Πλάκα στην πλάκα, που καθόλου πλάκα δεν ήταν για όσους το βίωσαν εκ των έσω, η ΑΕΚ είχε να νικήσει σε παιχνίδι από τις 2 Απριλίου. Μέχρι να φτάσει αυτή η επικράτηση επί της Χάποελ Μπερ Σεβά, ένας ολόκληρος κόσμος γκρεμίστηκε και διαλύθηκε, μια ομάδα βάδισε σε μονοπάτια καταστροφής και έχασε τα αυγά και τα καλάθια. Το λέω αυτό στο ξεκίνημα, για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό απ’ όλους πόσο σημαντικό ήταν να νικήσει τους Ισραηλινούς και να κάνει το πρώτο βήμα για την πρόκριση.
Η ΑΕΚ έκανε αυτό που περιμέναμε και μας είχε προαναγγείλει ο Νίκολιτς. Δηλαδή, ήταν απόλυτα κυνική, είχε σχέδιο και έκανε αυτό που έπρεπε, δίχως να πιέσει τον εαυτό της για κάτι που πιθανότατα δεν μπορεί σε αυτήν την φάση και έτσι όπως εμφανίζεται. Η ΑΕΚ χρειάζεται νίκες και προκρίσεις. Αυτά δίνουν αυτοπεποίθηση, πίστη στην δουλειά, ηρεμία στον κόσμο, χρόνο για να βελτιωθούν οι παίκτες και να έρθουν ενισχύσεις, πολλά θέματα που θέτονταν εν αμφιβόλω μέχρι και την σέντρα.
Οι απαντήσεις του γηπέδου
Πάντα, το γήπεδο είναι εκείνο που μας δίνει τις πιο πειστικές απαντήσεις. Η ΑΕΚ φρόντισε να κάνει την δουλειά με τον πλέον θετικό τρόπο. Και μάλιστα, το έκανε ακόμα πιο εμφατικά, από την στιγμή που μέσα σε ένα 90λεπτο εμφάνισε δύο… ομάδες. Εκείνη την κάκιστη, συνέχεια του περυσινού συνονθυλεύματος κατά το πρώτο 45λεπτο, εκείνη που μπόρεσε να κάνει την δουλειά και είχε ευκαιρίες για πολλά περισσότερα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο.
Να πω την μαύρη αλήθεια, σκεφτόμουν όσο έγραφα το κείμενο αν ήταν πιο αποκρουστικό αυτό το πρώτο 45λεπτο της εποχής Νίκολιτς ή εκείνο τα παρατράγουδο που είχαμε βιώσει στο ντέρμπι πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό στην Νέα Φιλαδέλφεια, έπειτα από τον κυπελλικό εφιάλτη. Δεν έχει και νόημα. Η ΑΕΚ είχε πολλά αμυντικά κενά, αδυναμία να κρατήσει την μπάλα, να δημιουργήσει ευκαιρίες, να πιέσει την Χάποελ πραγματικά.
Δύσκολος αντίπαλος
Οι Ισραηλινοί είναι καλή ομάδα. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι μεγαθήριο, αλλά είναι μια σκληρή ομάδα, που έχει καλούς παίκτες με τεχνική και καλό επίπεδο συνεργασίας, που μπορούσε να αλλάζει καλά την μπάλα και με εξαιρετικό συνδυαστικό παιχνίδι να δημιουργεί θέματα. Μεγάλο ζήτημα για την ΑΕΚ κατά το πρώτο ημίχρονο η δεξιά πλευρά, με τον Πινέδα να κάνει πράγματα που μάλλον δεν μπορεί και να εμφανίζεται μάλλον ανέτοιμος και τον Ρότα να έχει πολλά προβλήματα,
Ηταν μεγάλοι οι χώροι που έβρισκαν οι παίκτες της Χάποελ, πολλά τα λάθος χτυπήματα, οι βεβιασμένες επιλογές, η κλασική κατά την περυσινή χρονιά αδυναμία της ΑΕΚ να απομακρύνει σωστά και έγκαιρα την μπάλα από την περιοχή της. Εμφανίζονταν πνιγμένοι στο άγχος, στην πίεση που τους ασκούσε. Σε αυτό το πρώτο 45λεπτο εκείνοι που κρατούσαν για την ΑΕΚ και ήταν σημείο αναφοράς ήταν οι Μουκουντί και Κοϊτά.
Οι στατικές μπάλες και ο Ζίνι
Παρένθεση. Η πρώτη καλή στιγμή της ΑΕΚ στο παιχνίδι είναι η κεφαλιά του Μουκουντί που απέκρουσε εντυπωσιακά ο τερματοφύλακας της Χάποελ. Το γκολ στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου πάλι από στατική μπάλα, εκτέλεση του Μάνταλου και κεφαλιά του Ρέλβας. Υπήρξαν δύο ακόμα περιπτώσεις, σε ισάριθμες κεφαλιές του Μουκουντί που η ΑΕΚ πήρε φάσεις. Αυτό σημαίνει φαίνεται δουλεύω στα στημένα, κάτι που στην ΑΕΚ αγνοούνταν.
Η ΑΕΚ ανέβασε την άμυνα της, τα μέτρα που πίεζε, περιόρισε τους χώρους για την Χάποελ. Φάνηκε ακόμα περισσότερο πόσο σημαντικός θα είναι ο – πολυτιμότερος κατά την δική μου εκτίμηση του αγώνα – Ζίνι. Παίκτης που παίζει τρομερά σε ελεύθερο γήπεδο, μπορεί να κάνει την διαφορά. Είχε κάποια τσαπατσούλικα τελειώματα, αλλά θα γίνουν κι αυτά. Παίκτης που έβαλε πέρυσι 14 γκολ με τον Λεβαδειακό, αν νιώσει εμπιστοσύνη στην ΑΕΚ μπορεί να βάλει πολλά περισσότερα.
Γκατσίνοβιτς και συμπέρασματα
Ο δεύτερος που έκανε την διαφορά ήταν ο τρομερός Γκατσίνοβιτς. Να σας πω την αλήθεια, από τις υπάρχουσες επιλογές μου μοιάζει εκείνος που μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα τον σχηματισμό του Νίκολιτς. Με την είσοδο του έδωσε φρεσκάδα, πίεσε μπάλες, μοίρασε παιχνίδι, απείλησε. Συνολικά, ο καλός Γκατσίνοβιτς είναι παίκτης που μπορεί να κάνει πολύ σπουδαία πράγματα και η ΑΕΚ τον έχει μεγάλη ανάγκη, ειδικά τώρα στο ξεκίνημα.
Χρήσιμα συμπεράσματα επίσης: Ο Πιερό έχει μηδενική αυτοπεποίθηση, δεν νομίζω πως ούτε αυτός, αλλά ούτε και ο Μαρσιάλ μπορούν να πλαισιώσουν τον Ζίνι και να δώσουν τις λύσεις που χρειάζεται η ΑΕΚ. Με τον Οντουμπάτζο να είναι φανερό πως δεν πολυυπολογίζεται, είναι κρίσιμη η απόκτηση ενός δεξιού μπακ που θα κάνει την διαφορά. Αριστερά, δεν ξέρω πόσο χάλια ήταν ο Πενράις για να μην αγωνιστεί λεπτό. Φάνηκε με την εικόνα των χαφ, πόσο άμεσα θα μπει να παίξει ο Μαρίν.
