Η μπόμπα, αντί για το συμβατικό όμικρον, στο λογότυπό της ήταν από μόνη της ένα τζογαδόρικο στοίχημα.
Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα του 1982 με τις ανοιχτές πληγές από τις αμέτρητες βομβιστικές επιθέσεις, η ίδρυση της Original θα μπορούσε να ταυτιστεί, να συνδεθεί έμμεσα με τρομοκρατικές οργανώσεις, τέτοιοι συνειρμοί θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απομόνωση, στην περιθωριοποίηση της.
Μόνο που η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική. Με προοδευτικές ιδέες και μακριά από πολιτικούς χρωματισμούς, ο νεοσύστατος σύνδεσμος οπαδών της ΑΕΚ καταφέρνει να εισάγει νέες προοδευτικές ιδέες, στο συνδεσμιακό κίνημα, όπως η οικονομική αυτοδιαχείριση, η συμμετοχικότητα στην λήψη αποφάσεων και συνεπής και αδιάλειπτη παρουσία σε όλα τα τα γήπεδα.
Μία κιτρινόμαυρη χοάνη, που είχε ως ένα και μόνο σκοπό το δεύτερο συνθετικό από το αρκτικόλεξα με τα τρία γράμματα: την Ένωση.
Με επίκεντρο την θύρα 9-11 του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας, η Original καταφέρνει να επεξεργαστεί και να συνθέσει ένα καινούργιο κιτρινόμαυρο οπαδικό DNA, φτιάχνοντας μία ιδιαίτερη συνισταμένη, χωρίς αποκλεισμούς, σεβόμενη όλες τις παραδοσιακές ιδεολογικές συνιστώσες.
Αρκεί μια ματιά στο «ρεπερτόριο» για να καταλάβει κανείς πως ο Δημήτρης Χατζηχρήστος έχει κατά νου να ανοίξει αυτά τα… κουπιά που είχε ως χέρια και να χωρέσει όσους περισσότερους μπορεί.
Η σκεπαστή πλημμυρίζει με διασκευές που ενώνουν τα πανκιά, τους μεταλλάδες, τους ροκάδες, τους καρεκλάδες και τους ρεμπέτες σε μία νέα μουσική μυσταγωγία, με διαφορετικό ηχόχρωμα.
Είναι το μέρος που ο Βασίλης Τσιτσάνης υμνείται για να δώσει το σινιάλο της μυσταγωγίας: «Έλα να νιώσεις πως είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μες τη… σκεπαστή»!
Είναι το μέρος που το «Jo'anna Gimme Hope», ένα φαινομενικά χαριτωμένο ποπ σουξέ, που όμως έχει έντονα αντιρατσιστικά μηνύματα κατά του Απαρτχάιντ, μεταβολίζεται στο «Σ’ αγαπώ, ΑΕΚάρα, σταθερά κι αμείωτα».
Είναι το μέρος που το soundrack από την «γέφυρα του ποταμού Κβάι» γίνεται ένα ευφυές σύνθημα με ομαδικά μελωδικά σφυρίγματα, που καταπίνουν κάθε άλλο ήχο, όλοι μέσα τους σιγοτραγουδούν στο φινάλε: «ΑΕΚ, όπου κι αν παίζεις, οι οπαδοί σου θα είναι κοντά».
Είναι το μέρος που το «Είσαι Θεός» του Γιάννη Πάριου γίνεται αγνώριστο και μετατρέπεται σε μία ερωτική κιτρινόμαυρη εξομολόγηση : «Σ’ αγαπώ πολύ. Πιο πολύ…».
Ο Χατζηχρήστος έχει καταφέρει να «πειράξει» το κιτρινόμαυρο μονοπάτι και να αλλάξει το DNA του μέσου οπαδού της. Η ΑΕΚ δεν αποκόπτει ποτέ τις ιστορικές της ρίζες με την προσφυγιά, όμως αλλάζει ύφος, κοινό, ηλικίες.
Η ΑΕΚ -χάρη στην Original- γίνεται το trend των 80’s. Αίφνης, γίνεται πολύ cool το να είσαι ΑΕΚ. Η Original επεκτείνεται σε όλη την Ελλάδα, σαν τα σημερινά franchise, κιτρινόμαυροι σύνδεσμοι με σήμα την μπόμπα ανοίγουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την ελληνική επαρχία, όπου η Ένωση αρχίζει να αμφισβητεί πρωτοκαθεδρίες ετών.
Τα νέα παιδιά γοητεύονται από την νέα φάση, γίνονται μαζικά ΑΕΚ.
Λάθος!
Γίνονται πρώτα Original και μετά ΑΕΚ!
Η Original κάνει γκελ στην νέα γενιά, η Ένωση ανανεώνει τον οπαδικό της πυρήνα και τα κύτταρα της, συμβάλλει βέβαια σε αυτό και η ομαδάρα του Μπάγεβιτς, που ταιριάζει γάντι θαρρεί κανείς στην φιλοσοφία της Original.
