Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΝΙΚΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – LIVE SPORT
Αυτή τη φορά το “κρυφό χαρτί” για τον Μπενίτεθ ήταν ο Ρενάτο Σάντσες. Μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο, προσπάθησε όσο γινόταν να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, αλλά και πάλι στάθηκε αδύνατο να βοηθήσει ουσιαστικά τον Παναθηναϊκό στο 0-0 με τον Ατρόμητο. Στο διάστημα που έπαιξε, ο Πορτογάλος έδωσε δείγματα από την τεράστια μπάλα που ξέρει, τα έβγαλε όσο μπορούσε στο χορτάρι, αλλά και πάλι δεν ήταν σε θέση να επιδράσει καθοριστικά στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Ήταν αυτό που λέμε, “το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής”. Και εδώ βγαίνει, για μία ακόμη φορά, στη βιτρίνα το μεγάλο πρόβλημα της ομάδας: αν αυτός ο “μισός” ποδοσφαιριστής, με τη συγκεκριμένη απόδοση, ξεχωρίζει “σαν τη μύγα μέσα στο γάλα” στις περιπτώσεις που είναι σε θέση να παίξει, τότε γίνεται για πολλοστή φορά φανερό το πρόβλημα ποιότητας που έχει το ρόστερ. Ένα ακόμη ανησυχητικό σημάδι έχει να κάνει με τη νοοτροπία.
Οι παίκτες κατέβηκαν και σε αυτό το παιχνίδι πρωταθλήματος εμφανίζοντας ως επί το πλείστον εικόνα δημοσίου υπαλλήλου που πήγε με το ζόρι στη δουλειά του. Ειδικότερα στο πρώτο ημίχρονο, μηδέν ενέργεια, μηδέν δράση, μηδέν τσαγανό, μηδέν συνεργασίες… Ο προπονητής απέφυγε, για μία ακόμη φορά, να δοκιμάσει κάτι πιο μόνιμο και σίγουρο που να ταιριάζει στην όποια φιλοσοφία θέλει να περάσει. Αντίθετα, προτίμησε έναν ακόμη… “νέο τρόπο παιχνιδιού”, που δεν έβγαλε πουθενά. Εκτός και αν δεν υπάρχει φιλοσοφία (όπως πολλοί, πλέον, υποπτεύονται…) και όλα σχεδιάζονται στην τύχη.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ – SPORTDAY
Ο Παναθηναϊκός έφυγε απ’ το Περιστέρι με έναν βαθμό, αλλά με ακόμη περισσότερα ερωτηματικά. Το 0-0 απέναντι στον Ατρόμητο δεν τον βοηθά βαθμολογικά, τον κρατά μακριά απ’ την τετράδα (έστω και με ματς λιγότερο) και κυρίως επιβεβαιώνει ότι αγωνιστικά βρίσκεται σε αδιέξοδο. Η εικόνα των “πρασίνων” ήταν πάλι προβληματική, χωρίς δημιουργικότητα, χωρίς φαντασία και -το πιο ανησυχητικό- χωρίς ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα. Ο Μπενίτεθ επέλεξε ξανά μία πειραματική προσέγγιση στην αρχική ενδεκάδα, με αλλαγές που δεν έμοιαζαν να βασίζονται ούτε στην αγωνιστική λογική, ούτε στη χημεία της ομάδας. Το αποτέλεσμα ήταν ένας Παναθηναϊκός απολύτως μπερδεμένος στο πρώτο ημίχρονο, ανίκανος να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και να δημιουργήσει συνθήκες πίεσης.
