Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – SPORTDAY
Φέτος στον Παναθηναϊκό έχουμε δει να συμβαίνουν απίθανα πράγματα. Ο Σπόραρ με τον Λεβαδειακό πέτυχε γκολ νίκης στις καθυστερήσεις και δεν το πανηγύρισε καν. Ο Βιλένα αποδοκιμάστηκε σε ένα ματς που έγινε αλλαγή και μετά έχασε το κέφι του, λέει, για το ποδόσφαιρο. Λίγες μέρες πριν ο Πέρεθ θεώρησε καλό με ανάρτησή του να επιτεθεί κατά πάντων σε μία στιγμή που το πρόγραμμα της ομάδας ήταν γεμάτο από δύσκολα ματς. Είδαμε τον Ντραγκόφσκι στις Σέρρες να ρίχνει μία κουτουλιά στον Μπετανκόρ στα καλά καθούμενα και τέλος στη Λαμία τον Μαντσίνι να παραχωρεί το πιο απίθανο πέναλτι στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Όλα αυτά αποτελούν μεμονωμένες αντιδράσεις ποδοσφαιριστών που πολύ φοβάμαι πως δεν έχουν καταλάβει πού ακριβώς βρίσκονται…
Στον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια δεν κάνουν άλλο απ’ το να αναφέρονται σε ευθύνες της διοίκησης και σε ευθύνες προπονητών. Ο Αλαφούζος είναι ο πρώτος πρόεδρος παγκοσμίως που φταίει διότι βάζει ένα σωρό χρήματα! Η παρουσία του είναι ένα άλλοθι για όλους: αφού υπάρχει, κάποια στιγμή θα φταίει αυτός για όλα. Κατά τα άλλα επικρατεί μία περίεργη εντύπωση ότι μπορεί να βρεθεί ένας προπονητής που να τα κάνει όλα μόνος του και να τα κάνει όλα σωστά. Το εντυπωσιακό είναι ότι κανένας δεν βλέπει πως οι τελευταίες σεζόν του Παναθηναϊκού είναι απολύτως ίδιες… Αναρωτιέμαι πού είναι το παράξενο. Οι ίδιες συνθήκες παράγουν συνήθως το ίδιο αποτέλεσμα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ – LIVE SPORT
Τόση πίκρα, τόση απογοήτευση, τόση ντροπή είχε χρόνια να βιώσει ο κόσμος του Παναθηναϊκού! Εδώ δεν μιλάμε για έναν χαμένο τελικό, για ένα χαμένο τρόπαιο, για μία κακή πορεία, μιλάμε για τον θάνατο της ελπίδας. Από το βράδυ της Κυριακής ο απλός φίλος του Τριφυλλιού κατάλαβε ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. Οι άσχημες εμφανίσεις της ομάδα του δεν του είχαν σβήσει την ελπίδα, άλλωστε έχαναν βαθμούς και οι ανταγωνιστές. Ήρθε όμως η Λαμία να δείξει ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα για κάτι καλό και φέτος. Το πλοίο έχει κολλήσει στον βούρκο και το σκαρί, κάθε μέρα που περνάει σκουριάζει όλο και περισσότερο.
Τα έγραψαν και χθες, τα γράφω και σήμερα. Την απόλυτη ευθύνη την έχει ο Αλαφούζος! Ο άνθρωπος είτε δεν θέλει να μάθει είτε αδιαφορεί για την κατρακύλα που βιώνει η ομάδα. Δεν εξηγείται διαφορετικά ότι φέτος ειδικά, έβαλε ένα τσουβάλι λεφτά χωρίς σχέδιο, χωρίς προγραμματισμό και, το κυριότερο, χωρίς ποδοσφαιρική φιλοσοφία! Δεν έχει δίπλα του ανθρώπους που ξέρουν ποδόσφαιρο. Και κυρίως ανθρώπους που αγαπούν τον σύλλογο και γνωρίζουν πόσο βαριά είναι η φανέλα του! Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι και ο Αλαφούζος είτε πρέπει να καταλάβει ότι χρειάζεται να μπει… βαθιά στο ποδόσφαιρο και να σπάσει αυγά είτε πρέπει να φύγει!
ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ – ΩΡΑ
Εστιάζοντας στο φετινό πρωτάθλημα, νομίζω πως όποιος δεν έχει… τσίμπλες στα μάτια, βλέπει και παραδέχεται ότι οι δύο καλύτερες ομάδες με τους δυο πιο σοβαρούς προπονητές σε διάρκεια, σε δουλειά και σε διαχείριση, δικαιότατα απέμειναν να διεκδικήσουν τον τίτλο. Δύο προπονητές επίσης, που εκμεταλλεύονται όλο το ρόστερ τους και που κυρίως δεν στέκονται σε δικαιολογίες και φαντασιώσεις. Ωστόσο, σε αυτό το τάιμινγκ, η ΑΕΚ δεν μπορεί να σταθεί ούτε λεπτό σε ό,τι κατάφερε, ειδικά το τελευταίο διάστημα. Έχει μπροστά της δύο μάχες μέσα σε λίγες μέρες με τον Ολυμπιακό, πρώτα για το Κύπελλο και μετά για το πρωτάθλημα.