Είναι μία καινοτόμα, συναρπαστική ομάδα γεμάτη εντάσεις, ταχύτητα, ρυθμό, φαντασία, ορμή και επιθετικότητα. Κι άλλοτε, η ΑΕΚ είχε να επιδείξει σπουδαίες ομάδες, σύμβολα, παιχταράδες, όμως εκείνη η περίοδος του κοινού βηματισμού με το συνδεσμιακό κίνημα δημιουργεί ένα ορμητικό ποτάμι.
Σημειολογικά και καθόλου τυχαία, ο Χατζηχρήστος βαφτίζει το παπάκι του, που αποτελεί προέκταση του βιοπορισμού του στην καθημερινή μάχη για το μεροκάματο, «Ντούσαν». Δεν το άλλαξε, ποτέ, ούτε όταν ένιωσε βαθιά προδομένος.
Ο Χατζηχρήστος, ένα ανήσυχο και προοδευτικό πνεύμα εισάγει καινά δαιμόνια, είναι μπροστά από την εποχή του. Με κανονικό ρεφενέ, ίδιους πόρους η Original κάνει ιδιόκτητο το «δωματιάκι» που γίνεται το κέντρο του κιτρινόμαυρου κόσμου. Το περίφημο μήνυμα στον τηλεφωνητή είναι μία πρωτοποριακή για την εποχή ιδέα, για να κάνει viral ιδέες και μηνύματα, πολύ πριν έρθουν τα social media και καταργήσουν τον χωροχρόνο.
Με το «κιτρινόμαυρο μονοπάτι» βγάζει και την φάτσα του στο γυαλί. Είναι αμήχανος, έξω από τα νερά του, όμως ο μεστός, ο συγκροτημένος λόγος του διαφοροποιεί την εκπομπή από οτιδήποτε άλλο οπαδικό εκπέμπεται στον αέρα.
Στα κιτρινόμαυρα έντυπα ή και στους τοίχους (Υπο)γράφει ως «αντιχούλιγκαν», σε μία εποχή που αυτοί που μετράνε είναι οι χούλιγκαν, οι μάτσο, οι σκληροί, οι αρματωμένοι.
Παραμένει βαθιά, αθεράπευτα, αρρωστημένα ρομαντικός, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να λερώσει την «δική του ΑΕΚ», κανένας παράγοντας, προπονητής ή παίκτης.
Μέσω της ΑΕΚ ζει τον δικό του παράδεισο, μα και την δική του κόλαση συνάμα, ισόβια αιχμάλωτος σε ένα αγιάτρευτο πάθος, από το οποίο δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια για να ξεφύγει.
Δεν είναι άγιος, ούτε αναμάρτητος. Πληρώνει όμως τα προσωπικά του πάθη και δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια για να επωφεληθεί υλικά, επαγγελματικά, οικονομικά από την θέση του ως πνευματικός ταγός του κιτρινόμαυρου οπαδικού κινήματος.
Ο Χατζηχρήστος υπήρξε από τους λίγους που ηγήθηκε διά του παραδείγματος και με τον βίο του έκανε πράξη την «βαριά» κουβέντα πως: «είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ».
Με πλήρη επίγνωση παραδεχόταν πως… το είχε χάσει το τρένο. Ναρκωτικά, γυναίκες και λεφτά δεν μπορούσαν να του πουν απολύτως τίποτα μπροστά στην ΑΕΚ, όπως ακριβώς λέει και το πασίγνωστο σύνθημα.
Ο Χατζηχρήστος είναι ένας από τους τελευταίους αυθεντικούς ultras, κέρδισε τον σεβασμό με την περπατησιά του, γι’ αυτό και στο κατευόδιο τον θυμήθηκαν όλοι όσοι βρέθηκαν απέναντι του σε όλα τα ελληνικά πέταλα.
Δίδαξε την ανόθευτη αγάπη, μακριά από το υβρεολόγιο και την μισαλλοδοξία, σήμερα όλο αυτό με την κυριαρχία του hate speech ακούγεται παράταιρο, παράκαιρο.
Αφήνει πίσω μια σημαντική παρακαταθήκη, μία βαριά κληρονομιά, μα κι ένα κήρυγμα που εντυπώθηκε βαθιά σε πολύ περισσότερους από όσους νομίζουμε: «Μήτσο γεια σου ήρθαν τα παιδιά σου», ήταν το μεγάλο πανό στην Sunel Arena λίγο πριν τον ημιτελικό της ΑΕΚ με την Μάλαγα για το BCL.
Μπορεί να «έφυγε», μα το φιτίλι της μπόμπας της δικής του Original θα παραμείνει αναμμένο…