Οι συνεχείς και χωρίς σαφή λόγο πειραματισμοί του Ισπανού τεχνικού δεν μπέρδεψαν τον αντίπαλο, αλλά την ίδια του την ομάδα, που έδειχνε να μην ξέρει πού να κινηθεί και τι να ζητήσει μέσα στο γήπεδο… Το γκολ δεν ήρθε ποτέ και το 0-0 σφράγισε μία βραδιά χαμένη. Βάσει συνολικής εικόνας, η ισοπαλία είναι δίκαιη. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η κατεύθυνση. Αν ο παναθηναϊκός συνεχίσει να αλλάζει αγωνιστικό πρόσωπο από αγώνα σε αγώνα, χωρίς σταθερό μοντέλο και ρόλους, η απόσταση από την τετράδα δεν θα μειώνεται, θα μεγαλώνει.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Κάτι που μπορεί να αναδειχτεί από την πρόσφατη αναμέτρηση του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα έχει να κάνει με την απόδοση του Ντανιέλ Ποντένσε που έδειξε ότι έχει πλέον διάρκεια και μπορεί να είναι αυτός ο βασικός εξτρέμ (μαζί με τον Ζέλσον από την απέναντι πλευρά) στον «τελικό» επί ολλανδικού εδάφους. Παραμένει, ωστόσο, ένα δίλημμα για τον Μεντιλίμπαρ, το οποίο πιστεύω ότι θα απαντηθεί λίγο πριν από την έναρξη της μεγάλης μάχης. Να έχει τον Ποντένσε βασικό στη (φουλ) επίθεση, τον Ροντινέι μπακ και τον Κοστίνια στον πάγκο; Ή να επιλέξει το δίδυμο στη δεξιά πλευρά που πήγε περίφημα κόντρα στη Λεβερκούζεν;
Δεν είναι απλή απόφαση. Ο Κοστίνια ήταν από τους κορυφαί ους και πλέον αξιόπι στους στη νίκη επί της γερμανικής ομάδας, ενώ ο Ροντινέι ως εξτρέμ δημιούργησε και τα δύο γκολ. Εντάξει, το πρώτο ήταν από κόρνερ (με σκόρερ τον... Κοστίνια), αλλά το δεύτερο αποτέλεσε την επιτομή της κίνησης που θέλει από τους ακραίους επιθετικούς του ο Μεντιλίμπαρ. Να βλέπουν τον φορ στον χώρο και να του δίνουν την μπάλα ακριβώς εκεί που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει. Όπως έκανε ο Ροντινέι με τον Ταρέμι. Θα προσπαθήσει πολύ στο πλάνο και στην τακτική του για το ματς ο Βάσκος να αποφασίσει. Να πάει με πολύ ρίσκο για το προβάδισμα από νωρίς ή να έχει μεγαλύτερη ασφάλεια πίσω και να κυνηγήσει με υπομονή το τρίποντο πρόκρισης; Εάν έπρεπε να ποντάρω, θα έλεγα το δεύτερο. Όμως ο Μεντιλίμπαρ έχει τις δικές του λογικές και φυσικά πάντα αυτός ξέρει καλύτερα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΟΜΗΛΑΣ – ΩΡΑ
Μα ομάδα δεν κρίνεται μόνο από τις καλές τις ημέρες. Από το 10/10 και ένα σερί νικών μέσα σε ενάμιση μήνα. Κρίνεται, όμως, και από το πού στοχεύει στις κακές ημέρες. Ή μάλλον, στις κακές της... νύχτες. Από παιχνίδια στα οποία όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, αλλά εκείνη βρίσκει τον τρόπο να τα βγάλει εις πέρας. Να ξεμπλέξει. Όπως στην Τρίπολη. Κανείς δεν είπε πως η ΑΕΚ έθελξε με τον Αστέρα. Στον αντίποδα, όλοι είδα πως η ΑΕΚ αντιμετώπισε προβλήματα. Κυρίως στην ανάπτυξη. Ο Αστέρας πίεσε σωστά την Ένωση και εδώ γεννάται ένας προβληματισμός: τόσο απέναντι στον Αστέρα όσο και με τον Παναθηναϊκό, απέναντι σε υψηλή πίεση με παγίδες, η ΑΕΚ έχει πέσει «θύμα». Έχει δυσκολευτεί αισθητά.
