Ο Παναθηναϊκός πέρασε για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν με νίκη από τα Γιάννενα, με ίδιο σκορ (1-0) και παρεμφερή απόδραση. Αν και η περσινή επικράτηση με το γκολ του Σπόραρ στο φινάλε από την άσπρη βούλα ήταν σαφώς πιο δραματική σε σχέση με τη φετινή.
Απλώς πέρυσι είχε τελειώσει ένα σερί που είχαν δημιουργήσει οι Ηπειρώτες με έξι διαδοχικά ματς δίχως ήττα στην έδρα τους όπου μετρούσαν τέσσερις νίκες και δύο ισοπαλίες.
Παραδοσιακά οι Ζωσιμάδες δυσκολεύουν τον Παναθηναϊκό και είναι ενδεικτικό ότι πριν τον Παλάσιος φέτος και τον Σπόραρ πέρυσι, ο τελευταίος πράσινος που είχε σκοράρει στα Γιάννενα ήταν ο Μάρκους Μπεργκ, τον Φεβρουάριο του 2017.
Την Κυριακή δε, αντιμετώπισε μία ομάδα που έπαιζε στα όρια της ψύχωσης. Είδαμε αρκετές φορές μαρκαρίσματα με τα δύο πόδια, πανζουρλισμό στον πάγκο και διαμαρτυρίες σε κάθε φάση προς τον διαιτητή, σπρωξίδια και «σηκώματα» όπως αυτό στον Μλαντένοβιτς και έξι κίτρινες κάρτες αντί για… δεκαέξι.
Οι τρεις πρώτες πριν συμπληρωθεί το 35’. Το πάθος ξεχείλιζε απ’ τα μπατζάκια.
Η ευρωπαϊκή παρουσία του Παναθηναϊκού, ο εκκωφαντικός αποκλεισμός της Μαρσέιγ και η ευρωπαϊκή του επιστροφή σε φάση ομίλων, ενδεχομένως να λειτούργησε ως έξτρα κίνητρο στον αντίπαλο. Και να λειτουργεί γενικώς έτσι από δω και πέρα.
Είναι πασιφανές ότι η αξία του να κοντράρεις τον Παναθηναϊκό και να του πάρεις αποτέλεσμα έχει επανέλθει σε υψηλά στάνταρ. Αυτό, είναι ντε φάκτο.
Θα κάνει καλό που το διαπίστωσε στο χορτάρι από πρώτο χέρι. Πλέον ξέρει. Ειδικά οι παίκτες. Πόσο αίγλη θα αφήνει στον αντίπαλο το επίτευγμα του να κόψει βαθμούς απ' τον Παναθηναϊκό.
Συν τοις άλλοις και για την ίδια την ομάδα ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολη η μετάβαση από τα ευρωπαϊκά ματς και το κατάμεστο ΟΑΚΑ των 65 χιλιάδων θεατών στην εγχώρια πραγματικότητα και τους (κάθε) Ζωσιμάδες.
Ανέκαθεν ήταν δύσκολες τέτοιου τύπου μεταβάσεις από την Ευρώπη στο ελληνικό πρωτάθλημα. Εφτανε στους τέσσερις ο Παναθηναϊκός και υποκλίνονταν ευρωπαϊκά μεγαθήρια, αλλά στην Ελλάδα δεν ήταν λίγες οι φορές που του έβαζαν τρικλοποδιές ή που έπεφτε ο ίδιος σε παγίδες.
Aποτελεί υποχρέωση της ομάδας να εμπεδώσει ότι μέσα απ' το πρωτάθλημα βγαίνεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Kαι αδιαπραγμάτευτο προαπαιτούμενο να υπάρχει η δέουσα νοοτροπία από τους παίκτες. Να μπαίνουν άπαντες, δηλαδή, από την αρχή των αγώνων με το μαχαίρι στα δόντια και με τη συγκέντρωση στο μάξιμουμ.
Αλλωστε, το τριφύλλι δεν έχει κανένα φιλικό ματς να δώσει στο πρωτάθλημα. Κανενός τύπου. Οσες νίκες και να πάρει, όσες ανατροπές και να κάνει, θα τις κάνει με το σπαθί του. Κρυστάλινα.
Καλά κάνουν, ασφαλώς, όλες οι ομάδες και σκυλιάζουν όταν τον αντιμετωπίζουν. Ακόμα περισσότερο από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην τωρινή του εκδοχή, την καλύτερη της τελευταίας δεκαετίας και βάλε.
Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν πολύ σημαντική η νίκη επί του ΠΑΣ Γιάννινα και το δύο στα δύο στο πρωτάθλημα.
Με επτά αλλαγές στην ενδεκάδα σε σχέση με την Μπράγκα και με δύο πρόσφατα μεταγραφικά αποκτήματα που άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις (Αράο, Πάλμερ-Τζούνιορ) σ’ αυτήν.
