Το ΣΕΦ είχε προειδοποιήσει και το ΟΑΚΑ το μόνο που έκανε ήταν να στείλει τον λογαριασμό. Ο Παναθηναϊκός άκουσε όσα του είπε το πρώτο παιχνίδι της σειράς, ο Ολυμπιακός όχι και μ' αυτά και μ' εκείνα οι τελικοί απέκτησαν ξανά το μοναδικό πράγμα που έμοιαζαν να έχουν χάσει μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Τι είναι αυτό; Θα το εξηγήσουμε παρακάτω...
Ο θόρυβος, λοιπόν, μετά το πρώτο παιχνίδι ήταν τόσο μεγάλος, που σχεδόν σκέπασε το πιο σημαντικό συμπέρασμα της βραδιάς. Η συζήτηση πήγε στην Τσαρούχα, στο 29-5 των βολών, στις λήψεις που έδωσαν οι δύο πλευρές και στα όσα ακολούθησαν. Μέσα σε όλο αυτό χάθηκε κάτι το ότι ο Παναθηναϊκός είχε βρεθεί στο -17 μέσα στο ΣΕΦ και είχαμε καταγράψει, είχε χάσει σχεδόν όλες τις μεγάλες στατιστικές μάχες, είχε δει τον Ολυμπιακό να κυριαρχεί στα ριμπάουντ με 47-23 και να μένει μπροστά στο σκορ για σχεδόν 35 λεπτά, χωρίς όμως να παραδοθεί.
Είχε προειδοποιήσει. Όχι με δηλώσεις, όχι με ανακοινώσεις. Με την εικόνα του. Με τον τρόπο που επέστρεψε στο παιχνίδι όταν όλα έδειχναν τελειωμένα. Με τη βεβαιότητα που απέκτησε ότι απέναντί του είχε έναν αντίπαλο που δεν τον αποτελείωσε όταν είχε την ευκαιρία, άρα δεν είναι και ανίκητος.
Αυτό το μήνυμα ο Παναθηναϊκός το πήρε μαζί του στο ΟΑΚΑ. Ο Ολυμπιακός όχι και σε αυτό ακριβώς το σημείο αρχίζει η ιστορία του δεύτερου τελικού.
Αν κάποιος κοιτάξει μόνο τα στατιστικά, δεν θα βρει κάποιο μπασκετικό... έγκλημα. Δεν θα βρει μια ομάδα που εξαφανίστηκε από το παρκέ, ούτε κάποια συντριβή. Ο Ολυμπιακός πήρε ξανά τα ριμπάουντ, προηγήθηκε για περισσότερο χρόνο, είχε τον Φουρνιέ να παλεύει σχεδόν μόνος του να κρατήσει όρθια την κατάσταση και για ένα διάστημα έδειχνε ότι μπορεί να φύγει από το ΟΑΚΑ με το 2-0, αλλά και με τα... ψεματα.
Μόνο που οι τελικοί δεν παίζονται πάντα εκεί που δείχνουν οι αριθμοί. Τουλάχιστον όχι πάντοτε. Παίζονται πολλές φορές εκεί που δεν φαίνεται. Στην αυτοσυγκέντρωση, στην πνευματική διαύγεια, στην αίσθηση του επείγοντος.
Και γι' αυτό, αν υπάρχει ένα στατιστικό που εξηγεί περισσότερο από κάθε άλλο το χθεσινό βράδυ, δεν είναι ούτε τα ποσοστά, ούτε τα ριμπάουντ, ούτε οι ασίστ.
Είναι τα λάθη. Επτά ο Παναθηναϊκός, 14 ο Ολυμπιακός. Διπλάσια και κυρίως διαφορετικά. Τα επτά λάθη μιας ομάδας δείχνουν σχεδόν... πειθαρχία μπροστά στα 14 της άλλης που φανερώνουν ότι σε κρίσιμα σημεία το μυαλό έτρεχε πιο αργά από το παιχνίδι.
Ο επτάστερος μπήκε στο παρκέ σαν ομάδα που άκουγε δύο ημέρες ότι τελειώνει η σειρά. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός σαν ομάδα που άκουγε δύο ημέρες ότι είναι ήδη αγκαλιά με το πρωτάθλημα.
