Μετά από 14 χρόνια ο καλύτερος προπονητής στην ιστορία της Ευρώπης θα καθίσει και πάλι στον «πράσινο» πάγκο για τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα του λατρεύεται όπως κανείς άλλος.
Τα πάντα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1999, όταν οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι ανακοίνωσαν την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Σέρβο τεχνικό. Και κάπου εκεί ο Παναθηναϊκός εκτοξεύτηκε...
Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών έφερε το πρώτο ευρωπαϊκό το 2000 στη Θεσσαλονίκη όταν στο Final Four επικράτησε της Μακάμπι Τελ Αβίβ κι έγραψε το δεύτερο αστέρι στη φανέλα του.
Δύο χρόνια μετά το «τριφύλλι» ταξιδεύει στην Μπολόνια το 2002 ως το απόλυτο αουτσάιντερ του Final Four. Κι όμως ο Παναθηναϊκός διαψεύδει όλες τις προβλέψεις και με μαεστρικό κοουτσάρισμα από τον Ομπράντοβιτς κατακτά το πιο... μάγκικο ευρωπαϊκό -μέχρι το επόμενο το 2024- στην ιστορία του.
Οι χρυσές σελίδες του Ζοτς συνεχίζονται να γράφονται στην Αθήνα. Το Final Four του 2007 διοργανώνεται στο «T-Center» -ΟΑΚΑ τότε- και οι «πράσινοι» έχουν όλη την πίεση στις πλάτες τους ως γηπεδούχοι. Η αρμάδα του Ομπράντοβιτς όμως δεν καταλαβαίνει τίποτα και στον τελικό επικρατεί της ΤΣΣΚΑ, για να φτάσει στο 4ο αστέρι.
Το 2009 έχει ήδη μείνει στην ιστορία. Ο Ζοτς έχει φτιάξει την καλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, έχοντας παίκτες όπως οι Διαμαντίδης, Γιασικεβίτσιους, Σπανούλης, Μπατίστ και Πέκοβιτς. Το μυθικό σύνολό του Ομπράντοβιτς γκρεμίζει την κατάρα του ελληνικού «εμφυλίου», αφού στον ημιτελικό κερδίζει τον Ολυμπιακό στο Βερολίνο και στον τελικό κόντρα στην παρέα του Αρτεάγκα επικρατεί και πάλι της ΤΣΣΚΑ.
Το τελευταίο ευρωπαϊκό στην πρώτη θητεία του Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό ήρθε το 2011. Το «τριφύλλι» έχει αποκλείσει στα πλέι οφ την Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας και οι Σιένα και Μακάμπι Τελ Αβίβ απλώς δεν μπορούν στη Βαρκελώνη να σταματήσουν την υπερταχεία του Ζοτς, που φτάνει στην κατάκτηση της 6η Euroleague και γίνεται η κορυφαία ομάδα στην Ευρώπη.
Και κάπου εκεί πραγματοποιείται η μεγαλύτερη αγκαλιά στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με πρωταγωνιστές τους Ομπράντοβιτς και Διαμαντίδη.