Προφανώς πρόκειται για μάχες αμφίρροπες, όπου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί. Αλλά συνδέοντας το «τώρα» με την τριετία Αλμέιδα, καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα. Ότι η ΑΕΚ του Ματίας ξέρει τον τρόπο για να το πηγαίνει μέχρι τέλους. Κι αυτό λέει πολλά πλέον για την ΑΕΚ, για τη Νέα Φιλαδέλφεια, για τον ίδιο τον Αλμέιδα και τη σοβαρή δουλειά που κάνει, μα και για τον φίλαθλο κόσμο της, που έχει περάσει ουκ ολίγα χρόνια, με την ΑΕΚ όχι να μην κατακτά, αλλά ούτε να διεκδικεί τίτλο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ έχουν πέντε αγώνες ο ένας εναντίον του άλλου μπροστά τους για να αποδείξουν ποιος είναι καλύτερος και ποιος αξίζει το στόχο του νταμπλ, τον οποίο πλέον ξεκάθαρα έχουν θέσει με βάση τη βαθμολογία στο πρωτάθλημα. Όπως και τους «τελικούς» που έρχονται στις μεταξύ τους αναμετρήσεις πριν από τον τελικό του Κυπέλλου, στον οποίο ένας εκ των δύο θα βρίσκεται. Τα τρία παιχνίδια τους θα γίνουν στη Νέα Φιλαδέλφεια, με αυτό της προσεχούς Κυριακής να χαρακτηρίζεται ως το σημαντικότερο όλων. Διότι εάν η ΑΕΚ νικήσει θα αποκτήσει βαθμολογικό και ψυχολογικό προβάδισμα, ενώ εάν ο Ολυμπιακός δεν χάσει θα παραμείνει φαβορί για τον τίτλο στη Σούπερ Λιγκ και σίγουρα δεν πρόκειται να τελειώσει οτιδήποτε την Κυριακή, αλλά θα είναι ένα ματς που θα θέσει βάσεις. Όπως και το αυριανό στο Φάληρο για το Κύπελλο.
Σε ό,τι αφορά τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό θα πρέπει να επισημανθεί κάτι που συνέβη προχθές σε Φάληρο και Λαμία και αποδεικνύει (και αυτό) πως η διαφορά ανάμεσα στους δύο αιώνιους δεν είναι μόνο οι οκτώ βαθμοί στο πρωτάθλημα. Ή ότι ο Ολυμπιακός συνεχίζει στο Κύπελλο έχοντας αποκλείσει τον Παναθηναϊκό. Ή ότι παίζει στο Γιουρόπα Λιγκ ενώ οι «πράσινοι» στο Κόνφερενς Λιγκ. Είναι μία λεπτομέρεια από αυτές που κάνουν τις όποιες διαφορές να φαίνονται μεγαλύτερες και να... εξηγούνται.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Είχε επισημανθεί και πριν από λίγες ημέρες. Το να ρίχνεις βαρύ πρόστιμο στο ποδοσφαιρικό τμήμα μοιάζει περισσότερο ως μια κίνηση επικοινωνιακή ή εντυπωσιασμού και χωρίς να σε βγάζει από το αδιέξοδο. Απλά, πετάς την ευθύνη στους άλλους και εν τέλει χωρίζεις την ομάδα σε δύο στρατόπεδα. Αυτό θα πει... επιτυχία! Και μη χειρότερα. Το είδαμε στον Παναθηναϊκό και τα 400 χιλιάρικα που κλήθηκαν να πληρώσουν οι ποδοσφαιριστές και άλλοι στην ομάδα μετά την ήττα από τη Βίκινγκουρ. Άραγε, καθορίστηκε «πόσα και πώς θα δώσει ο οποιοσδήποτε»; Θα κρατηθούν τα χρήματα και αν ναι, με ποιον τρόπο; Και επίσης, είναι ικανοποιημένοι οι πάντες στην ομάδα με την εξέλιξη;
Όπως και να έχει, η συγκεκριμένη απόφαση της διοίκησης του Παναθηναϊκού δεν έφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Σε πείσμα όσων πανηγύριζαν για την πρόκριση επί μιας αναιμικής ομάδας και μάλιστα με γκολ στις καθυστερήσεις, η εικόνα του ΠΑΟ δεν σου επέτρεπε να χαμογελάς. Κάποιοι το έκαναν. Όφειλαν να προβληματιστούν. Και στη Λαμία ήλθε η πλήρης διάλυση. Όχι μόνο στο πώς λειτουργούσε το πράσινο σύνολο, ούτε αναφορικά με τον τρόπο επίτευξης των γκολ από τους γηπεδούχους. Αυτό που σε άφηνε άναυδο είχε να κάνει με τη συμπεριφορά ποδοσφαιριστών όπως του Μαντσίνι, συμπεριφορά που παρέπεμπε σε ερασιτεχνικό σωματείο χωρίς σοβαρούς κανόνες. Ή και στον τρόπο που αντέδρασαν στο πέναλτι οι άνθρωπο του πάγκου: δεν ήξεραν καλά-καλά τι σφύριζε ο ρέφερι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
