Σχόλια και κριτικές στρέφονται ανοιχτά πλέον στον Ράφα Μπενίτεθ. Πρωτοσέλιδα ειρωνικά για τον Ισπανό τεχνικό του Παναθηναϊκού. Ενός ανθρώπου του οποίου η εμπειρία και η αξία δεν αμφισβητούνται, όπως δεν τίθεται θέμα για το δικό του μερίδιο ευθυνών. Το οποίο είναι από καθόλου έως απειροελάχιστο, για όσα συμβαίνουν τώρα στον Παναθηναϊκό.
Ο 65χρονος ήρθε σε μια ομάδα δομημένη εντελώς λάθος, «χτισμένη» σε σαθρά θεμέλια, με σοβαρές ελλείψεις ποιοτικών και ηγετικών λύσεων. Νοοτροπία διαβρωμένη, κόντρα σε όσα πρέπει να πρεσβεύει ο σύλλογος. Λογικές κακών δημοσίων υπαλλήλων, με την ήττα να είναι συνήθεια και να μην καίγεται το καρφάκι κανενός.
Πέρασε 1.5 μήνας με τον Μπενίτεθ στον πάγκο και πέραν όλων των άλλων ζητημάτων, υπήρχαν δύσκολοι και συνεχόμενοι αγώνες τριών διοργανώσεων, σε καιρό τεράστιων αγωνιστικών προβλημάτων. Πελίστρι, Ντέσερς, ουσιαστικά δεν τους έχει χρησιμοποιήσει καλά-καλά. Ο Ρενάτο Σάντσες μία απ’ τα ίδια. Κυριακόπουλος, Καλάμπρια, Λαφόν, τραυματίστηκαν για σημαντικό διάστημα. Πέραν των σύντομων απουσιών άλλων παικτών.
Λογικά όσοι με το ζόρι προσπαθούν να βάλουν στο… κάδρο των ευθυνών τον Μπενίτεθ, θεωρούν πως με όλα αυτά τα ζητήματα, το γεγονός πως μιλάμε για ομάδα που δεν «έφτιαξε» ο Ισπανός, δεν κατάφερε να τη δουλέψει καλά-καλά (ακόμη και στις διακοπές λόγω Εθνικών οι απουσίες διεθνών και τραυματιών ήταν πάρα πολλές), θα έπρεπε να έχει ήδη την ταυτότητα και την αγωνιστική του φιλοσοφία.
Παρακολουθώντας και το από που προέρχεται η τόσο έντονη και παράξενη προσπάθεια υπερβολικής κριτικής στον προπονητή, μάλλον το εύλογο συμπέρασμα είναι πως πρέπει να υποτιμηθεί ο Μπενίτεθ το γρηγορότερο. Γιατί αυτός ως μπροστάρης ενός ποδοσφαιρικού πλάνο - μαζί με Μπαλντίνι, Κορόνα, Κοτσόλη – αποτελεί τη μεγάλη «απειλή». Για να φτάσει στο σημείο να κάνει ξανά τον Παναθηναϊκό ισχυρή δύναμη και διεκδικητή στόχων.
Τα αποτελέσματα και ο τρόπος που έρχονται – ειδικά τα τελευταία με ΑΕΚ και ΑΕΛ – «πληγώνουν» τον ήδη «πληγωμένο» Παναθηναϊκό. Σε ένα διαρκές ψυχόδραμα που δε λέει να τελειώσει. Όμως ακόμη και σε αυτή την κατάσταση, ο Μπενίτεθ παραμένει η μόνη σανίδα σωτηρίας. Η διάθεση «πολέμου» εναντίον του, το αποδεικνύει.
Σε 1.5 μήνα θα ήταν αφελές ακόμη και ένας… μάγος να περίμενε κανείς πως θα αλλάξει τα δεδομένα. Τόσων συνεχόμενων λαθών, σε δομή και νοοτροπία. Αρκεί να δει κανείς την τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός όντως έκανε μια ομάδα διεκδικήτρια, πόσος χρόνος χρειάστηκε να περάσει για να το πετύχει αυτό.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς όλοι παραδέχονται πως ήταν μακράν η πιο ποδοσφαιρική προσέγγιση της σύγχρονης «πράσινης» εποχής. «Χτίζοντας» μια ομάδα που διεκδίκησε τον τίτλο. Το 2021-22 όταν ανέλαβε όμως, τα ξεκίνησε όλα απ’ το μηδέν. Όπως πρέπει να κάνει και ο Μπενίτεθ τώρα. Κάνοντας τις μεταγραφές που ήθελε ο Σέρβος – με σαφώς χαμηλότερο μπάτζετ απ’ αυτό που μπορεί να διατεθεί τώρα – η ομάδα άρχισε τη σεζόν θυμίζοντας καμπύλη καρδιογραφήματος.
Ξεκίνημα με 3 ήττες 1 ισοπαλία στα πρώτα τέσσερα εκτός έδρας. Λίγο καιρό μετά, ισοπαλία εντός με ΟΦΗ και ήττα στη Λεωφόρο από ΠΑΟΚ. Πρώτη εκτός έδρας νίκη ήρθε τέλη Νοέμβρη. Σερί από ήττες κόντρα σε ΑΕΚ και Βόλο εκτός, ισοπαλία με Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Μετά μια νίκη εκτός με Ιωνικό και συνέχεια με τρεις σερί ήττες κόντρα σε Αστέρα εντός, ΟΦΗ, ΠΑΟΚ εκτός. Επικρατήσεις με Λαμία-Απόλλωνα εντός κι εκτός έδρα αντίστοιχα, για να έρθει νέα ήττα στο Αγρίνιο. Κάπως έτσι έφτασε ο Παναθηναϊκός στα τέλη Φεβρουαρίου, δύο αγωνιστικές πριν το τέλος της κανονικής περιόδου. Υπήρχε αμφιβολία μάλιστα, για το αν θα προλάβει η ομάδα τα Play-Offs.
Η συγκομιδή ήταν 11 νίκες, 3 ισοπαλίες και 10 ήττες. Για ομάδα με την οποία ο εξαιρετικός προπονητής – χωρίς καμία αμφιβολία - Ιβάν Γιοβάνοβιτς, έκανε προετοιμασία, επέλεξε το ποιοι παίκτες θα αποκτηθούν και έθεσε σε εφαρμογή ένα ποδοσφαιρικό πλάνο. Το μόνο που είχε ο Παναθηναϊκός τα τελευταία αρκετά χρόνια.
Είναι σκληρή η αναμονή, ειδικά στην απογοήτευση που έχει σκεπάσει το «Τριφύλλι» και λόγω αποτελεσμάτων. Όμως δεν υπάρχει άλλος ασφαλής δρόμος προς την ελπίδα. Τα βήματα αυτά πρέπει να γίνουν.
