Με μόνο έξι αγώνες πλέι οφ οι αποστάσεις Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ φαντάζουν μη αναστρέψιμες. Ιδίως του ΠΑΟΚ που πλέον έφτασε σε διψήφια διαφορά από τον πρώτο και 9 πόντων από την δεύτερη θέση. Όλα δείχνουν πως έκανε αγώνα για να βγάλει τον Άρη από τα πλέι οφ για να γίνει ο… Άρης των πρώτων πλέι οφ με το νέο φορμάτ. Αν καταφέρει να μείνει τέταρτος βέβαια αφού για να είναι σίγουρος στην τετράδα χρειάζεται 4 πόντους στα δύο τελευταία ματς ή να νικήσει η ΑΕΚ τον Άρη στο Χαριλάου οπότε του φτάνει και μια ισοπαλία. Αν ο Άρης δεν είχε φάει την τεσσάρα στη Λιβαδειά θα ήταν πιο περίπλοκα τα πράγματα.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται μόνο ένα πόντο για να κλειδώσει τα πλέι οφ αλλά είναι εντυπωσιακό το ότι δεν κατάφερε να τον πάρει στη Λαμία. Η εικόνα και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα με την δικαιολογημένη οργή δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Σε μια σεζόν που ο Παναθηναϊκός έκανε την μεγαλύτερη επένδυση του πρωταθλήματος, τουλάχιστον σε κόστος αγοράς ποδοσφαιριστών χωρίς καμία πώληση, έχει βγει ουσιαστικά εκτός μάχης τίτλου νωρίτερα από ποτέ την τελευταία τριετία. Η δεύτερη θέση όμως παίζεται ακόμη για όλους. Η ΑΕΚ είναι η μόνη ομάδα που έχει δύο ντέρμπι μπροστά της για να κλείσει την κανονική περίοδο. Με δύο νίκες θα μπει πρώτη στα πλέι οφ χωρίς να ασχολείται με άλλα αποτελέσματα και θα έχει κλειδώσει τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και την τριπλή ευκαιρία να παίξει του χρόνου στην Ευρώπη. Όμως ακόμη και με δύο ισοπαλίες, σε ματς που παίζουν και τα τρία αποτελέσματα, θα έχει χάσει τέσσερις βαθμούς οπότε εκτός από την απόσταση από την κορυφή που λογικά θα έχει πάει στο -4 θα πρέπει να κοιτάει και πίσω αν οι τριτοτέταρτοι κλείσουν την σεζόν με δυο νίκες. Η ΑΕΚ βρίσκεται στην καλύτερη φάση της σεζόν όμως η ταπεινότητα πρέπει να την συνοδεύει μέχρι το τέλος. Εντός γηπέδου και σε όλο τον οργανισμό.
Με αφορμή όμως τον Παναθηναϊκό και την κατάρρευση του ας επιστρέψουμε σε κάτι που δεν έχω κουραστεί και δεν θα κουραστώ να το γράφω και να το λέω. Το Ελληνικό πρωτάθλημα είναι προπονητοκεντρικό από τότε που γκρεμίστηκε και για όσο ακόμη δεν θα υπάρχει ξεδιάντροπη παράγκα και κεντρική διαχείριση ανάδειξης πρωταθλητή. Με δεδομένο βέβαια να συνεχίσουν και οι 4 διεκδικητές να έχουν ισχυρές διοικήσεις. Όπως έγραφα και στις μεγάλες κρίσεις που πέρασε φέτος η ΑΕΚ είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον της να κρατήσει τον Αλμέιδα ακόμη κι αν η ομάδα αποτύχει πλήρως φέτος. Ακόμη κι αν έρθει τέταρτη, πράγμα που πλέον φαντάζει πολύ δύσκολο. Γιατί όταν έχεις έναν προπονητή που έφτιαξε ομάδα πρωταθλητισμού, την καλύτερη του πρωταθλήματος δύο σερί σεζόν ανεξάρτητα από το ποιος το κατέκτησε στο τέλος, και διεκδίκησε τον τίτλο μέχρι τελευταία αγωνιστική, σημαίνει πως έχει πετύχει και αποδεδειγμένα ξέρει πως να το κάνει. Άρα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να το ξανακάνει…
