MENU

Η αλήθεια είναι πως όταν «έφυγε» ο κύριος Κώστας ήταν λες και ξεκίνησε μια αντίστροφη μέτρηση για τρία αδέλφια που είχαν κάτι ξεχωριστό ως δέσιμο, ως κώδικα επικοινωνίας και ως έννοια της αγάπης και της οικογένειας. Το πλήγμα από τη «φυγή» του αγαπημένου του Παύλου έμοιαζε αξεπέραστο για τον Θανάση, ωστόσο, εδώ και λίγες ώρες τα αδέρφια έσμιξαν και πάλι. Από εκεί ψηλά θα μας βλέπουν, θα χαμογελούν με τις επιτυχίες του Συλλόγου, θα στεναχωριούνται με τις λύπες και θα στέκουν στο πλευρό του Δημήτρη που καλείται να σηκώσει ένα τεράστιο βάρος στις πλάτες του. Το πόσο θα αντέξει έγκειται και στη στήριξη του απλού κόσμου του Παναθηναϊκού που όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί τη δύναμη πυρός του.

Την Τρίτη 26/3 η Αττική γη υποδέχτηκε έναν πολύ ιδιαίτερο άνθρωπο που κατάφερε να χαράξει έναν απόλυτα ξεχωριστό δρόμο από το πόστο ενός αθλητικού και επιχειρηματικού παράγοντα εξισώνοντας τον εαυτό του πάντοτε με τον απλό φίλαθλο. Να είστε βέβαιοι πως αν μπορούσε να είναι στη Μητρόπολη την περισσότερη ώρα θα την περνούσε με τον απλό φίλαθλο στον περιβάλλοντα χώρο και λιγότερο με τους επίσημους που ήρθαν για να τον τιμήσουν. Γι’ αυτό έχουμε όλοι το δικαίωμα να αποχαιρετούμε τον δικό μας Θανάση.

Η σημαία; Αυτή η σημαία ήταν όλη του η ζωή καθώς μαζί με την οικογένεια του που λάτρευε παθολογικά είχε και αυτή την απαράμιλλή τρέλα με τον Παναθηναϊκό. Η παραίνεση και η παράκλησή του, λοιπόν, εισακούστηκαν και έτσι η ψυχούλα του ταξίδεψε αγκαλιασμένη με το «τριφύλλι».

Και ήταν όλοι τους εκεί. Τεράστιες προσωπικότητες του αθλητισμού, φίλοι αλλά και άνθρωποι για τους οποίους έχει κλάψει. Ξέρετε, όμως, ποιο είναι το απόσταγμα αυτής της ημέρας; Το παρατεταμένο χειροκρότημα κατά την άφιξη και την αναχώρηση του Βασίλη Σπανούλη αποτελεί ένα κομμάτι από αυτά που μας δίδαξαν Παύλος και Θανάσης. Ήταν η στιγμή που και οι δύο θα έλεγαν «μπράβο τα παιδιά μας», όσο και αν μέσα τους έκρυβαν μια τεράστια πίκρα για το 2010. Από την άλλη και ο Βασίλης κατάλαβε φτάνοντας στη δύση της καριέρας του πως σαν τον Παναθηναϊκό δεν έχει. Άλλο τα γήπεδα, άλλο τα 40 λεπτά της μάχης και άλλο όταν οι «κάννες» χαμηλώνουν. Εκεί, το Παναθηναϊκό μεγαλείο που μας δίδαξαν αυτοί οι άντρες είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Γιατί ο Παναθηναϊκός είναι μια μεγάλη οικογένεια.

ΥΓ: Καλό ταξίδι. Σε κάθε μεγάλη νίκη, σε κάθε άγχος, σε κάθε επιτυχία, σε κάθε αποτυχία ένα βλέμμα προς τον ουρανό θα έχει σίγουρα ανταπόκριση. Ο Παναθηναϊκός έχει πλέον τους φύλακες αγγέλους επί ουρανού και επί γης.

Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει το ΟΑΚΑ ζωγραφιά
EVENTS