματισμός θα του στερήσει την συμμετοχή από το πρώτο παιχνίδι με τον Δικέφαλο.
Η Ντινάμο Κιέβου, όπως και όλες οι ουκρανικές ομάδες, που παίζουν στις ποδοσφαιρικές ευρωπαϊκές διοργανώσεις έχουν έναν διττό ρόλο, που ξεφεύγει από το αθλητικό κομμάτι. Είναι (μετα)φορείς μηνυμάτων. Χοάνες συναισθημάτων, ελπίδων, προσδοκιών μιας χώρας που ψάχνει με τον μεγεθυντικό φακό για αισιόδοξες ειδήσεις.
Στο τέλος της ημέρας, όμως, παραμένει ποδόσφαιρο.
Ένα παιδικό παιχνίδι με μία μπάλα που υπάρχει για να προσφέρει χαρά, συναισθήματα, για να μας κάνει να ξεχνιόμαστε από οτιδήποτε άλλο μας βαραίνει τις ζωές μας...
