Για το χθεσινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Δεν έγινε κάτι, που δεν περιμέναμε. Το παιχνίδι τελείωσε με 21 πόντους διαφορά, αλλά η αγωνιστική απόσταση των δύο ομάδων είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ο κόσμος της ΑΕΚ θέλει ολοένα και περισσότερα πράγματα από την ομάδα του, αλλά κόντρα στον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Θαύματα γίνονται στον αθλητισμό, μάλλον, όμως, όχι τέτοια. Ένα απλό στοιχείο φτάνει για να καταδείξει την διαφορά των δύο ομάδων.
Η ΑΕΚ έχει αγωνιστικό μπάτζετ, που μόλις ξεπερνάει τα 2 εκ. ευρώ. Οσα, δηλαδή, παίρνει μόνος του ο Καλάθης. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να προσθέσουμε κάτι άλλο για να σας πείσουμε.
Μιας και ο λόγος για τον διεθνή γκαρντ του «τριφυλλιού», πριν από μερικές μέρες αποκάλυψε ότι σκέφτεται το επόμενο καλοκαίρι να αποσυρθεί από την Εθνική. Αν υλοποιήσει την πρόθεσή του, μάλλον κανείς δεν θα είναι σε θέση να τον κατηγορήσει. Προσφέρει ανελλιπώς στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα εδώ και κάτι παραπάνω από 10 χρόνια. Και να φανταστεί μάλιστα κανείς ότι στο ξεκίνημά του κάποιοι δεν τον ήθελαν στις Εθνικές ομάδες ή μάλλον είχαν θέσει αμφιβολίες για την παρουσία του.
Ο Καλάθης, λοιπόν, έχει προσφέρει και θα συνεχίσει να προσφέρει (αφού θα παίξει τουλάχιστον και του χρόνου) στην Εθνική. Εχει προσφέρει πολλά και είναι από τους τύπους, που «δεν μιλάνε και δεν λαλάνε». Πολλά κάνει και λίγα λέει. Κάποια στιγμή, όμως, για όλους έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Για άλλους στα 30, για άλλους στα 35, για άλλους (όπως ο Σκόλα) στα 40. Ολοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Καθένας είναι ξεχωριστός.
Ο Καλάθης θεωρεί, λοιπόν, ότι η πορεία του στην Εθνική φτάνει στο τέλος της. Πρέπει να το σεβαστούμε. Όταν πηγαίνεις στην Εθνική, πρέπει να το θες 2000%. Δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι παρόντας κάθε καλοκαίρι και μετά από βαριά σεζόν με την ομάδα σου. Όταν είναι να πας και να το κάνεις με το ζόρι, καλύτερα να μην πας. Να σεβαστείς πρώτα από όλα τον εαυτό σου και μετά όλους τους άλλους.
Ο Καλάθης είναι παιδί, που μας έχει αποδείξει ότι ξέρει τι κάνει. Αφού, λοιπόν, έχει αυτό το πράγμα στο νου του, κάτι παραπάνω θα γνωρίζει από μας, που είμαστε έξω από τον χορό.
Η απώλειά του θα είναι μεγάλη, αλλά ουδείς αναντικατάστατος. Η ζωή συνεχίζεται και όσον αφορά στην Εθνική, πάντα πρέπει να κοιτάμε την επόμενη μέρα πολύ πιο νωρίς από ό, τι σε άλλες καταστάσεις.
Κάπου, όμως, εδώ ο προβληματισμός γίνεται μεγαλύτερος. Και μας το θύμισε ο Αργύρης Πεδουλάκης, με την τοποθέτηση, που έκανε πριν από μερικές μέρες: «Για τα επόμενα 5-10 χρόνια θα έχουμε πρόβλημα, όσον αφορά στην παραγωγή παικτών» είπε ο προπονητής του Παναθηναϊκού και όλο το δίκιο είναι με το μέρος του.
Στην σύγχρονη ελληνική μπασκετική πραγματικότητα, έχουμε μεγάλα ταλέντα, αλλά είναι λίγα. Είναι μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Είναι ο Μαντζούκας του Προμηθέα, ο Ρογκαβόπουλος της ΑΕΚ και ο Γιώργος Καλαϊτζάκης του Παναθηναϊκού, που παίζει ως δανεικός στην Νεβέζις της Λιθουανίας. Ευελπιστούμε να κάνουν το κάτι παραπάνω ο Καράμπελας του Περιστερίου, ο Νικολαϊδης του Ολυμπιακού και ο Μωραίτης, που πήγε δανεικός από την ΑΕΚ στον Κολοσσό. Πάντα η ιστορία έχει δείξει ότι τουλάχιστον ένας παίκτης ξεπηδάει από εκεί, που δεν τον περιμένουμε. Καμμιά φορά και δύο. Μακάρι να γίνει αυτό.
Και βεβαίως δεν έρχεται κάθε μέρα δώρο Θεού, όπως είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, αλλά και τα αδέρφια του. Παιδιά, δηλαδή, που δεν είναι παραγωγή των Εθνικών ομάδων.
Και εκεί, που είναι το μεγαλύτερο θέμα είναι στα «5άρια». Ο Γιώργος Παπαγιάννης να είναι καλά το παιδί θα τον έχουμε για πολλά χρόνια. Είναι ο επόμενος βασικός σέντερ της ομάδας μας, μετά τον Γιάννη Μπουρούση, που κάποια στιγμή θα σταματήσει. Από κει και πέρα, οι ψηλοί αναζητούνται με το…κυάλι. Για να μην υπάρχει παρεξήγηση, και ο Κωνσταντίνος Μήτογλου έχει προοπτική και κάποια στιγμή θα αρχίσει να δείχνει αυτό, που πιστεύουμε. Ο Μήτογλου, όμως, δεν είναι «5άρι». Εμείς για σέντερ μιλάμε.
Θα πει κάποιος «και τώρα, που δεν έχουμε το πρόβλημα, που θα έχουμε στα επόμενα χρόνια, που είπε ο Πεδουλάκης, τι κάνουμε στην Εθνική; Που είναι οι επιτυχίες;». Είναι μία ερώτηση, που η απάντηση δεν δίνεται εύκολα. Και σίγουρα δεν δίνεται μέσα από ένα κείμενο. Και σίγουρα δεν μπορεί να δοθεί από εμάς. Υπάρχουν σαφώς πολλοί ειδικότεροι.
Το σίγουρο είναι ότι έχουμε ήδη πρόβλημα και θα έχουμε ακόμη μεγαλύτερο τα επόμενα χρόνια. Τι να πούμε; Ας ελπίσουμε σε ένα θαύμα. Αλλωστε από θαύματα το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει παράπονο. Κάθε άλλο θα λέγαμε.
Υ.Γ.: Αν στα ταλέντα, που προαναφέραμε, απορείτε γιατί δεν είδατε π.χ. το όνομα του Κόνιαρη ή του Χαραλαμπόπουλου, είναι απλό: στα 22 δεν υπάρχει ταλέντο, υπάρχει έτοιμος παίκτης.
