Είπα να επιστρέψω στην αρθρογραφία μετά από αρκετές μέρες, αφού έχουν παρθεί οι αποφάσεις. Και μάλιστα δύσκολες αποφάσεις.
Όχι πως δεν είχατε εικόνα μου και τις θέσεις μου, αφού κάθε μέρα με βλέπετε στο foxbet. Απλά με το κείμενο είμαι λίγο μαλωμένος τελευταία.
Για να βάλουμε μία σειρά. Χωρίζω την εποχή σε τρεις άξονες σημαντικών αποφάσεων.
1. Την απόφαση Ιβάν Σαββίδη να αλλάξει τους πάντες.
2. Την αποχώρηση Λουτσέσκου
3. Την πρόσληψη νέου προπονητή
Όλα αυτά συμβαίνουν μετά από μία χρονιά ψυχοφθόρα. Που κατέληξε με εκείνη την παρωδία στη Λεωφόρο, εκεί όπου ο ΠΑΟΚ απώλεσε τον μίνιμουμ στόχο του με έναν τρόπο αποκρουστικό. Και αυτή η εικόνα, συνοδεύει τον ΠΑΟΚ και τις αποφάσεις της ΠΑΕ μέχρι και σήμερα.
Ας τα πάρουμε ένα – ένα λοιπόν τα πράγματα, γιατί μαζεύτηκαν πολλά.
Αρχικά η απόφαση του Ιβάν Σαββίδη να αλλάξει τα πρόσωπα που ελέγχουν την ΠΑΕ είναι λογική. Αν κάποιος δεν έβλεπε το τέλμα που είχε φτάσει το κλαμπ, την ευθυνοφοβία, το κρυφτούλι, το μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, το έλλειμα ενσυναίσθησης και πολλά άλλα, μάλλον ζει αλλού.
Οι αλλαγές θα ολοκληρωθούν σύντομα και θα έχουμε μία συνολική εικόνα. Όμως υπάρχει και παγίδα.
Αν αυτοί που αναλαμβάνουν τα πόστα δεν είναι εξωστρεφείς για να εξηγούν στο κοινό της ομάδας τι γίνεται και τι δεν γίνεται, δεν έχουν συγκεκριμένους τομείς ευθύνης για να κρίνονται, τότε ποιο το νόημα; Η αλλαγή φιλοσοφίας είναι απαραίτητη για την σωστή ενημέρωση του κοινού και την κατανόηση του πως δουλεύει το κλαμπ.
Πάμε στην απομάκρυνση του Λουτσέσκου. Σκληρή απόφαση, δύσκολη. Δεν μιλάμε για έναν τυχαίο άνθρωπο, αλλά για τον κορυφαίο προπονητή της ιστορίας της ομάδας.
Ο Ιβάν έκανε αρκετά μπρος πίσω στην διαδικασία αλλαγής προπονητή και ως έναν βαθμό είναι λογικό αφού γύρω του είχε ανθρώπους που δεν ήθελαν την αλλαγή.
Έβλεπες όμως πως υπήρχε ένας εκνευρισμός. Η αποτυχία σε μία χρονιά που μπορούσε η ομάδα να τα κατακτήσει όλα, ήταν εμφατική. Η εικόνα του τελευταίου αγώνα ήταν αποκαρδιωτική. Ακόμα και εγώ που στήριξα τον Ράζβαν όταν τον έκραζαν και οι πέτρες, έκανα δύο βήματα πίσω γιατί τρόμαξα με αυτό που είδα. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου πιο στεναχωρημένο από τη λήξη του αγώνα στη Λεωφόρο. Θυμάμαι πως το κεφάλι μου πήγε να σκάσει και όταν ξεκίνησε η εκπομπή στο OPEN κοιτούσα το κινητό μου που έχω μπροστά τα παιδιά μου, γιατί νόμιζα πως παθαίνω κακό.
