Ο… νόμος της αγοράς σε καλοκαίρι με Παγκόσμιο Κύπελλο, υποτίθεται λέει πως τα πράγματα είναι δύσκολα. Πως χρειάζεται τεράστια υπομονή και οι κινήσεις των ομάδων αρχίζουν μετά το τέλος της διοργάνωσης. Έτσι ήταν συνήθως, μόνο που ο φετινός Παναθηναϊκός πήγε κόντρα στους «νόμους». Για καλό λόγο, όπως αποδείχθηκε και στο αποτέλεσμα του σχεδιασμού ως τώρα.
Πριν συμπληρωθεί 20ήμερο στον Ιούλιο, οι Πράσινοι κάλυψαν τα κενά τους με δύο τερματοφύλακες, δύο στόπερ, δεξί και αριστερό μπακ, αμυντικό μέσο, στράικερ. Οκτώ μεταγραφές στη διάθεση του προπονητή για τα πρώτα επίσημα παιχνίδια. Με όλους να είναι στην ευρωπαϊκή λίστα από την πρώτο ματς.
Ακόμη σημαντικότερο είναι πως οι επιλογές που έγιναν, ήταν οι πρώτες στη λίστα του Τριφυλλιού. Οι πάντες κρίνονται στο γήπεδο, αλλά έχει τη σημασία του πως ο Παναθηναϊκός δεν υποχώρησε σε εναλλακτικές, δεν περίμενε να του «δώσει» κάτι άλλο η αγορά, προχώρησε τις περιπτώσεις των ποδοσφαιριστών που είχε ξεχωρίσει και ήθελε κι ο προπονητής φυσικά, για τις περισσότερες θέσεις.
Αυτά συνέβησαν στο πρώτο μισό της μεταγραφικής περιόδου. Στο δεύτερο μισό είναι προφανές πως ο Παναθηναϊκός δε θα καθίσει με… σταυρωμένα χέρια. Άλλωστε έχει μπροστά του την κρισιμότερη κίνηση του καλοκαιριού. Χωρίς να μειώνουμε τη σημασία καμίας κίνησης, η κομβικότερη όλων για τον τρόπο που θέλει να παίξει το Τριφύλλι, είναι ο κεντρικός χαφ. Αυτός ο box to box με δημιουργικές ικανότητες, ο οποίος θα γίνει το σημείο αναφοράς στον άξονα.
Στην περίπτωση που ο Παναθηναϊκός πήγαινε μετά τις 10 Αυγούστου να περιμένει 3-4 μεταγραφές, θα ζούσαμε προηγούμενα καλοκαίρια. Με τρέξιμο της τελευταίας στιγμής μπας και «πέσουν» οι τιμές και εμφανιστεί κάτι καλύτερο απ’ αυτό που μπορούσαν να βρουν. Παίκτες που αν τους προέκυπτε μια καλύτερη προσφορά ή κάποιο καλύτερο πρωτάθλημα, θα έφερναν το Τριφύλλι στη δύσκολη θέση να ψάχνει κάτι διαφορετικό με το χρόνο να μοιάζει… θηλιά στο λαιμό.
Ναι, οι ευκαιρίες είναι προς το τέλος της μεταγραφικής περιόδου. Τόσο οικονομικά όσο – κυρίως – σε επίπεδο διάθεσης των παικτών να έρθουν στην Ελλάδα. Όμως, αυτό αξίζει να συμβαίνει όπως τώρα. Για μία κίνηση, την οποία την αφήνεις με μπόλικο χώρο και χρόνο για να τη δουλέψεις όπως θες, χωρίς πανικό. Επιτρέποντας στον εαυτό σου να τσεκάρει με ηρεμία την αγορά για να βρει το καλύτερο δυνατό που θα του δώσει.
Ο κεντρικός χαφ για τον Παναθηναϊκό, δεν πρέπει και δεν μπορεί να έχει ίχνος ρίσκου. Πρέπει να είναι επιπέδου Γένσεν, ίσως και καλύτερος. Χρήματα γνωρίζουμε πως δίνει η ομάδα. Αυτό δεν την καθιστά… δέλεαρ για τέτοιου είδους ποδοσφαιριστές. Πρέπει να δουλευτεί σωστά η όποια υπόθεση, για μέρες, προκειμένου να έχει αίσιο τέλος. Καθώς οι Πράσινοι δεν αναζητούν απλά μια κίνηση εντυπωσιασμού για τον κόσμο. Ψάχνουν αυτόν που θα εντυπωσιάσει με τον τρόπο που θα αλλάξει την ίδια την ομάδα στο χορτάρι.
Κι αν θελήσει το Τριφύλλι και κάτι έξτρα – ίσως έναν εξτρέμ για παράδειγμα – πάλι θα έχει την ηρεμία και τον χρόνο, για να κινηθεί χωρίς πανικούς. Επειδή αυτή τη στιγμή δεν «καίγεται» για την ποσότητα των μεταγραφών, αλλά για την ποιότητα του ενός. Οτιδήποτε περισσότερο θα είναι το… κερασάκι στην τούρτα.
Αυτό είναι το καλό του γρήγορου σχεδιασμού, αλλά ταυτόχρονα και αποδοτικού. Αναφορικά με τις βασικές επιλογές που είχαν επιτυχία και κατέληξαν στον Παναθηναϊκό οι παίκτες. Μπορεί τώρα η ομάδα και οι άνθρωποί της, να «στοχεύσουν» για εκείνον που θα έρθει να γίνει ο καλύτερος χαφ στην Ελλάδα. Τόσο απλά.
Υ.Γ. Το Ντε Φράι – Φαν Ντρόνγκελεν, είναι το καλύτερο δίδυμο στόπερ που είχε ο Παναθηναϊκός τα τελευταία αρκετά χρόνια. Συμπεριλαμβανομένης ακόμη και της σεζόν του τελευταίου πρωταθλήματος. Στα χαρτιά ξαναλέμε. Στο γήπεδο πρέπει να το δείξουν…
