Πάντα στην «ανάγνωση» κάθε αγώνα, βάζεις κάτω τα δεδομένα. Όπως τα δάχτυλα δεν είναι όλα ίδια, έτσι και τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Στην Τούμπα λοιπόν, έπαιζε μια ομάδα που «καίγεται» για πρωτάθλημα. Είχε συσπειρωθεί, ο κόσμος της τη στήριξε από το ξενοδοχείο ακόμη. Από την άλλη ο Παναθηναϊκός που δεν έχει ελπίδες για τίτλο και είτε το λένε είτε όχι τον υπολογίζουν κάτι σαν… μεζεδάκι βαθμών στα πλέι οφ.
Συν τοις άλλοις, ο ΠΑΟΚ είναι ένα σύνολο που έχει χρόνια τον ίδιο προπονητή – λογικό και σεβαστό ο άνθρωπος να είχε το μυαλό στον πατέρα του, κατανοητό απόλυτα κι αυτό – μια ομάδα δουλεμένη και με αρχές παγιωμένες καιρό τώρα. Ενώ στα μεγάλα ματς είναι μακράν η αποτελεσματικότερη στην Ελλάδα.
Στο χορτάρι αυτό που φάνηκε ήταν ένα σύνολο που προσπαθεί να γίνει καλή ομάδα (Παναθηναϊκός) να κάνει την δεδομένα καλή ομάδα του ΠΑΟΚ, να μοιάζει με κακή. Το Τριφύλλι που είχε πάει ήδη δύο φορές στο συγκεκριμένο γήπεδο, σαφώς τώρα έκανε την καλύτερη εμφάνισή του. Καλύτερη, όχι θεαματικότερη, μην τα μπερδεύουμε.
Οι Πράσινοι ήταν απόλυτα διαβασμένοι, τακτικά βραχυκύκλωσαν τον ΠΑΟΚ, τον ανάγκασαν να δείχνει να μην μπορεί, να μην έχει φαντασία και τρόπους για να απειλήσει ουσιαστικά. Σε ένα σαφώς κακό ματς συνολικά, όμως τέτοια εποχή με την πίεση που υπάρχει, θα αυξηθούν τα παιχνίδια τέτοιου είδους.
Μπορεί κανείς να δει και μισοάδειο το ποτήρι. Μέσα θα είναι κι αυτός. Δηλαδή πως ο Παναθηναϊκός δεν ρίσκαρε ιδιαίτερα, έπαιξε για να μη δεχτεί γκολ πρώτα απ’ όλα και μεσοεπιθετικά σαφώς δεν εντυπωσίασε. Παρά τις λίγες ευκαιρίες που είχε (όπως ελάχιστα πράγματα είχε και ο ΠΑΟΚ).
Το μισογεμάτο είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν έδειξε χειρότερος του αντιπάλου του. Παίζοντας εκτός έδρας, έχοντας σαφώς μικρότερο κίνητρο και ταυτόχρονα χωρίς να πλησιάζει σε τίποτα το «δέσιμο» που έχει ο ΠΑΟΚ αγωνιστικά. Μέσω της δουλειάς ετών.
Ναι, θα μπορούσε να το δει το Τριφύλλι ως μια ευκαιρία να νικήσει και να μειώσει τη διαφορά στους 5 από τον Δικέφαλο. Από την άλλη θα μπορούσε να ανοιχτεί και να μην ξέρει από που δέχεται τα γκολ. Φύλαξε τα νώτα του, έπαιξε επαγγελματικά και είπε στον ΠΑΟΚ «εσύ πας για πρωτάθλημα, εσύ είσαι το δεμένο σύνολο, εσένα αποθεώνουν όλοι, παίξε να σε δω». Το αποτέλεσμα το είδαμε όλοι…
Σε αυτή τη λογική βόλεψε και το γεγονός πως ήταν εκτός έδρας το ματς. Τώρα που έρχονται δύο παιχνίδια στη Λεωφόρο, η απαίτηση και για το αποτέλεσμα και για την αγωνιστική εικόνα, αλλάζει. Το θετικό για τον Παναθηναϊκό είναι πως έχει αποκτήσει τη νοοτροπία που του επιτρέπει να ανταποκρίνεται στα δύσκολα. Πάνω εκεί πρέπει να «χτίσει» για τη συνέχεια και κυρίως για την επόμενη σεζόν.
Σε κάθε περίπτωση, όποιος «βλέπει» τον Παναθηναϊκό ως εύκολο στόχο για βαθμούς, θα την πληρώνει. Δεν λένε θα «στραβοπατά», γιατί κανένα αποτέλεσμα σε αγώνες ντέρμπι δεν είναι στραβοπάτημα. Τώρα αν θέλουν να συνεχίσουν να υποτιμούν το Τριφύλλι, ας συνεχίσουν να το κάνουν. Κακό του κεφαλιού τους…
Υ.Γ. Αν ο Παναθηναϊκός είχε ένα μήνα ακόμη πριν τα δύο παιχνίδια Κυπέλλου, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα… Γιατί κακά τα ψέματα, εκείνα ήταν τα σοβαρά με τον ΠΑΟΚ.
Υ.Γ.1: Ο Ρενάτο Σάντσες θα ήταν πραγματική πολυτέλεια αν συνέχιζε να υπάρχει στο ρόστερ του Παναθηναϊκού μετά το καλοκαίρι, αλλά με το ρόλο που πρέπει: Της πολυτέλειας και όχι της ανάγκης.
Υ.Γ.2: Τον Παναθηναϊκό εκ των πραγμάτων δεν τον ενδιαφέρει ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα. Από πίτα που δεν τρώει, τι τον νοιάζει κι αν καεί εδώ που τα λέμε. Αλλά μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Επειδή η πραγματικότητα είναι μία: Δεν ενδιαφέρει ποιος θα το πάρει, αρκεί να μη φορά «ερυθρόλευκα».