Αυτή η τελική εικόνα, ήταν και αυτή που διαχώρισε τις αποφάσεις. Μέχρι τότε έλεγε κάποιος και να φύγει ο Λουτσέσκου ποιος θα έρθει. Για τον Ιβάν προφανώς η απόφαση ήταν αρχικά ότι πρέπει να φύγει ο Λουτσέσκου και μετά το ποιος θα έρθει. Ήταν το αποτέλεσμα δύο κακών σεζόν με την τελευταία… άστα να πάνε.
Υπήρχαν δύο δρόμοι. Να ενισχυθεί το κλαμπ με τον Μάτος, να μείνει ο Ράζβαν και να μπούνε όρια στη σχέση ή να έρθει ο Μάτος και να του δοθεί πεδίο να λειτουργήσει χωρίς τον Ράζβαν που είχε μάθει να αποτελεί τον άξονα όλων των σημαντικών αποφάσεων που παίρνονται για το αγωνιστικό τμήμα. Ο Ιβάν προτίμησε το δεύτερο. Αυτός διοικεί, αυτός πληρώνει, αυτός αποφασίζει. Και βέβαια κρίνεται.
Πάμε στην επιλογή Λίσι. Όταν κατάλαβα πως ο ΠΑΟΚ θα λύσει την συνεργασία του με τον Ράζβαν, άκουσα διάφορα παράπονα για την λειτουργία του κλαμπ μαζί του την τελευταία χρονιά. Και άπαντες μου έλεγαν πως η ομάδα έχει ανάγκη από έναν τεχνικό με φρέσκες ιδέες και τρόπο δουλειάς, με φιλοδοξίες και παρουσία σε υψηλό επίπεδο.
Προφανώς τα στοιχεία αυτά δεν τα είχε ο Πούσιτς. Βοηθός μέχρι πριν τέσσερα χρόνια, πρώτος προπονητής σε πρωταθλήματα μέτρια, από μία σχολή τακτικής αφέλειας όπως η Ολλανδική. Όταν ο ΠΑΟΚ έβγαζε πως είναι κοντά σε συμφωνία με τον Πούσιτς, έλεγα μέσα μου δεν μπορεί. Δεν μπορεί να βάλει τέτοιο αυτογκόλ.
Τελικά, κάπου χθες το απόγευμα, κατάλαβα πως οι διαρροές του ΠΑΟΚ ήταν παραπλανητικές. Ο Μάτος με τον Βιεϊρίνια είχαν συζητήσει με πολλούς προπονητές και υπέγραφαν και οι δύο για τον Λίσι. Πρώτον γιατί είχε το προφίλ και δεύτερον γιατί έδειξε πως είναι ένας επαγγελματίας που το θέλει πολύ.
Ο Ιβάν Σαββίδης άκουσε τους δύο και έκανε αυτό που ήθελαν. Και καλά έκανε. Στη νέα εποχή πρέπει να στηθούν σχέσεις εμπιστοσύνης και όχι ευνουχισμοί στελεχών που οδηγούν στο τέλμα.
Κλείνοντας, προφανώς είμαι σε θέση να κατανοώ τον εκνευρισμό ενός οπαδού. Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι πλέον είναι το πόσο κάποιοι γουστάρουν να ξεφωνίζουν την ομάδα τους.
Ο ΠΑΟΚ και όλες οι μεγάλες ομάδες, χρειάζονται γερό στομάχι. Αν πιστεύει κάποιος πως αυτή η φάση είναι εύκολη για το κλαμπ, μάλλον είναι γελασμένος. Το κλαμπ πρέπει να ξεπεράσει έναν μεγάλο προπονητή, ένα κακό κλίμα που παντρεύτηκε από την προηγούμενη χρονιά, πρέπει να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό το ρόστερ, έχει άμεσα αγωνιστικές υποχρεώσεις.
Το μόνο που δεν έχει ανάγκη, είναι λιγόψυχους εν δυνάμει νταβατζήδες να τον ευτελίζουν σε κάθε ευκαιρία.