Η εξήγηση, κατά τη γνώμη μου, ίσως κρύβεται στη θέση του αμυντικού χαφ. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν συνηθίζει να κρύβεται. Το έχει αποδείξει. Και στη συνέντευξη Τύπου μετά το «διπλό» στην Τρίπολη, τόνισε πως είναι πιθανό η ΑΕΚ να αποκτήσει ένα εξάρι πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Όχι απαραίτητα για να αγωνιστεί άμεσα, αλλά για να μπει γρήγορα στο κλίμα και να δέσει με την ομάδα. Η εικόνα της ΑΕΚ, πάντως, οφείλει να βελτιωθεί. Πιστεύω πως στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό θα παρουσιαστεί εντελώς διαφορετική. Δεν θα έχει καμία σχέση. Ο Νίκολιτς προσεγγίζει κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Δεν υποτιμά κανένα. Με τον Αστέρα το πλάνο δεν του βγήκε σε μεγάλο βαθμό. Όμως γνωρίζει καλά πώς να προετοιμάσει την ΑΕΚ ενόψει Ολυμπιακού.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Η αρχή ήταν εντυπωσιακή. Με συνεχείς νίκες. Και στα ημιτελικά το τετ-α-τετ με τους Ούγγρους. «Άμυνα μηδέν», όμως, σύμφωνα με όσα είπε ο κόσμος ως ο πλέον ειδικός. Τα κεφάλια μέσα, ήττα από τους Μαγυάρους και στον μικρό τελικό η εθνική ομάδα του πόλο. Παρηγοριά στον άρρωστο; Όπως θέλει το αντιλαμβάνεται ο οιοσδήποτε. Η χθεσινή κατάκτηση της τρίτης θέσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης συνιστά το πρώτο μετάλλιο σε ανάλογο τουρνουά για την εθνική μας ομάδα. Και βέβαια οι πολίστες του Βλάχου και του Σχίζα, αποχωρούν από το Βελιγράδι με χαμόγελα – άλλωστε οι νικητές των δύο τελικών είναι αυτοί που γιορτάζουν και όχι οι δεύτερο-ηττημένοι. Από τα παράδοξα τέτοιων διοργανώσεων.
Ωστόσο, το εντυπωσιακό ερώτημα αφορά το εξής: μπορούσε αυτή η τόσο ταλαντούχα εθνική ομάδα να φτάσει πιο ψηλά, με όλα όσα λογίζονταν να εμφανιστεί στη θέση της στη μάχη; Ασφαλώς και ναι. Και μάλιστα δίχως αμφιβολία. Αναμφίβολα. Αυτό μας κάνουν ξανά για ακόμη μια φορά πρώτοι. Άλλη μια φορά φτάνουμε μέχρι το ταβάνι μας και φτάνουμε εκεί που η μοίρα θέλει. Αυτό το γκρουπ με την πληρότητα σε κάθε γραμμή, τους υπέροχους φουνταριστούς, το εξαιρετικό δίδυμο των γκολκίπερ, τα δυνατά παιδιά σε άμυνα και περιφέρεια, μάλλον έπαθε μπλακάουτ το απόγευμα της Παρασκευής. Ο μικρός τελικός ήταν μια άλλη ιστορία. Το άγχος των ημιτελικού έφυγε. Εκείνο το «πρέπει» δεν υπήρχε πλέον στο μυαλό προπονητών και παικτών. Η δεύτερη φορά στο ίδιο τουρνουά υψηλών απαιτήσεων νικήσαμε τους Ιταλούς του παλιόφιλου Καμπάνια και ήρθε ένα μετάλλιο, το χάλκινο εν προκειμένω, που παλεύαμε να φορέσουμε στον λαιμό μας δεκαετίες. Ας είναι η αρχή για τη συγκεκριμένη «χρυσή» γενιά του πόλο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