Η διαφορά αυτή στο γήπεδο αποδείχθηκε τεράστια. Ο Εργκίν Αταμάν διάβασε σωστά το παιχνίδι. Έδωσε χώρους εκεί που πίστευε ότι μπορεί να ζήσει με το αποτέλεσμα. Στον Ουόκαπ για παράδειγμα. Του έδωσε άπλετο χώρο να σουτάρει και ο ερυθρόλευκος γκαρντ τελείωσε το βράδυ με 3 πόντους και 1/7 τρίποντα σε 24 λεπτά. Νομίζω ότι ο Τούρκος τεχνικός θα υπέγραφε αυτό το σενάριο πριν από το τζάμπολ. Όταν ο βασικός οργανωτής του Ολυμπιακού δεν σε τιμωρεί και όταν οι υπόλοιποι δεν καταφέρνουν να βρουν σταθερό ρυθμό, το πλάνο αρχίζει να λειτουργεί.
Την ίδια ώρα ο Μπαρτζώκας είδε να επιβεβαιώνεται ο μεγαλύτερος φόβος του. Από την ημέρα που σήκωσε την Ευρωλίγκα επαναλαμβάνει συνεχώς ότι η ομάδα του πρέπει να παραμείνει συγκεντρωμένη. Δεν το λέει από συνήθεια. Το λέει επειδή γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι για έναν αθλητή να ξαναβρεί το σημείο απόλυτης πνευματικής έντασης και συγκέντρωσης, σχεδόν «πνευματικής μοναξιάς» λίγες ημέρες μετά την κορυφαία επιτυχία της σεζόν.
Μέχρι στιγμής, μόνο ο Φουρνιέ μοιάζει να έχει καταλάβει πλήρως το μέγεθος της πρόκλησης από το ρόστερ. Οι υπόλοιποι έμειναν πολύ μακριά από τον καλό τους εαυτό και βεβαίως δεν θα μπορούσε να μην ακούγεται περισσότερο η απουσία παικτών που δεν βρίσκονται καν στο παρκέ. Ο Ντόρσεϊ έλειψε δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, ο Σλούκας έλειψε ξανά από την άλλη πλευρά, αλλά στους τελικούς οι απουσίες δεν αποτελούν δικαιολογία, αποτελούν μέρος της ιστορίας.
Και η ιστορία χθες έγραψε ότι ο Ολυμπιακός κατάφερε να χάσει ένα παιχνίδι στο οποίο προηγήθηκε με 10 πόντους, να δει τον Παναθηναϊκό να τρέχει πάνω του, να μετατρέπει την πίεση σε ενέργεια και τελικά να φτάνει στο σημείο να χάνει (σ.σ. ο Ολυμπιακός) με 15 χωρίς να βρει ποτέ τον δρόμο της επιστροφής μετά την τρίτη περίοδο.
Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι πράσινοι δεν χρειάστηκαν κάποιο ομαδικό υπερθέαμα. Δεν χρειάστηκε να βάλουν 100 πόντους, ούτε χρειάστηκε να κάνουν το τέλειο παιχνίδι. Τι χρειάστηκε; Να το πιστέψουν περισσότερο, με έναν παίκτη που επέστρεψε από το πρώτο ματς σαν να είχε προσωπικούς λογαριασμούς με το παιχνίδι, με τους τελικούς, με τους αντιπάλου του. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έπαιξε 38 λεπτά, σκόραρε 23 πόντους και θύμισε γιατί οι μεγάλοι παίκτες δεν μετριούνται από το πώς αντιδρούν στις καλές βραδιές, αλλά από το πώς απαντούν στις κακές.
Οι αριθμοί του δεύτερου τελικού, θα ξαναπώ, δεν είναι χαοτικά διαφορετικοί, ούτε φυσικά δείχνουν δύο ομάδες που τις χωρίζει άβυσσος. Δείχνουν όμως κάτι που καμιά στατιστική υπηρεσία δεν μπορεί να μετρήσει με απόλυτη ακρίβεια.
Την πίστη, τη θέληση, την αίσθηση ότι η μπάλα καίει και εσύ τη θέλεις στα χέρια σου. Οι παίκτες του Αταμάν έκαναν το χρέος τους απέναντι στον κόσμο τους, απάντησαν σε όσους έβλεπαν 3-0 μετά το πρώτο παιχνίδι και ταυτόχρονα έβαλαν φωτιά σε μια συζήτηση που πριν από λίγες ημέρες έμοιαζε λυμένη.
Διότι ύστερα από δύο τελικούς, έναν που κρίθηκε στους έξι πόντους και έναν που κρίθηκε στους δέκα, η σειρά έχει βγάλει μόνο ένα ερώτημα.
Είμαστε ακόμη τόσο σίγουροι ότι υπάρχει φαβορί για την κούπα;
TikTok: Statho
Insta: chris.statho
TW: @ChrisStatho