Με νωπές τις μνήμες από τον αποκλεισμό απέναντι στην Μπράγκα κι ελάχιστο χρόνο αναδιοργάνωσης.
Μ’ έναν μυϊκό τραυματισμό στο ζέσταμα (Βέρμπιτς), άλλους δύο, επτά λεπτά πριν τελειώσει το ημίχρονο (Βαγιαννίδης, Αϊτόρ) κι έναν ακόμα στο δεκάλεπτο του δευτέρου (Τζούρισιτς), σύνολο τέσσερις αναγκαστικές αλλαγές.
Με έναν αντίπαλο άρτιο τακτικά, με πρέσινγκ ψηλά στην αρχή του ματς και οργανωμένο χαμηλό μπλοκ άμυνας χώρου πίσω από τη μπάλα κατόπιν, στη μεγαλύτερη διάρκεια.
Που έβαζε τα πόδια του στη φωτιά κι έκοβε με τάκλιν αυτοθυσίας τα περισσότερα σουτ του Παναθηναϊκού στο επιθετικό τρίτο, υπηρετώντας με αυταπάρνηση μουτζαχεντίν το πλάνο του. Η κλοτσιά πήγε σύννεφο.
Με πράσινη ποδοσφαιρική κυριαρχία, ολοένα και μεγαλύτερη όσο περνούσε ο χρόνος, αλλά δίχως υποσχόμενες ευκαιρίες.
Η κίνηση «ματ» έγινε δύο λεπτά πριν το γκολ του Παλάσιος. Ο Αράο μετακινήθηκε στόπερ. Δίπλα στον Σένκεφελντ.
Οι Μπερνάρ και Βιλένα, μπροστά απ’ τον Τσέριν (που τοποθετήθηκε στο 6), δημιούργησαν το τρίγωνο στον άξονα της μεσαίας γραμμής. Ο Μαντσίνι πήγε δεξιά κι ο Παλάσιος αριστερά στα «φτερά».
Δύο λεπτά μετά, ο Τσέριν έδωσε στον Μπερνάρ κι αυτός είχε το χώρο και την ποιότητα να βγάλει 40άρα μπαλιά ακριβείας στον Μαντσίνι στα δεξιά. Ο Μαντσίνι την έφερε στο αριστερό και έβγαλε σέντρα στον Παλάσιος που πλάσαρε ιδανικά με το δεξί στην κίνηση. Αυτό ήταν.
Μία έμπνευση του Γιοβάνοβιτς ήταν αρκετή. Ενας λόγος παραπάνω με τόσες αναποδιές μαζεμένες. Μα και με βάθος πάγκου. Ειδοποιός διαφορά σε σχέση με πέρυσι.
Η τράπουλα μπορεί να ανακατευτεί και να έρθουν εμπνεύσεις πολύ πιο εύκολα φέτος. Οπως και έγινε.
Θα υπάρξουν και απώλειες παικτών στη ροή της φετινής σεζόν. Ο Βαγιαννίδης, μάνι-μάνι, πάνω από δυο εβδομάδες. Είναι κάτι φυσιολογικό και θα πρέπει να το περιμένουμε. Θα υπάρχουν περισσότεροι τραυματισμοί, σίγουρα αρκετά παραπάνω μυϊκοί απ’ τα τελευταία χρόνια.
Οι ταχύτητες/εντάσεις στα ευρωπαϊκά ματς είναι πολύ πιο γρήγορες/αυξημένες και η καταπόνηση των αθλητών θα είναι σαφώς μεγαλύτερη σε σχέση με αυτό που είχε συνηθίσει ο οργανισμός τους. Μόνο όσοι έπαιζαν (π.χ. Αράο) ευρωπαϊκά ματς μεσοβδόμαδα εξαιρούνται.
Δεν είναι θέμα αν αντέχει ένας αθλητής να παίζει δύο φορές την εβδομάδα σε υψηλό επίπεδο. Είναι θέμα η μετάβαση και η προσαρμογή του οργανισμού του (και δευτερευόντως η ζωή που κάνει και η σωματοδομή του), σε διπλάσια ή και τριπλάσια καταπόνηση. Συν τα χτυπήματα που μπορεί να προκύψουν στα ματς.
Αποτελεί, συνεπώς, πολύ σημαντικό παράγοντα στη μεγάλη εικόνα της σεζόν το βάθος πάγκου και εμμέσως επιβεβαιώνει ότι δεν θα υπάρχουν βασικοί στη φετινή ομάδα με την παραδοσιακή έννοια.
Ολοι θα παίξουν αρκετά. Κι όλοι θα πρέπει να είναι πανέτοιμοι ανά πάσα στιγμή. Επόμενη στάση, Αγρίνιο.