Δεν είναι αποτυχία του Αλμέιδα το ότι έχασε το περυσινό πρωτάθλημα τελευταία αγωνιστική, όπως δεν ήταν αποτυχία του Γιοβάνοβιτς το ότι έχασε το πρωτάθλημα προτελευταία αγωνιστική με την ήττα στο Καραϊσκάκη και δεν θα ήταν αποτυχημένος ο Λουτσέσκου αν πήγαινε μέσα η κεφαλιά του Ανσαριφάρντ ή δεν έκανε την διπλοζεϊμπεκιά ο Κάλενς. Και οι τρεις πέτυχαν να πάνε το πρωτάθλημα μέχρι τέλους ώστε και οι δύο τίτλοι να κριθούν σε λεπτομέρειες... Αποτυχία π.χ ήταν η συντριβή του ΠΑΟΚ στα πλέι οφ του 2023 όπου μπήκε ως διεκδικητής του τίτλου και υπέστη ήττες μέσα - έξω από ΑΕΚ και Ολυμπιακό, στην Τούμπα από τον Παναθηναϊκό και κερασάκι στην τούρτα έχασε και τον τελικό κυπέλλου παίζοντας με παίκτη παραπάνω όλο τον αγώνα. Ο ΠΑΟΚ όμως ακόμη και έτσι τον κράτησε τον Λουτσέσκου ποντάροντας στο ότι ήταν ο μόνος που έκανε τον ΠΑΟΚ ισότιμο διεκδικητή άρα θα μπορούσε να τον ξανακάνει και δικαιώθηκε την αμέσως επόμενη σεζόν. Αντίθετα ο Παναθηναϊκός έκανε το μεγάλο λάθος με την απόλυση του Γιοβάνοβιτς. Όπως αποδείχτηκε πως το είχε κάνει και ο έμπειρος Μαρινάκης με τον Μάρτινς που είχε πάρει τρία σερί πρωταθλήματα, τα πιο καθαρά στην ιστορία του Ολυμπιακού από το 96 και μετά. Ο Παναθηναϊκός με κάποιες αναλαμπές ακόμη προσπαθεί να πλησιάσει το επίπεδο στο οποίο τον είχε φτάσει ο Ιβάν και θεωρήθηκε… ταβάνι. Ο Μαρινάκης άλλαξε 4-5 προπονητές μέχρι να βρει τον Μεντιλίμπαρ και σε δύο σερί πρωταθλήματα το ταβάνι ήταν η τρίτη θέση. Είναι περίπου σαν τα… ναρκωτικά. Δεν χρειάζεται να δοκιμάσεις κι εσύ για να δεις τι θα πάθεις. Έχουν δοκιμάσει τόσοι πολλοί στο παρελθόν…
Όταν βρεις έναν προπονητή στο Ελληνικό πρωτάθλημα που σε ανεβάζει επίπεδο πρέπει να τον κρατήσεις όσο μπορείς περισσότερο. Κι ας έχει και τρία ελαττώματα μαζί με εφτά προτερήματα. Πρέπει να δείξεις ωριμότητα στις αποτυχίες, μικρές ή μεγάλες που μαθηματικά θα έρθουν γιατί στο ποδόσφαιρο παίζουν και άλλοι. Ιδίως στο Ελληνικό πρωτάθλημα που το διεκδικούν τέσσερις από το 2022 και μετά που εμφανίστηκε ξανά και ο Παναθηναϊκός ως ισότιμος διεκδικητής ενώ αντέχει να κάνει πρωταθλητισμό κάθε χρόνο και ο ΠΑΟΚ για πρώτη φορά στην ιστορία του, πράγμα που αγνοούσε από το 1925 μέχρι το 2018. Αυτό πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας τώρα που η ΑΕΚ μπαίνει στην τελική ευθεία για την διεκδίκηση των τίτλων. Η ΑΕΚ κάνει πρώτη φορά πρωταθλητισμό μέχρι τέλους για τρίτη χρονιά σερί μετά την δεκαετία του 90. Τότε πήρε και τα τρία με έναν αντίπαλο κάθε φορά και όχι τρεις όπως τώρα αφού τότε ο ΠΑΟΚ πάλευε με τον Άρη για τα ηνία της πόλης, ενώ αυτή την τριετία μπορεί τελικά να μείνει με ένα. Όμως δεν αλλάζει η ουσία. Τίποτα δεν έγινε στην τύχη. Ιδίως φέτος που η ΑΕΚ διεκδικεί πάλι πρωτάθλημα με νέα ιδιοκτησία, πράγμα που στο ποδόσφαιρο δεν έχει γίνει ποτέ πρώτη σεζόν νέου ιδιοκτήτη με εξαίρεση τον Μαρινάκη που όμως είχε απέναντι Γόντικα, Αδαμίδη και Ζήση Βρύζα… Και μην ξεχνάμε ποτέ. Η θεωρία από την πράξη απέχουν πολύ και όλα είναι εύκολα όταν τα κάνουν οι… άλλοι.
